ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 786

ตอนที่ 509-1 กระอักโลหิต!

สายตาทั่วป๋าหมิงจูจ้องมองหญิงสาวงดงามตรงหน้าด้วยแววตาเยียบเย็น อายุทั่วป๋าหมิงจูมิได้มากกว่าจู้เหยาหง แต่เทียบกับจู้เหยาหงที่กินดีอยู่ดีในวังแล้ว ทั่วป๋าหมิงจูไม่ใช่เพียงแค่แลดูแก่กว่าสิบปี ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงตอนนี้ใบหน้านางดังคนป่วยอ่อนแอ ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูกปูดโปน ดวงตาโปนน่ากลัวยิ่ง

จู้เหยาหงกลับไม่ตกใจกับสายตาของนาง ยิ้มมองทั่วป๋าหมิงจูตรงหน้า ค่อยๆ เอ่ยว่า “องค์หญิงปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้ ข้ากล่าวอันใดผิดหรือ”

“เจ้าเลิกคิดจะยุแยงพวกเราได้เลย!” ทั่วป๋าหมิงจูกัดฟันกล่าว

จู้เหยาหงปิดปากหัวเราะเบาๆ คล้ายดั่งได้ยินเรื่องตลก ลดเสียงให้เบาลง เอ่ยว่า “ยุแยงหรือ องค์หญิงกล่าวหนักไปแล้ว สายสัมพันธ์ท่านกับราชบุตรเขยไป๋หลี่ไม่ต้องให้ข้ามายุแยงแต่อย่างใด”

“เจ้า!” ทั่วป๋าหมิงจูโมโหถลึงตาจ้องจู้เหยาหง นางย่อมฟังน้ำเสียงเยาะเย้ยของอีกฝ่ายออก มองรูปโฉมงดงามของจู้เหยาหงกำลังหัวเราะด้วยริมฝีปากแดงสวยหวานแล้ว ก็นึกถึงตนเองที่ตอนเช้าตื่นขึ้นมาส่องกระจก สีหน้าไร้ซึ่งสีโลหิต ริมฝีปากถึงกับเขียวคล้ำ แม้ว่าผัดแป้งชาดหนามากเท่าไร ก็ยังคงยากจะเทียบเท่าอีกฝ่ายได้ สายพิณเส้นสุดท้ายของนางขาดผึงลง ทั่วป๋าหมิงจูทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ยกมือขึ้นสะบัดตบหน้าจู้เหยาหง

จู้เหยาหงหรี่ตาเล็กน้อย ยกมือขึ้นกุมข้อมือทั่วป๋าหมิงจู ยิ้มบางพลางเอ่ย “องค์หญิงคงอับอายจนกลายเป็นความโมโหกระมัง”

ทั่วป๋าหมิงจูหอบหายใจ มองไปทางบ่าวรับใช้ไม่ไกลนัก บ่าวรับใช้เหล่านั้นล้วนติดตามนางออกมาจากวัง เห็นชัดว่ากำลังคิดว่าพระสนมเหยากำลังคุยเรื่องส่วนตัวกับองค์หญิงเจากั๋ว มิกล้าเข้ามารบกวนพลการ ฝ่ามือจู้เหยาหงแตะลงข้างตัวทั่วป๋าหมิงจู นิ้วมือดีดเบาๆ ทั่วป๋าหมิงจูรู้สึกปวดปลาบขึ้นมาทันที ทำเอาน้ำตาแทบร่วง

“เจ้า...”

จู้เหยาหงอมยิ้มให้นาง ส่ายหน้าทำท่าทางบอกให้นางเงียบ กล่าวเบาๆ ว่า “องค์หญิง พวกเราหาสถานที่เงียบสงบคุยกันดีๆ ดีกว่า”

กล่าวจบนางก็โบกมือให้คนด้านหลัง บ่าวรับใช้ด้านหลังก้มกายนอบน้อม จู้เหยาหงประคองทั่วป๋าหมิงจู กึ่งประคองกึ่งบังคับเดินไป

“เจ้าเป็นวิทยายุทธ์! เจ้าเป็นใครกันแน่!” ถูกดึงไปยังห้องหนึ่งที่ไร้ผู้คนในจวนองค์หญิง ก่อนหน้านี้ทั่วป๋าหมิงจูรู้สึกได้ถึงพลังที่ส่งจากนิ้วมือที่กดตรงเอวนาง นางย่อมไม่ไร้เดียงสาจนคิดว่าก่อนหน้านี้จู้เหยาหงแตะโดนจุดชีพจรนางอย่างไม่ได้ตั้งใจ

จู้เหยาหงยิ้มหวาน เอ่ยว่า “เรื่องนี้หรือ...องค์หญิงก็รู้ ข้าเคยเป็นชาวยุทธภพมาระยะหนึ่ง หากไม่ฝึกวิทยายุทธ์ไว้บ้าง ใช่ว่าคงถูกอื่นกินไปแล้วไหม”

ทั่วป๋าหมิงจูแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง เห็นชัดว่าไม่คิดยอมรับคำอธิบายกลบเกลื่อนของนางเช่นนี้ จู้เหยาหงเองก็ไม่คิดสนใจ นางดึงทั่วป๋าหมิงจูมาที่นี่ ย่อมมิใช่เพื่อคุยเล่นกับนาง

จู้เหยาหงมองทั่วป๋าหมิงจูพลางเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา “องค์หญิง ท่านไม่อยากรู้หรือว่าเหตุใดสุขภาพท่านจึงได้เปลี่ยนไปจนเป็นเช่นนี้ได้”

ทั่วป๋าหมิงจูสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “เจ้าคิดเอ่ยอันใด หากเจ้าคิดจะ...”

จู้เหยาหงยื่นมือมาเผยให้เห็นยาเม็ดหนึ่งสีขาวบนฝ่ามือนาง ทั่วป๋าหมิงจูนิ่งอึ้ง มองจู้เหยาหงอย่างนึกสงสัย ในใจพลันกระตุกวาบ “นี่คือ...”

จู้เหยาหงยิ้มเอ่ย “นี่คือยาถอนพิษที่เซียนพิษน้อยมีชื่อในยุทธภพปรุงด้วยตนเอง องค์หญิงลองสักหน่อยไหม”

ทั่วป๋าหมิงจูไหนเลยจะยังไม่เข้าใจความหมายนาง สีหน้าพลันย่ำแย่ลงทันที “เหตุใดข้าต้องเชื่อเจ้า”

จู้เหยาหงยิ้มเอ่ย “องค์หญิงลองดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ องค์หญิงรู้สึกว่าข้าจะสังหารท่านหรือ ข้าไม่คิดมีชีวิตจึงได้ล้อเล่นกับท่านเช่นนี้หรืออย่างไร ข้าไม่รักชีวิตตนเองหรือ”

แววระแวงในส่วนลึกของดวงตาทั่วป๋าหมิงจูจางลง นางไม่เชื่อว่าจู้เหยาหงกล้าวางยาพิษเอาชีวิตนาง นางลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงยื่นมือไปรับยาเม็ดจากฝ่ามือจู้เหยาหงมา จู้เหยาหงกล่าวเบาๆ ว่า “เข้าปากก็ละลาย ไม่ต้องดื่มน้ำ”

ทั่วป๋าหมิงจูก้มหน้าลงมองยาเม็ดส่งกลิ่นยาอ่อนๆ ในมือตนเองเงียบงัน จู้เหยาหงไม่ได้คิดเร่งนาง อดทนยืนรอนางตัดสินใจอยู่ริมหน้าต่าง ทั่วป๋าหมิงจูสับสนเป็นนาน สุขภาพร่างกายอ่อนแอมานานทำให้นางยืนเพียงครู่หนึ่งก็ทนไม่ไหว เงยหน้ามองแผ่นหลังจู้เหยาหง สุดท้ายแหงนคอกลืนยาลงไป “หากข้าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เจ้าเองก็หนีไม่รอด”

จู้เหยาหงยิ้มบางไม่โต้ตอบ

หลังจากกินยาลงไปแล้ว ไม่รู้เพราะในใจคิดไปเองหรือไม่ ทั่วป๋าหมิงจูรู้สึกจริงๆ ว่าตนเองคล้ายว่าผ่อนคลายลงมาก นางหลับตา พยายามรับรู้การเปลี่ยนแปลงของตนเอง เริ่มแรกไม่ได้รู้สึกอันใด แต่ก็ค่อยๆ รู้สึกได้ว่าความรู้สึกอัดแน่นกดทับนางไว้ค่อย ๆ มลายหายไป แม้แต่ลมหายใจก็ค่อย ๆ นิ่งสงบลงเป็นปกติ ไม่ได้พูดคำหนึ่งก็กินแรงจนแทบทนไม่ไหว

ทั่วป๋าหมิงจูตื่นตะลึงมองจู้เหยาหง จู้เหยาหงยิ้มเล็กน้อย “ยาเม็ดนี้เพียงแค่ทำให้องค์หญิงผ่อนคลายลงเล็กน้อยเท่านั้น คิดจะหายดี อย่างน้อยต้องกินยานี้ต่ออีกครึ่งเดือนขึ้นไป”

“ยังมียาอีก...” ทั่วป๋าหมิงจูเอ่ยขึ้นทันที

จู้เหยาหงเม้มปากยิ้มเอ่ย “เรื่องนี้หรือ...ก็ต้องดูว่าองค์หญิงมีค่าเพียงใดแล้ว”

“เจ้าต้องการอะไร” ทั่วป๋าหมิงจูจ้องมองจู้เหยาหง “เจ้าไม่ธรรมดาดังคาด หลายปีมานี้เจ้าอยู่ข้างกายเสด็จพ่อมาตลอด เพราะมีจุดมุ่งหมายอื่นใช่หรือไม่ เจ้าไม่กลัวข้าทูลเสด็จพ่อหรือ”

จู้เหยาหงยิ้มเอ่ย “เรื่องนี้ก็ต้องดูว่าในพระทัยองค์หญิง แท้จริงชีวิตตนเองสำคัญหรือว่าฝ่าบาทสำคัญกว่า ขออภัยที่ข้าขอกล่าวตามตตรง ใต้หล้านี้...นอกจากข้า ไม่มีผู้ใดมียาถอนพิษนี้ได้ องค์หญิงสุขภาพไม่ดี น่าจะเสาะแสวงหาหมอมีชื่อมามากมายแล้วใช่หรือไม่ เซียนพิษน้อยเป็นของศิษย์น้องหญิงของราชบุตรเขยองค์หญิงเสินโย่ว ตอนนี้ติดตามองค์หญิงเสินโย่ว ไม่รู้องค์หญิงมีความมั่นใจว่าจะทำให้นางถอนพิษให้ท่านได้หรือไม่ หรือว่าองค์หญิงยังมีเวลารอเซียนพิษน้อยปรุงยาถอนพิษหรือไม่”

“กล่าวเช่นนี้...เจ้ายอมรับว่าเจ้าคือคนขององค์หญิงเสินโย่วหรือ” ทั่วป๋าหมิงจูถามขึ้นอย่างไม่เป็นที่สังเกต

จู้เหยาหงส่ายหน้า “องค์หญิงล้อเล่นแล้ว ข้าเพียงแต่บังเอิญได้พบยาเม็ดถอนร้อยพิษเท่านั้น องค์หญิงไม่เอาก็แล้วไป ข้าจะได้เก็บไว้ป้องกันตัว อย่างไร...ในวังนี้อันตรายก็ชุกชุม หวังว่าองค์หญิงตายไปแล้ว ราชบุตรเขยจะหามารดาเลี้ยงที่ดีกับคุณชายกับคุณหนูน้อยได้ ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังให้ความสำคัญกับราชบุตรเขยไป๋หลี่ ไม่แน่ว่า...ยินดีให้องค์หญิงหรือท่านหญิงใดแต่งกับเขาก็เป็นได้”

“หุบปาก!” ทั่วป๋าหมิงจูกัดฟันกล่าว

จู้เหยาหงหัวเราะเบาๆ หันหลังไปเอ่ยว่า “องค์หญิงไม่สู้คิดให้รอบคอบดีกว่า ยาที่องค์หญิงเพิ่งกินลง ไปคงประสิทธิภาพอยู่ได้สามวัน ในสามวันนี้ต้องกินครั้งที่สอง และต้องกินติดต่อกันครึ่งเดือน...แต่ข้ามีทั้งหมดห้าเม็ด หากองค์หญิงคิดนานนัก ไม่แน่ว่า...ประสิทธิภาพยาอาจหมดฤทธิ์ลงได้”

กล่าวจบ จู้เหยาหงไม่คิดสนใจทั่วป๋าหมิงจูอีก ก้าวเท้าจะออกจากประตูไปทันที

ทั่วป๋าหมิงจูจ้องมองตามแผ่นหลังจู้เหยาหง สายตาเต็มไปด้วยความสับสน