ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 787
ตอนที่ 509-2 กระอักโลหิต!
ทั่วป๋าหมิงจูเห็นจู้เหยาหงกำลังจะออกไปแล้วก็หลับตาถามขึ้นว่า “เจ้าต้องการให้ข้าทำอันใด”
จู้เหยาหงชะงัก กระดกมุมปากเล็กน้อย “องค์หญิง คิดดีแล้วหรือ”
“...” ในใจทั่วป๋าหมิงจูแค้นใจจู้เหยาหงยิ่ง แต่กลับทำอันใดไม่ได้ ไม่ว่าอันใดก็ไม่สำคัญไปกว่าชีวิตตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น...นางไม่มีทางยอมตายไปอย่างไม่รู้สาเหตุแน่ชัดเช่นนี้เป็นแน่ นางทำใจยอมรับไม่ได้!
“เจ้าต้องการทำอันใด” ทั่วป๋าหมิงจูถามขึ้น
จู้เหยาหงยิ้มเอ่ย “เรื่องที่ข้าต้องการให้องค์หญิงทำนั้นง่ายมาก...”
หลังเสวยอาหารกลางวันในจวนองค์หญิงเจากั๋ว ทั่วป๋าเหลียงก็พาจู้เหยาหงลุกขึ้นเสด็จกลับวัง ตอนจากไป สายตาที่ทั่วป๋าเหลียงมองไปทางไป๋หลี่ชิงหงอ่อนโยนยิ่ง ถึงกับกล่าวกับให้กำลังใจเขาต่อหน้าทั่วป๋าหมิงจูกับจู้เหยาหง ไม่รู้ไป๋หลี่ชิงหงแท้จริงกล่าวเรื่องอันใดทำให้ทั่วป๋าเหลียงพึงพอใจ
ทั่วป๋าหมิงจูกับไป๋หลี่ชิงหงยังคงนำคนไปส่งถึงหน้าประตูใหญ่ มองตามรถม้าทั่วป๋าเหลียงจากไปไกลแล้ว กำลังจะหันหลังกลับเข้าจวน
ทั่วป๋าหมิงจูหันหน้าไปมองไป๋หลี่ชิงหงที่ยืนข้างตนเองทีหนึ่งด้วยแววตาเย็นเยียบและแค้นใจอยู่มาก ไป๋หลี่ชิงหงเองก็กำลังมองทั่วป๋าหมิงจู เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามว่า “สีหน้าองค์หญิงคล้ายว่าดีขึ้นมาแล้ว”
ทั่วป๋าหมิงจูแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ราชบุตรเขยย่อมไม่อยากให้ข้าหายดี”
“องค์หญิงคิดมากไปแล้ว” ไป๋หลี่ชิงหงไม่ตกใจและไม่โมโห ยังคงกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบ
ทั่วป๋าหมิงจูหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง ก่อนจะหันเดินจากไป ไป๋หลี่ชิงหงเดินตามไป มองตามแผ่นหลังทั่วป๋าหมิงจูแล้วก็ค่อยๆ ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา
ทั่วป๋าเหลียงกับจู้เหยาหงกลับเข้าวัง จู้เหยาหงจึงได้ทูลลากลับตำหนักตนเอง ทั่วป๋าเหลียงยังต้องกลับไปจัดการการงานที่ห้องทรงอักษรต่อ จู้เหยาหงกลับถึงตำหนักก็ให้บ่าวรับใช้และนางกำนัลออกไป ตนเองนอนหลับตาพักอยู่บนเก้าอี้นอนอย่างเกียจคร้าน มีเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาเงียบเชียบ จู้เหยาหงเงยหน้ามองเห็นชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาในชุดขันทีผู้หนึ่ง
คนผู้นี้ไม่ใช่ขันทีในตำหนักนาง แต่จู้เหยาหงไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย ลุกขึ้นนั่งถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง”
ชายหนุ่มชุดเทาเอ่ยว่า “ทุกอย่างราบรื่นดี ทางแม่นางจู้เป็นอย่างไรบ้าง”
จู้เหยาหงยิ้มบางตอบว่า “บอกคุณชายหมิง ทุกอย่างราบรื่นดี”
ชายหนุ่มชุดเทาเอ่ยว่า “คุณชายหมิงให้ข้ามาบอกแม่นางจู้ กำลังจะเกิดเหตุครั้งใหญ่ ของที่คุณชายต้องการมีวี่แววอันใดหรือไม่”
จู้เหยาหงแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง “ทั่วป๋าเหลียงเป็นคนขี้ระแวงมาก แต่ทว่าครึ่งปีมานี้ข้าสืบข่าวมาได้บ้างแล้ว ของที่คุณชายต้องการน่าจะอยู่ในวัง”
“ที่ใด” ชายหนุ่มชุดเทาถามขึ้น
จู้เหยาหงตอบ “ใต้ตำหนักหย่งโซ่วกง น่าจะอยู่ในห้องลับ ข้าสืบมาหลายครั้ง คนในตำหนักหย่งโซ่วกงมีมาก อาจทำให้คนคุกหมิงอวี้สงสัยได้ ข้าจึงยังมิกล้าทำอันใด ดังนั้นยังไม่อาจแน่ใจว่าทางเข้าอยู่ที่ใด”
ตำหนักหย่งโซ่วกงเป็นตำหนักที่สองปีมานี้ทั่วป๋าเหลียงชอบไปพำนักที่สุด น่าจะเพราะสาเหตุจากอดีตฮ่องเต้ ทั่วป๋าเหลียงจึงไม่ชอบตำหนักที่อดีตฮ่องเต้เคยประทับมาก่อน สองปีมานี้ย้ายเข้ามาถึงก็สร้างตำหนักหย่งโซ่วกงขึ้นมาใหม่ และตำหนักหย่งโซ่วกงก็อยู่ทางซ้ายใกล้กับพระที่นั่งว่าราชการที่สุด รอบด้านไม่มีตำหนักอื่นใดบดบัง เป็นพื้นที่กว้างขวางเหมาะกับการสร้างตำหนักใหม่ที่สุด ทั่วป๋าเหลียงขึ้นครองราชย์หลายปีมานี้ รอบๆ ตำหนักหย่งโซ่วกงก็ปรับปรุงซ่อมแซมมาตลอดไม่หยุด สภาพตอนนี้แทบไม่เห็นเค้าโครงเดิม
“แม่นางแน่ใจหรือ”
จู้เหยาหงยิ้มเยียบเย็น “ย่อมแน่ใจ ของสำคัญเช่นนั้น ไม่วางไว้ใต้หนังตาตนเองจะได้อย่างไร นับประสาอันใดกับสองปีมานี้ ทั่วป๋าเหลียงทุ่มเทสร้างตำหนักหย่งโซ่วกง เจ้าคิดว่าเพราะเหตุใด”
ชายหนุ่มชุดเทาสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “เช่นนั้นก็ยุ่งยากแล้ว”
จู้เหยาหงพยักหน้าแสดงท่าทีเห็นด้วย “ยุ่งยากจริง ตำหนักหย่งโซ่วกงไม่เพียงแต่เป็นตำหนักของทั่วป๋าเหลียง ในนั้นยังมีคนสนิทและยอดฝีมือคุกหมิงอวี้ประจำการอยู่จำนวนมาก แม้ข้าเข้าไปได้ ก็ได้แต่เข้าไปคนเดียว ไม่อาจพาผู้ใดเข้าไปด้วยได้”
นี่นับว่าเป็นพระเมตตาที่พิเศษมากแล้ว หากทั่วป๋าเหลียงไม่เรียกพบ แม้แต่ฮองเฮาและซู่เหอจินเหลียนยังไม่อาจเข้าไปได้
ชายหนุ่มชุดเทาเอ่ยว่า “จะยุ่งยากอย่างไรก็ต้องไปดู รอให้ในวังเกิดเหตุวุ่นวาย ข้าจะหาทางเข้าไปดูเอง”
จู้เหยาหงเอ่ยว่า “ทั่วป๋าเหลียงคงไม่ตายในทันทีนี้ การป้องกันในตำหนักหย่งโซ่วกงก็มีแต่ยิ่งเข้มงวดขึ้น เจ้าเข้าไปได้จะออกมาไม่ได้ ข้าเข้าไปเองดีกว่า”
ชายหนุ่มชุดเทาเอ่ยว่า “คุณชายหมิงจิ้งบอกว่า ท่านเพียงแค่ระบุตำแหน่งของก็พอ จะเอาออกมาอย่างไร พวกเราจัดการเอง ทันทีที่ทั่วป๋าเหลียงเกิดเรื่อง ไม่ว่าเจ้าจะถูกสงสัยหรือไม่ สถานการณ์ล้วนไม่น่าจะดี เจ้าควรรีบไป”
จู้เหยาหงส่ายหน้า “เจ้าวางใจ เรื่องนี้ลงมือได้หมดจด ไม่มีทางมีคนสงสัยมาถึงข้าในทันทีเป็นแน่”
ส่วนทั่วป๋าหมิงจู นางก็ยิ่งไม่ยอมรับอย่างแน่นอน ได้แต่พยายามหาทางปิดบังให้นาง “ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีฮองเฮาจินเหลียน นางจะปกป้องข้า”
“เจ้าไม่ไปจริงหรือ” ชายหนุ่มชุดเทามองจู้เหยาหงอย่างเป็นห่วง
จู้เหยาหงยืนยันว่า “ไม่ไป ข้าไปตอนนี้ ไม่ใช่แสดงให้เห็นว่าข้าร้อนตัวหรือ เช่นนั้นแผนการก่อนหน้านี้ และการจัดการในจวนองค์หญิงเจากั๋ว ใช่ว่าสูญเปล่าหรือ”
ชายหนุ่มชุดเทาถอนหายใจ ได้แต่เอ่ยว่า “ข้าจะไปรายงานคุณชายหมิงจิ้ง ขอให้เขาตัดสินใจก่อน หากคุณชายหมิงจิ้งไม่เห็นด้วย ก็ขอเชิญแม่นางรีบออกจากวังหลวงทันที”
จู้เหยาหงยิ้มเอ่ย “คุณชายหมิงจิ้งจะเข้าใจความหมายของข้า”
ชายหนุ่มชุดเทากำลังคิดเอ่ยต่อ นอกประตูมีเสียงฝีเท้าดังมาอย่างรีบร้อน จู้เหยาหงถอนหายใจเบาๆ สีหน้ารู้ได้ในทันที “มาแล้ว เจ้ารีบไปก่อนเถอะ”
ชายหนุ่มชุดเทาจ้องมองนางทีหนึ่ง กล่าวน้ำเสียงแผ่วเบา “รักษาตัวด้วย” แล้วถอยหลังกลับเข้าไปในความมืดก่อนจะหายลับไป
ห้วงเวลาถัดมา ประตูตำหนักก็ถูกคนเปิดออกจากด้านนอก แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในตำหนัก จู้เหยาหงค่อยๆ ลืมตา ท่าทางสะลึมสะลือ ถามขึ้นว่า “มีเรื่องอันใด”
คนที่เข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น หอบหายใจรายงานว่า “พระสนม ไม่ได้การแล้ว! ฝ่าบาทพลันกระอักโลหิต หมดพระสติไปแล้วเพคะ!”
จู้เหยาหงลุกขึ้นยืน ยกมือขึ้นใช้แขนเสื้อปิดบังรอยยิ้ม ขันทีได้ยินเพียงเสียงนางอุทานตกใจคล้ายปวดใจมาก
“พระสนม ฝ่าบาท...”
“ข้ารู้แล้ว ไปตำหนักฉางโซ่วกง!” จู้เหยาหงกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบ
ภายใต้แขนเสื้อชุดงาม มุมปากงดงามเผยรอยยิ้มบาง