ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 769

ตอนที่ 500-1 ออกรบ!

เพราะว่ามีเรื่องรับโอรสบุญธรรมสืบทอดบัลลังก์และวิกฤตเผ่ามั่วกำลังจะบุกโจมตี ขุนนางในราชสำนักเหล่านั้นต่างไม่ได้คิดหาเรื่องฉู่หลิงอีก อย่างไรก็รู้จักหนักเบา พวกเขาไม่ได้คิดจะขายชาติไปสวามิภักดิ์เป็นวัวเป็นม้ารับใช้เผ่ามั่ว

ตอนนี้ชาวเผ่ามั่วกำลังจะยกทัพประชิดเมืองหลวงแล้ว หากพวกเขายังจะหาเรื่องอีก ใช่ว่าเกินไปสักหน่อยหรือไม่ หากหลังจากนี้พิสูจน์ได้ว่า องค์หญิงเสินโย่วโกหก ชาวเผ่ามั่วไม่ได้มาจริง พวกเขาก็ยังมีเหตุผลกำจัดองค์หญิงเสินโย่วได้ มีอันใดไม่ดี

หลังเลิกประชุมตอนเช้า ฉู่หลิงก็ไปตำหนักบรรทมฮ่องเต้หย่งเจีย ฮ่องเต้หย่งเจียกำลังจะดื่มโอสถ ฉู่ หลิงโบกมือให้นางกำนัลที่กำลังป้อนโอสถฮ่องเต้หย่งเจียถอยออกไปก่อน ตนเองรับชามโอสถยามา ฮ่องเต้หย่งเจียคาดไม่ถึงอยู่บ้าง “เร็วเช่นนี้ ดูท่าคนพวกนั้นไม่ได้ทำเรื่องให้เจ้าต้องลำบากใจ”

ฮ่องเต้หย่งเจียย่อมรู้ว่าตนเองไปแล้ว บุตรีตนต้องถูกบรรดาขุนนางเอาเรื่อง เพียงแต่ หนึ่ง เพราะเขาทนนั่งต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ สอง หากคิดจะให้ชิงเอ๋อร์ว่าราชการแทนพระองค์จริง เขาก็ไม่อาจเอาแต่คอยนั่งเฝ้ามองอยู่ตรงนั้นได้ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือให้นางกำราบคนพวกนั้นได้ด้วยตนเองจึงจะใช้ได้

ฉู่หลิงป้อนยาพลางเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ตอนนี้พวกเขาน่าจะไม่มีใจเอาเรื่องหม่อมฉันแล้วเพคะ”

ฮ่องเต้หย่งเจียเลิกคิ้ว “เพราะเหตุใด”

ฉู่หลิงทูลเรื่องเผ่ามั่ว สีพระพักตร์ฮ่องเต้หย่งเจียพลันแปรเปลี่ยน ฉู่หลิงรีบวางชามยาลูบหลังให้เขา เอ่ยว่า “ก็เพราะเกรงว่าเสด็จพ่อจะร้อนพระทัยจึงมิได้ทูลเสด็จพ่อ เสด็จพ่อไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด”

ฮ่องเต้หย่งเจียอดถอนพระปัสสาสะไม่ได้ “เจ้าเอ่ยได้สบายใจเช่นนี้หรือ ชาวเผ่ามั่วกำลังบุกมาเทียนฉี่แล้ว ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกหรือ”

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “เสด็จพ่อ หากพวกเราอยู่ตอนเหนือ ถูกทหารม้าเผ่ามั่วล้อมจึงจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่ตอนนี้ชาวเผ่ามั่วยกทัพลงใต้มาเอง จะเป็นเรื่องใหญ่อันใดได้ นับได้ว่าพวกเขามารนหาที่ตายเองเสียมากกว่า”

สีพระพักตร์ฮ่องเต้หย่งเจียสับสน มองดูบุตรสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มก็อดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้ “ไม่เป็นไรจริงหรือ หากชาวเผ่ามั่วมากันเร็ว เกรงว่ากองทัพจากพื้นที่อื่นจะเร่งเดินทัพกลับมาไม่ทัน”

ฉู่หลิงทูลตอบ “ไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ แม้กำลังรบกองกำลังเทียนฉี่จะอ่อนแอเพียงใด จำนวนคนก็มากกว่าทัพเผ่ามั่ว นอกเสียจากว่าพวกเขายึดเมืองผิงจิงได้ภายในเวลาสามถึงห้าวัน ไม่เช่นนั้น ...พวกเขาได้แต่ตายสถานเดียว”

แม้ทหารเฝ้ารักษาประตูเมืองจะไม่เอาไหนเพียงใด รอให้กองหนุนกลับมา ชาวเผ่ามั่วก็ยากจะหนีรอด แต่ทว่าฉู่หลิงไม่ได้ทูลฮ่องเต้หย่งเจีย นางไม่ได้คิดเคลื่อนกำลังพลกลับมาอารักขาเมืองหลวง เพราะว่านางคิดว่าไม่จำเป็น

ฮ่องเต้หย่งเจียกำชับเบาๆ ว่า “เจ้าเองก็ระวังด้วย มีเฝิงเจิงกับเซียวเหมิงอยู่ เรื่องปะทะแนวหน้าก็ไม่ต้องให้เจ้าออกหน้า เจ้าเป็นองค์หญิง”

ฉู่หลิงยิ้มขำ เขยิบเข้าไปใกล้ฮ่องเต้หย่งเจีย ทูลเบาๆ ว่า “เสด็จพ่อ จวินอู๋ฮวนกลับมาแล้วเพคะ”

ฮ่องเต้หย่งเจียนิ่งอึ้ง “เขากลับมาได้อย่างไร”

ฮ่องเต้หย่งเจียไม่ได้คิดสงสัยว่าจวินอู๋ฮวนกลับมาในเวลานี้จะมีแผนการใด แต่ทรงรู้ดีกว่าตอนนี้เมืองชางอวิ๋นตกอยู่ในสถานการณ์ใด ตามหลักแล้วจวินอู๋ฮวนไม่อาจผละมาได้

ฉู่หลิงถอนหายใจอย่างจนปัญญา บอกเรื่องที่สองสามวันก่อนจวินอู๋ฮวนเร่งเดินทางมาถึงในยามวิกาลอย่างไม่พักผ่อนทั้งวันคืน

ฮ่องเต้หย่งเจียเงียบไปเป็นนานกว่าจะก่อนจะถอนหายใจ “เขาจริงใจต่อชิงเอ๋อร์ เพียงแต่...” หลายปีมานี้ นอกจากแยกจากกันมากกว่าได้อยู่ด้วยกันแล้ว ฮ่องเต้หย่งเจียก็ไม่ได้ไม่มีอันใดไม่พอใจบุตรเขยผู้นี้ อย่างไรแม้มีชายหนุ่มรูปงามมีความสามารถในราชสำนักอยู่มาก แต่จะมีสักกี่คนที่จะมอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตนให้ภรรยาตน

สำหรับราชนิกูลสูงศักดิ์เช่นพวกเขาแล้ว เงินไม่ใช่สิ่งสำคัญ เอ่ยถึงเงินมากเกินไปก็ดูจะไร้รสนิยมไปสักหน่อย แต่คำนี้แสดงให้เห็นถึงท่าทีและความรักที่มีต่ออีกฝ่ายหนึ่งได้อย่างแท้จริง

เรื่องเดียวที่ฮ่องเต้หย่งเจียเป็นห่วงก็คือสุขภาพจวินอู๋ฮวน เรื่องอื่นไม่ว่า แต่งงานมาได้สามปีกว่าแล้ว ทั้งสองคนล้วนอยู่ในวัยหนุ่มสาว ตามหลักแล้วแม้อยู่ร่วมกันน้อยมาก แต่ก็ควรมีบุตรกันได้แล้วถึงจะถูกต้อง

พอเห็นสีพระพักตร์ฮ่องเต้หย่งเจีย ฉู่หลิงก็รู้ว่าทรงคิดตรัสเรื่องใด รีบลุกขึ้นอ้างว่ามีงานแล้วออกไปทันที พอออกมาจากตำหนักบรรทม นางก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ ภพก่อนและภพนี้ ตนเองนับว่าได้รับรู้ความรู้สึกถูกเร่งให้มีทายาทแล้ว

พอกลับถึงจวน จวินอู๋ฮวนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องหนังสือ ได้ยินฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้นมองนาง ยิ้มเอ่ยว่า “เหตุใดจึงกลับมาเร็วเช่นนี้”

ฉู่หลิงตอบว่า “ในราชสำนักไม่มีอันใด ย่อมกลับมาเร็ว”

จวินอู๋ฮวนเลิกคิ้วเล็กน้อย “ดูท่าการประชุมเช้านี้ราบรื่นดี”

ฉู่หลิงยิ้มตาหยีตอบว่า “ชักนำอุทกภัยสู่บูรพา[footnoteRef:2]อย่างไรเล่า ใช้ความขัดแย้งภายนอกมาดึงความขัดแย้งภายในไปพักไว้ก่อน ได้ผลดี” [2: หมายถึงการใช้อุบายบางอย่างเลี่ยงจนตนไม่ได้รับความเสียหาย]

“ชาวเผ่ามั่วหรือ” จวินอู๋ฮวนครุ่นคิดเล็กน้อยก็เข้าใจ

ฉู่หลิงพยักหน้ามองเขา “เจ้าเมืองชางอวิ๋น ท่านนับว่ามาได้ทันเวลาพอดี”

จวินอู๋ฮวนพยักหน้า “ต้องการความช่วยเหลืออันใด อาหลิงก็เอ่ยปากมาได้เลย”

ฉู่หลิงพิงหัวไหล่เขา แม้ว่าพูดจาดูเหมือนไม่เคร่งเครียด แต่ความจริงเหนื่อยมาก จวินอู๋ฮวนลูบเรือนผมนางแผ่วเบา เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ฉางเซิงมาที่นี่ ไม่ได้เจอกันหลายวัน เขาสูงขึ้นมาก”

ฉู่หลิงพยักหน้า “เสด็จพ่อมีรับสั่งแล้ว รับฉางเซิงเป็นโอรสบุญธรรมสืบทอด ไม่นานน่าจะประกาศราชโองการออกไป”

จวินอู๋ฮวนพยักหน้า “ก็ดี อาหลิงชอบฉางเซิงมากไม่ใช่หรือ วันหน้าเขาก็คือน้องชายเจ้าแล้ว”

ฉู่หลิงคิดแล้วก็อดยิ้มหวานไม่ได้ “วันหน้าก็ได้แต่ลำบากเขาแล้ว”

จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “ควรกล่าวว่าอาหลิงลำบากแล้วจึงจะถูกต้อง”

เขาไม่อาจอยู่เทียนฉี่นานนัก วันหน้าเรื่องในราชสำนัก แม้กระทั่งเรื่องการรบต่างๆ ทางเหนือต้องอาศัยอาหลิงตัดสินใจ ไม่ว่าสำหรับผู้ใด ย่อมมิใช่เรื่องง่าย

ฉู่หลิงกล่าวเบาๆว่า “ไม่เป็นไร หากทุกอย่างราบรื่นดี น่าจะใช้เวลาไม่นาน พวกเราจัดการเรื่องที่พวกเราควรทำ เรื่องที่เหลือ...อย่างไรก็ต้องทิ้งไว้ให้อนุชนรุ่นหลังจัดการต่อ ไม่ใช่หรือ”

จวินอู๋ฮวนพยักหน้า “อาหลิงกล่าวได้ถูกต้อง”

ชาวเผ่ามั่วใกล้ยกทัพประชิดเมืองผิงจิง ข่าวนี้สกัดความวุ่นวายที่ฮ่องเต้หย่งเจียรับโอรสบุญธรรมสืบทอดไว้ได้ หลายคนในเมืองหลวงเริ่มแตกตื่นตกใจ ถึงกับมีบางคนเตรียมเก็บของหนี อย่างไรตอนที่เทียนฉี่ลงใต้ตอนนั้น สงครามครั้งนั้นเทียนฉี่ก็พ่ายยับเยินจริงๆ หลายคนไม่มีทางไว้ใจกองทัพเทียนฉี่ ราษฎรทั่วไปการข่าวไม่ฉับไว แต่การข่าวของบรรดาผู้มีอิทธิพลชั้นสูงฉับไวมาก ยามนี้เตรียมเคลื่อนย้ายกันแล้ว

บ่ายวันนั้น ข่าวกองทัพเผ่ามั่วสี่หมื่นมุ่งมายังเมืองผิงจิง ไม่นานก็ใกล้มาถึงเมืองผิงจิง ทั่วทั้งเมืองผิงจิงพลันแตกตื่นวุ่นวาย หน้าประตูเมืองมีรถม้าไปมาขวักไขว่เข้าออกไม่หยุด หลายคนพากันปิดประตูอยู่แต่ในบ้าน

พวกซั่งกวนเฉิงอี้รีบมาขอพบฉู่หลิงที่จวนองค์หญิง ฉู่หลิงให้คนพาพวกเขาไปรอที่ห้องหนังสือ

มองดูฉู่หลิงที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานของห้องด้วยท่าทางที่ยังคงสงบนิ่ง ใต้เท้าจูอดเอ่ยก่อนขึ้นไม่ได้ “องค์หญิง เรื่องทัพเผ่ามั่ว องค์หญิงมีแผนการใดบ้างพ่ะย่ะค่ะ”