ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 768
ตอนที่ 499-2 ว่าราชการแทนพระองค์!
ฮ่องเต้หย่งเจียรู้ว่าบุตรสาวเป็นห่วงสุขภาพตนเองไม่เหมาะจะทรงงานหนักเกินไป ในใจรู้สึกอบอุ่นอย่างมาก แต่ทว่าเรื่องรับโอรสบุญธรรมสืบทอดก็ไม่อาจจัดง่ายดายนักจริงๆ ได้แต่ต้องให้ชิงเอ๋อร์ยอมทนกล้ำกลืนแล้ว
ฮ่องเต้ถอนพระปัสสาสะเบาๆ “ทุกอย่างทำตามชิงเอ๋อร์ว่า”
ฮ่องเต้หย่งเจียตรัสจบก็ให้ขันทีประคองกลับเข้าตำหนัก ตอนลุกขึ้น ทุกคนล้วนได้เห็นว่าสีพระพักตร์ฝ่าบาทย่ำแย่ยิ่งกว่าเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าพระพลานามัยไม่ค่อยดีแล้วจริงๆ
มองหญิงสาวชุดแดงที่ยืนอยู่ในท้องพระโรงแล้ว ในท้องพระโรงพลันเงียบกริบ คล้ายว่าทุกคนลืมไปแล้วว่าตนเองควรเอ่ยอันใด
บรรดาขุนนางลืม แต่ฉู่หลิงไม่ลืม ฉู่หลิงมองไปทางจวิ้นอ๋องป๋อหนิงที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืน...ตอนนี้ควรเรียกว่าอ๋องหนิง “เสด็จอาอ๋องหนิงและใต้เท้าทุกท่าน หลังจากกำหนดวันทำพิธีแต่งตั้งโอรสบุญธรรมสืบทอดแล้ว ทุกท่านคิดอย่างไร”
หากเป็นยามปกติ ขุนนางเหล่านี้ไม่แน่ว่าอาจรู้สึกว่าเร็วเกินไป อย่างไรเรื่องรับโอรสบุญธรรมสืบทอดก็ยังต้องเตรียมของอีกมากมาย แม้ว่าฝ่าบาทไม่ได้แต่งตั้งรัชทายาทโดยตรง แต่มีเพียงโอรสบุญธรรมสืบทอดผู้นี้ ดังนั้นจึงไม่ต่างอันใดกับรัชทายาท แต่ทว่าตอนนี้พวกเขากลับหวังเพียงแค่อยากให้ฝ่าบาทรีบมีองค์ชายที่ถูกต้องสมพระเกียรติสักพระองค์ ไม่คิดสนใจรุ่นอายุ อายุและเวลาอะไรพวกนี้แล้ว
เห็นสายตาคนไม่น้อยมองมาที่ตนเองอย่างระแวดระวัง ในใจฉู่หลิงก็แอบนึกขำ นี่คือพวกเขายังไม่รู้ว่าจวินอู๋ฮวนกลับมา ไม่เช่นนั้นหากได้รู้ข่าวนี้ในเวลานี้ บรรดาขุนนางเฒ่าที่ทั้งหวั่นไหวและเคร่งเครียดง่ายจะไม่ตกใจตายหรอกหรือ
ทุกคนต่างรีบรับคำ ฉู่หลิงเอ่ยต่อว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้ก็ขอมอบให้เสด็จอาอ๋องหนิงเตรียมการแล้ว ส่วนเรื่องแต่งตั้งเสด็จอาอ๋องหนิง ก็คงต้องจัดการอย่างเรียบง่ายแล้วเช่นกัน”
อ๋องหนิงไม่ได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอันใด การแต่งตั้งตำแหน่งขององค์หญิงก็เรียบง่ายเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น นางให้เขาเตรียมงานพิธีแต่งตั้งโอรสบุญธรรมสืบทอด ในใจอ๋องหนิงก็ยิ่งซาบซึ้งใจองค์หญิงเสินโย่ว
สำหรับฉางเซิง หลานชายเขาคนนี้ เขาตัดใจไม่ลงจริงๆ แต่เขาก็เข้าใจดีกว่าอันใดควรสละ ตอนนี้ยังใช้สถานะท่านปู่ทำเพื่อเขาอีกสักเรื่อง รอให้ผ่านพ้นไปแล้ว ฉางเซิงก็จะไม่เกี่ยวข้องกับจวนอ๋องหนิงอีก แม้วันหน้าพบกัน ก็ได้แต่เรียกขานกันว่าฝ่าบาทกับเสด็จอาแล้ว
กล่าวจบ ฉู่หลิงก็อมยิ้มมองอย่างลังเล คล้ายคิดเอ่ยอันใดแต่ก็ไม่กล้าเอ่ย “ในเมื่อเรื่องเหล่านี้กำหนดเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นตอนนี้ มีเรื่องเร่งด่วนหนึ่งต้องรีบจัดการแก้ไข และจำเป็นต้องจัดการก่อนพิธีแต่งตั้งโอรสบุญธรรมสืบทอด ไม่ทราบว่าใต้เท้าทุกท่านมีความเห็นเช่นไร”
ทุกคนต่างสบตากันอย่างสงสัย มีคนก้าวออกมาทูลถามด้วยท่าทีรอบคอบว่า “ไม่ทราบว่าที่องค์หญิงทรงตรัสคือเรื่องอันใดพ่ะย่ะค่ะ”
ฉู่หลิงตอบว่า “จากข่าวที่ข้าได้มา ทัพเผ่ามั่วอย่างน้อยห้าหมื่นนายจะมาทางทะเล จะขึ้นที่ท่าเรือเมืองเจียวโจว และบุกเข้าเมืองผิงจิง ใต้เท้าทุกท่านรู้สึกว่าเรื่องนี้...เร่งด่วนหรือไม่”
“อันใดนะ!”
ในราชสำนักพลันแตกตื่นราวกับหม้อเดือดพล่าน แม้แต่เรื่องที่เมื่อครู่เพิ่งเป็นที่ถกเถียงกันก่อนหน้าอย่างเรื่ององค์หญิงอออกว่าราชกิจและเรื่องรับโอรสบุญธรรมสืบทอดก็ลืมไปหมดสิ้น สีหน้าคนไม่น้อยแปรเปลี่ยน แตกตื่นตกใจขึ้นมาทันที แต่กลับมีคนหลายคนไม่เชื่อ
“เป็นไปไม่ได้! หากมีชาวเผ่ามั่วขึ้นท่าที่เจียวโจว เหตุใดกองทัพที่เจียวโจวเราไม่รายงาน” มีคนเอ่ยแย้งขึ้น
ฉู่หลิงกระดกมุมปากเล็กน้อย “แม่ทัพประจำเจียวโจว คือผู้ใดกันนะ...“
ทุกคนต่างเงียบงัน แม่ทัพประจำเจียวโจว...คล้ายว่ามีสายสัมพันธ์จากการแต่งงานกับตระกูลชุย หรือว่า...
มีคนยังคงไม่เชื่อ “องค์หญิงคงมิใช่ได้ยินข่าวลือมากระมัง หากชาวเผ่ามั่วยกทัพลงใต้จริง แม่ทัพประจำเจียวโจวย่อมต้องรายงาน”
ฉู่หลิงหัวเราะเบาๆ เสียงหนึ่ง “หากขึ้นท่าที่เจียวโจวก็จะห่างจากเมืองผิงจิงไม่ไกลแล้ว หรือว่า...อีกไม่นานก็คงได้รู้แล้ว หรือว่าพวกเรารอก่อน”
ทุกคนต่างเหงื่อท่วมใบหน้า เรื่องเช่นนี้จะรอได้อย่างไร! เกิดเป็นจริงขึ้นมา หรือว่าจะรอให้ชาวเผ่ามั่วยกทัพประชิดเมือง
“องค์หญิง ไม่สู้พวกเราส่งคนไปสืบแนวหน้าก่อน”
“ส่งคนไปถ่ายทอดคำสั่งแต่ละพื้นที่ นำทัพกลับมาปกป้องเมืองหลวง!”
“ส่งกองทัพไปเจียวโจวก่อน ทันทีที่พบเหตุผิดปกติก็จะได้รับมือได้ทัน!”
ในท้องพระโรงพลันมีเสียงดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันที เพราะว่าฮ่องเต้ไม่อยู่ ทำให้บรรดาขุนนางต่างไม่ระวังท่าทีมากนัก พากันวิพากษ์วิจารณ์แสดงความคิดเห็นตนเอง ฉู่หลิงยืนอยู่ในท้องพระโรง มองความวุ่นวายตรงหน้าพร้อมกับเลิกคิ้วยิ้มเล็กน้อย
ดูสิ ไม่ใช่ว่ากระตือรือร้นกันเป็นหรือ หลายปีมานี้ขุนนางเหล่านี้แต่ละคนล้วนกินดื่มไปวันๆ รอความตาย เห็นชัดว่าเพราะห่างจากภัยอันตรายเป็นเหตุ หากส่งพวกเขาไปเป็นเพื่อนบ้านกับชาวเผ่ามั่ว ไม่มีแม่น้ำหลิงชางเป็นปราการธรรมชาติ ไม่แน่ว่าก็คงคิดขับไล่ชาวเผ่ามั่วออกไปนานแล้ว
เฝิงเจิงก้าวออกมาจากกลุ่มขุนพลทหาร “ทูลองค์หญิง กระหม่อมยินดีนำทัพออกรบกับกองทัพเผ่ามั่ว!”
เห็นเฝิงเจิงเอ่ยปาก ขุนพลทหารไม่น้อยก็พากันออกมารอรับคำสั่ง แต่ไรมาขุนพลทหารในราชสำนักเทียนฉี่ไม่ค่อยออกความเห็น แต่ทว่าสถานการณ์ตอนนี้ หากชาวเผ่ามั่วยกทัพมาโจมตีจริง ย่อมไม่อาจสนใจอันใดมากมายอีกแล้ว
ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “เจียวโจวห่างจากเมืองผิงจิงก็แค่เดินทางสองวัน ระหว่างสองพื้นที่ยังไม่มีด่านป้องกัน และไม่มีกำแพงเมือง เทียบกับทหารม้าเผ่ามั่ว กองกำลังเทียนฉี่ไม่นับว่าชำนาญการรบ แม่ทัพเฝิงอย่าเพิ่งร้อนใจไป”
เฝิงเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังคิดเอ่ยอันใดต่อ
ฉู่หลิงยกมือขึ้นห้ามเขาไว้ ยิ้มเอ่ย “แม่ทัพเฝิงวางใจ ย่อมมีสงครามให้ท่านได้รบ ส่วนชาวเผ่ามั่ว...ในใจข้ามีแผนการแล้ว”
เฝิงเจิงเองก็รู้ว่าแต่ไรมาองค์หญิงท่านนี้ไม่เคยเอ่ยแล้วไม่กระทำ จึงพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง!”