ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 784
ตอนที่ 507-2 สามีภรรยาคนดังคนแปลกหน้า
ทั่วป๋าหมิงจูเพียงแค่เคลื่อนไหวลุกขึ้นก็ถึงกับหอบหายใจแล้ว นางมองบุตรชายที่ยังคงหลับอยู่ในเปลที่อยู่ไม่ไกลนัก แววตาก็นึกรังเกียจทันที ถามขึ้นว่า “ราชบุตรเขยเล่า”
บ่าวหญิงสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย รีบเอ่ยว่า “ทูล...ทูลองค์หญิง ราชบุตรเขย...มีงาน เพิ่งออกไป”
ทั่วป๋าหมิงจูแค่นหัวเราะเย็นเยียบ “เพิ่งออกไป หมายถึงไม่ได้มาใช่หรือไม่”
บ่าวหญิงตกใจสะดุ้ง รีบคุกเข่าลงข้างเตียงทั่วป๋าหมิงจู ไม่กล้าเอ่ยอันใด บุตรชายไม่รู้เพราะตกใจเสียงนางหรือไม่ ยามนี้จึงตกใจตื่น เบะปากแผดเสียงร้องไห้ดังลั่น
ทั่วป๋าหมิงจูเดิมก็อ่อนแรงเพราะเสียเลือดไปมาก ยามนี้ได้ยินเสียงเด็กร้องก็หน้ามืด อดตวาดอย่างโมโหไม่ได้ “หุบปาก! ไม่ให้ร้อง!”
ทารกที่เพิ่งคลอด ไหนเลยจะฟังเสียงตวาดอย่างโมโหของนางเข้าใจ ดังนั้นทั่วป๋าหมิงจูก็ยิ่งโมโห คว้าหมอนขึ้นมาปาใส่เปลทันที โชคดีที่หมอนตกลงข้างเตียงนาง ทั่วป๋าหมิงจูอดแหวเสียงแหลมไม่ได้ “อุ้มเขาออกไป! หนวกหูมาก!”
“เพคะ! องค์หญิงโปรดระงับโทสะ!” บ่าวหญิงที่มีหน้าที่ดูแลรีบยกเปลออกไปด้านนอก กลัวว่าช้าอีกก้าวเดียว องค์หญิงก็จะโมโหทำอันใดทารกน้อยขึ้นมา
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น” เสียงไป๋หลี่ชิงหงดังมาจากหน้าประตู ทุกคนได้ยินดังนี้ก็พากันถอนหายใจโล่งอก ไป๋หลี่ชิงหงยืนอยู่หน้าประตู มองสภาพเละเทะด้านในแล้วก็ขมวดคิ้ว
ทั่วป๋าหมิงจูจ้องมองไป๋หลี่ชิงหงครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเย็นเยียบ “ราชบุตรเขย สุดท้ายก็มีเวลามาเยี่ยมข้าแล้ว”
ไป๋หลี่ชิงหงเอ่ยถาม “เจ้าต้องการอย่างไรกันแน่”
ทั่วป๋าหมิงจูรู้สึกว่าในใจปวดร้าว น้ำตาเกือบไหลริน แต่กลับไม่รู้ว่าคิดอันใดขึ้นมา พยายามฝืนทนเก็บเอาไว้ กัดฟันเอ่ยว่า “ข้าคลอดก่อนกำหนด ราชบุตรเขยไม่มีอันใดกล่าวกับข้าบ้างหรือ”
ไป๋หลี่ชิงหงกล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “องค์หญิงคงไม่ใช่คิดว่าข้าทำร้ายจนท่านคลอดก่อนกำหนดกระมัง”
“หรือว่าไม่ใช่” ทั่วป๋าหมิงจูเสียงแหลมขึ้นมา “คนที่ทำร้ายข้าให้คลอดก่อนกำหนด ก็คือบ่าวหญิงในห้องหนังสือเจ้าอย่างไรเล่า”
“ไร้เหตุผลสิ้นดี” ไป๋หลี่ชิงหงเอ่ยอย่างรำคาญใจ
ทั่วป๋าหมิงจูยิ้มเยียบเย็น “ไม่ว่าไร้เหตุผลหรือไม่ เรื่องก็เป็นเช่นนี้แล้ว ราชบุตรเขย ควรจัดการนังชั้นต่ำนั่นอย่างไร ไม่ต้องให้ข้าเตือนกระมัง หรือว่าตอนนี้ราชบุตรเขยรู้สึกว่าเสด็จพ่อไว้วางพระทัยเจ้า เจ้าก็ไม่ต้องเห็นข้าอยู่ในสายตาได้อีก”
ไป๋หลี่ชิงหงขมวดคิ้วเล็กน้อย “บ่าวหญิงนั่น...หายตัวไปแล้ว”
“ไป๋หลี่ชิงหง!” ทั่วป๋าหมิงจูส่งเสียงแหลมขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับผงะหงายพิงเตียงอย่างอ่อนแรง ยามนี้นางสุขภาพอ่อนแอเกินไป พอส่งเสียงตวาดดังก็ยิ่งทำให้เสียแรงยิ่งมาก แค่พูดจาไม่กี่คำก็ทำเอาสีหน้ายิ่งย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม
ยามนี้ทั่วป๋าหมิงจูกำลังโมโหจนตัวสั่นเทิ้ม นางคิดไม่ถึงว่าไป๋หลี่ชิงหงถึงกับกล้าปกป้องบ่าวหญิงผู้นั้นอย่างเปิดเผยเช่นนี้ คนเช่นไป๋หลี่ชิงหง ในเมื่อสิบกว่าปีมานี้ไม่อาจรั้งใจเขาไว้ได้ ทั่วป๋าหมิงจูก็ไม่คิดว่าเขาจะมีความรู้สึกอันใดต่อหญิงใด แต่ครั้งนี้ไป๋หลี่ชิงหงถึงกับมีท่าทางผิดปกติกับบ่าวหญิงปรนนิบัติรับใช้ในห้องหนังสือเช่นนี้...
เรื่องนี้ทำให้ทั่วป๋าหมิงจูรู้สึกว่าการที่ตนเองพยายามอยู่หลายปีมานี้เป็นเรื่องน่าขำสิ้นดี
“ไป๋หลี่ชิงหง...เจ้าเยี่ยมมาก เจ้ายอดเยี่ยมมาก!” ทั่วป๋าหมิงจูคำรามน้ำเสียงสั่นเทา
ไป๋หลี่ชิงหงพลันเข้าใจความหมายของทั่วป๋าหมิงจู ขมวดคิ้วถามว่า “เจ้าคิดว่าข้าปล่อยนางไปหรือ”
“หรือว่าไม่จริง” ทั่วป๋าหมิงจูยิ้มเยียบเย็นกล่าว
“ไม่จริง” ไป๋หลี่ชิงหงกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่ง
สีหน้าทั่วป๋าหมิงจูเยาะเย้ยเสียดสี เห็นชัดว่าไม่เชื่อคำพูดเขา ไป๋หลี่ชิงหงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่คิดอธิบาย สถานการณ์ตอนนี้ เขายิ่งอธิบาย ทั่วป๋าหมิงจูก็คงคิดว่าเขาร้อนตัว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่เอ่ยอันใดเสียดีกว่า
“ไสหัวไป ออกไป!” ทั่วป๋าหมิงจูชี้ไปที่หน้าประตู
เห็นชัดว่าไป๋หลี่ชิงหงเองก็ไม่คิดอยู่ต่อ เพียงแต่กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ในวังส่งข่าวมา อีกสองวันฝ่าบาทจะเสด็จออกจากวังมาเยี่ยมเจ้าด้วยตนเอง”
ทั่วป๋าหมิงจูได้ยินดังนี้ สีหน้าพลันหวั่นไหวเล็กน้อยแต่ก็มิได้ตอบอันใด ไป๋หลี่ชิงหงมองนางทีหนึ่งก่อนจะหันหลังออกไป มองไป๋หลี่ชิงหงหายลับออกนอกประตูไปแล้ว ทั่วป๋าหมิงจูที่พยายามฝืนทนมาตลอดก็ราวกับหมดแรง อ่อนยวบล้มลงทันที
“อะ...องค์หญิง” บ่าวหญิงมองทั่วป๋าหมิงจูนอนสีหน้าอิดโรยอยู่บนเตียง พลันรู้สึกว่าองค์หญิงที่แต่ไรมาเคยหยิ่งยโสผู้นี้น่าสงสารไม่น้อย
ทั่วป๋าหมิงจูกัดฟัน “ตามหมอหลวงมา!”
“องค์หญิง”
ทั่วป๋าหมิงจูสั่งการว่า “ให้หมอหลวงจ่ายยาให้ข้า อีกสองวัน...ข้าจะต้องรับเสด็จเสด็จพ่อให้ดี”
บ่าวหญิงอดเตือนไม่ได้ “องค์หญิง ฝ่าบาทกับท่านทรงเป็นบิดาบุตรีกัน ท่านสุขภาพไม่ดี ฝ่าบาทต้องเข้าพระทัย ไยต้อง...”
ทั่วป๋าหมิงจูกัดฟัน “ไปจัดการ!”
หากเป็นเมื่อหลายปีก่อน นางย่อมไม่ต้องเป็นห่วง แต่ตอนนี้...ครั้งนี้นางจะต้องรั้งพระทัยเสด็จพ่อกลับมาให้ความสำคัญกับนางดังเดิมให้ได้ ทั่วป๋าหมิงจูไม่เคยกระจ่างใจเท่ายามนี้มาก่อนว่าความโปรดปรานจากฮ่องเต้หมายถึงสิ่งใดบ้าง
บ่าวหญิงเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่...หมอหลวงเคยบอกว่าสุขภาพองค์หญิงอ่อนแออย่างมาก ได้แต่ค่อยๆ บำรุงปรับสภาพ บางทีอาจกลับคืนดังเดิมได้ หากใช้ยาตำรับนอกลู่นอกทางพวกนั้น เกรงว่าจะมีผลต่อองค์หญิงในวันหน้า...”
ทั่วป๋าหมิงจูหลุบตาลง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “วันนี้ไม่มีแล้วยังจะมีวันหน้าอันใดให้เอ่ยถึงอีก ส่งคนนำจดหมายไปให้เสด็จแม่ เดี๋ยวก่อน...ข้าไปเขียนด้วยตนเองดีกว่า”
มองสภาพอ่อนแอของทั่วป๋าหมิงจูเช่นนี้แล้วยังคิดดิ้นรนลงจากเตียง บ่าวหญิงก็ได้แต่ประคองนาง รับคำสั่งอย่างจนปัญญา “เพคะ องค์หญิง”
ทั่วป๋าหมิงจูหลุบตา เก็บงำสายตาเย็นเยียบ ไป๋หลี่ชิงหง...เจ้าไม่มีทางสลัดข้าทิ้งได้ง่ายๆ หรอก!