ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 781

ตอนที่ 506-1 เล่นไปอย่างนั้น

ตอนจู้เหยาหงเดินเข้าไปในตำหนักซู่เหอจินเหลียน ซู่เหอจินเหลียนกำลังเอนกายพิงเก้าอี้นอนอ่านนิยายประกอบภาพอยู่อย่างเกียจคร้าน ท่าทางไร้ธรรมเนียมเช่นนี้ อย่าว่าแต่สตรีสูงศักดิ์เทียนฉี่ แม้แต่สตรีชั้นสูงเป่ยจิ้นตอนนี้ก็ไม่ค่อยมีคนทำเช่นนี้ แต่พอมาเป็นซู่เหอจินเหลียนกลับไม่มีความรู้สึกขัดสายตาแม้สักนิด คล้ายว่านางเกิดมาก็เป็นเช่นนี้

พอได้ยินฝีเท้า ซู่เหอจินเหลียนเงยหน้ามองไปเห็นจู้เหยาหงเข้ามา ก็รีบวางนิยายในมือลงลุกขึ้นนั่งทักทาย “โอ๊ะโอ เหยาเหยา สุดท้ายเจ้าก็มาเยี่ยมข้าแล้ว”

เหยาเหยาบ้าบออันใด มุมปากจู้เหยาหงกระตุกอย่างไร้วาจา ค่อยๆ เดินเข้าไปเลิกคิ้วถามว่า “แม้ข้าไม่มา ฮองเฮาก็หาความสุขให้ตนเองได้ไม่ใช่หรอกหรือ”

ซู่เหอจินเหลียนโบกมือ “เจ้าไม่เข้าใจ ในวังนี้ นอกจากเจ้าก็ไม่มีคนกล้าคุยกับข้า น่าเบื่อมาก อยากไปเทียนฉี่หาองค์หญิงเสินโย่วจริงๆ”

จู้เหยาหงยืนขึ้น ส่งสายตามองไปที่ลำคอนางอย่างไม่ได้สนใจอันใด พลันได้เห็นร่องรอยบางๆ หลายจุดอย่างไม่เหนือความคาดหมาย แม้ไม่ชัดเจน แต่จู้เหยาหงมิใช่เด็กสาวที่ไม่รู้ความ ย่อมไม่คิดว่าซู่เหอจินเหลียนกินอันใดผิดสำแดงหรือบีบลำคอตนเอง

จู้เหยาหงก้าวเข้าไปสองก้าว ซู่เหอจินเหลียนกอดนางอย่างสนิทสนม พร้อมกับเผยลำคอตนเองให้จู้เหยาหงมอง จู้เหยาหงถอนหายใจในลำคอ ยื่นนิ้วมือเรียวละเอียดออกมาแตะรอยแดงทีหนึ่ง เลิกคิ้วเอ่ยว่า “ข้าไม่เชื่อว่าองค์หญิงจะไม่รู้ว่าเหตุใดฝ่าบาทให้ข้ามาใกล้ชิดท่านเช่นนี้”

ซู่เหอจินเหลียนกุมลำคอตนเองเงยหน้าขึ้น กะพริบตาปริบๆ มองนาง เอ่ยว่า “เหยาเหยา เจ้าเป็นคนไม่ดีแล้ว”

จู้เหยาหงกลอกตามองบน นั่งลงข้างกายนางพลางกระซิบว่า “พอได้แล้วกระมัง ราชครูหนานกงไม่ใช่คนที่เล่นด้วยได้ง่าย เจ้ามาพัวพันกับเขา เคยคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาบ้างไหม”

ซู่เหอจินเหลียนไม่สนใจ กล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่งว่า “ทุกคนก็แค่เล่นกันไปอย่างนั้น จะไปมีผลลัพธ์อันใดกัน เหยาเหยา เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว อยู่เฝ้าตาแก่นั่นมีอันใดน่าสนใจหรือ ไม่สู้ข้าแนะนำพี่ชายข้าให้เจ้ารู้จักเอาไหม”

จู้เหยาหงกลอกตามองบนอย่างขัดใจ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ หัวหน้าเผ่าซู่เหอปักใจต่อองค์หญิงเสินโย่ว”

“อาหลิงไม่สนใจเขาหรอก” ซู่เหอจินเหลียนยักไหล่กล่าว

“...” เหตุใดข้าต้องการถกปัญหานี้กับองค์หญิงต่างเผ่าที่เติบโตนอกด่านด้วย

จู้เหยาหงอดยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วตนเองไม่ได้พลางคิดอย่างกลัดกลุ้ม

“ราชครูหนานกงต้องการทำอันใด” จู้เหยาหงถามขึ้น

ซู่เหอจินเหลียนกะพริบตาปริบๆ มองนางด้วยสีหน้าใสซื่อ คล้ายกำลังเอ่ยว่า เจ้ากำลังพูดอันใด ข้าฟังไม่เข้าใจ

จู้เหยาหงกลอกตามองบน “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าสองคนใจกล้ามาก แต่คงไม่กล้าถึงขั้นนั้นกระมัง บ่าวข้าในวังบอกว่าหนานกงอวี้เยว่เห็นนางแล้วแต่ไม่ได้แสดงอาการอันใดก็ปล่อยนางไป ไม่ใช่ว่าคิดจะลวงข้ามาที่นี่หรือ เพื่ออันใดเล่า องค์หญิง ข้าคิดว่าพวกเราสองคนเป็นสหายสนิทกัน เจ้าไม่ได้บอกว่าเพียงแค่คิดเล่นกับราชครูหนานกงหรือ”

ซู่เหอจินเหลียนมีท่าทางเหมือนรู้สึกผิด “คือว่า...แต่เขานอกจากเป็นผู้ชาย ยังเป็นราชครู”

งานส่วนงาน ส่วนตัวส่วนส่วนตัว นางแยกแยะได้

จู้เหยาหงเองก็ไม่คิดสนใจ “ตกลงว่าราชครูหนานกงมาหาข้าด้วยเรื่องใด”

ซู่เหอจินเหลียนหันกลับไปค้นหาครู่หนึ่งก็หยิบเอาขวดเล็กใบหนึ่งในกล่องหนึ่งที่ซ่อนไว้ด้านหลังตนเองออกมาส่งให้จู้เหยาหง “นี่คือของที่เขาฝากข้ามอบให้เจ้า”

จู้เหยาหงเปิดขวดออกดมก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยส่งกลับไป ซู่เหอจินเหลียนมองนางอย่างไม่เข้าใจ หนานกงอวี้เยว่บอกว่าเหยาเหยาจะช่วย

จู้เหยาหงกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่งว่า “ไม่ต้องใช้สิ่งนี้ ข้ารู้ว่าราชครูหนานกงต้องการทำอันใดแล้ว ข้าจัดการได้ ให้เขาไม่ต้องเป็นห่วง”

ซู่เหอจินเหลียนนึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง มองประเมินจู้เหยาหงอย่างละเอียด “ที่แท้เจ้า...”

จู้เหยาหงยิ้มเอ่ย “หากองค์หญิงไม่ได้มั่นใจ จะบอกเรื่องพวกนี้กับข้าหรือ”

ซู่เหอจินเหลียนส่ายหน้า “ข้าเพียงแค่แปลกใจ ได้ยินว่าหญิงสาวเทียนฉี่ส่วนใหญ่...เอ่อ ได้ยินว่าหลายปีมานี้ทั่วป๋าเหลียงดีต่อเจ้ามาก เจ้าไม่ลังเลหรือนึกเสียใจภายหลังหรือ”

ทั่วป๋าเหลียงดีกับจู้เหยาหงอย่างไร ครึ่งปีมานี้ซู่เหอจินเหลียนนับว่าได้เห็นด้วยตาตนเอง บางทีอาจไม่นับว่าปักใจรักมั่น แต่ในบรรดาผู้หญิงของทั่วป๋าเหลียงที่มีมากมาย จู้เหยาหงนับได้ว่าเป็นคนที่ทั่วป๋าเหลียงโปรดปรานและดีต่อนางไม่น้อย และเพราะเหตุนี้ แม้จู้เหยาหงเป็นเพียงแค่หญิงเทียนฉี่ไร้ตระกูลหนุนหลัง แต่ในวังฮ่องเต้เป่ยจิ้นนี้กลับไม่มีผู้ใดกล้ารังแกนาง

จู้เหยาหงแค่นหัวเราะเย็นเยียบ “องค์หญิงคิดมากไปแล้ว”

เห็นท่าทางไม่คิดอธิบายของนางแล้ว ซู่เหอจินเหลียนก็ไม่สนใจต่อ เพียงแค่กล่าวว่า “เอาละ คำพูดของเจ้า ข้าจะบอกเขาเอง”

จู้เหยาหงมองนางพร้อมกับกำชับ “ตอนนี้อย่างไรก็อยู่ในวัง พวกเจ้าสงบเสงี่ยมหน่อยดีกว่า หากเกิดเรื่องอันใดขึ้น...ไม่มีคนทำอันใดหนานกงอวี้เยว่ได้ แต่ใช่ว่าทำอันใดเจ้าไม่ได้”

ซู่เหอจินเหลียนยิ้มกว้างให้นาง “ข้ารู้แล้วน่า เหยาเหยาดีต่อข้าจริงๆ...”

ณ บ้านหลังหนึ่งในเมืองเหนือ หมิงจิ้งนั่งอยู่ในห้องหนังสือ ฟังชายหนุ่มชุดเทารายงานจบก็แค่นหัวเราะเย็นเยียบ “ราชครูหนานกงช่างรู้จักชักนำอุทกภัยสู่บูรพาเสียจริง”

ชายหนุ่มชุดเทาถามขึ้นว่า “แม่นางจู้ถามว่าพวกเราจะทำตามแผนการของหนานกงอวี้เยว่หรือไม่”

“แน่นอนว่าไม่!” หมิงจิ้งกล่าวน้ำเสียงเยียบเย็น “หนานกงอวี้เยว่ไม่ทำเองสักอย่าง ให้พวกเราลงมือ หากถึงตอนนั้นเขากลับลำหันมาโจมตีพวกเรา เกรงว่าพวกเราก็คงต้องถูกฝังอยู่ที่นี่แล้ว”

ชายหนุ่มชุดเทาท่าทางลำบากใจ “ตกลงว่าร่วมมือแล้ว หากพวกเราปฏิเสธ ทางท่านเจ้าเมือง...”

หมิงจิ้งหรี่ตาเล็กน้อย “ร่วมมือกันจริง แต่ร่วมมืออย่างไรย่อมมิใช่ฟังเพียงคำสั่งหนานกงอวี้เยว่กระมัง น่าเสียดายท่านเจ้าเมืองไม่อยู่...”

หากท่านเจ้าเมืองอยู่ ยังอาจมีคนควบคุมหนานกงอวี้เยว่ไว้ได้ พวกเขารวมกันยังไม่อาจทำอันใดหนานกงอวี้เยว่ได้ ครั้งนี้ร่วมมือกันจริง แต่หนานกงอวี้เยว่ให้จู้เหยาหงไปลงมือ แสดงให้เห็นว่าคิดวางหลุมพรางดักพวกเขา!

“ความหมายของคุณชายหมิงก็คือ...” ชายหนุ่มชุดเทาถามขึ้น เขายังต้องกลับเข้าวังไปส่งจดหมายให้จู้เหยาหง จู้เหยาหงจึงจะตัดสินใจได้ว่าขั้นตอนไปจะทำอย่างไร เวลาของพวกเขาไม่นับว่ามากนัก

หมิงจิ้งครุ่นคิดครู่หนึ่ง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ผลักเรื่องนี้ไปให้ไป๋หลี่ชิงหง”

“เขาจะยอมหรือ” ไป๋หลี่ชิงหงไม่ใช่คนโง่

หมิงจิ้งยิ้มเยียบเย็น “อย่างไรพวกเราก็ไม่รีบร้อน”

หากทั่วป๋าเหลียงเกิดเรื่องอันใดขึ้นในเวลานี้ ย่อมเป็นผลดีต่อเทียนฉี่และเมืองชางอวิ๋น แต่หากทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาพดังเดิม ก็ไม่ได้ส่งผลต่อเมืองชางอวิ๋นมากมายสักเท่าไร กลับกัน คนที่ต้องรับผลกระทบจากฮ่องเต้เป่ยจิ้นมากกว่าก็คือคนในเมืองเหนือเหล่านี้

ชายหนุ่มชุดเทาพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว จะกลับไปบอกแม่นางจู้ตามนี้”