ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 760
ตอนที่ 495-2 ผู้นี้สังหารได้!
หวนอวี้กลอกตาก่อนจะเอ่ยว่า “ตระกูลเหยียนทางนั้น?”
ฉู่หลิงไม่เงยหน้าขึ้นเอ่ยว่า “ปล่อยคุณชายตระกูลเหยียน และ...ไม่ต้องสนใจตระกูลเหยียนแล้ว”
หวงจิ้งเซวียนแววตาส่องประกายวาว “องค์หญิง ตระกูลอื่น...”
ฉู่หลิงตอบทันที “กักไว้...ยังไม่ต้องใช้งานในตอนนี้ ส่งคนไปคอยเฝ้าไว้ อย่าให้พวกเขาออกจากเมืองหลวงก็พอ”
หวงจิ้งเซวียนสบตากับหวนอวี้ องค์หญิงต้องการทำให้พวกเขาระแวงกันเองหรือ
“องค์หญิง!” สุดท้ายใต้เท้าสวี่อดเสียงดังขึ้นไม่ได้
ฉู่หลิงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้านิ่งสงบ “ใต้เท้าสวี่ ข้าขอเตือนให้ท่านหุบปาก”
ใต้เท้าสวี่สีหน้ายิ่งย่ำแย่ “หรือว่าองค์หญิงคิดสังหารกระหม่อมให้ได้จริงๆ ตอนนี้องค์หญิงยังไม่ได้กุมอำนาจก็กระทำการเหิมเกริมตามอำเภอใจเช่นนี้ หากวันหน้า...”
ปัง!
ฉู่หลิงตบโต๊ะดัง ปกติมักมีแต่รอยยิ้ม แต่ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความดุดัน “สองสามวันนี้ เรื่องที่ข้าได้ยินมากมากที่สุดก็คือกระทำการตามอำเภอใจ...ตอนนี้ข้าฟังจนรำคาญมากแล้ว! หากใต้เท้าสวี่ไม่ยอมหุบปาก ข้าก็จะช่วยให้ท่านหุบปาก!”
ใต้เท้าสวี่ไม่ยอมอ่อนข้อ เอ่ยอย่างยโสว่า “องค์หญิงต้องการอันใด แม้องค์หญิงสังหารกระหม่อมได้ แต่องค์หญิงจะสังหารคนที่ต่อต้านท่านทิ้งให้หมดได้หรือ”
ฉู่หลิงโยนสมุดในมือลงไว้ข้างหนึ่ง หัวเราะเยาะเอ่ยว่า “สี่ปีก่อน ข้ามีวิธีรับมือตาแก่เหล่านั้น วันนี้ก็มีวิธีจัดการเจ้าได้ ใต้เท้าสวี่...ข้าให้ความเกรงใจท่าน เพราะเห็นแก่ที่หลายปีมานี้ท่านทำความดีความชอบหลายเรื่อง ไม่ใช่ให้ท่านมาเชิดหน้าเอ่ยวาจาเหิมเกริมต่อหน้าข้าเช่นนี้”
หวนอวี้กับหวงจิ้งเซวียนเห็นเช่นนี้ ก็ถอยออกไปเงียบๆ อย่างรู้กัน
“เจ้า!” ใต้เท้าสวี่สูดลมหายใจเข้าเต็มแรงหลายครั้ง หน้าอกกระเพื่อมไม่หยุด เห็นชัดว่าถูกฉู่หลิงทำเอาโมโหไม่น้อย ตามหลักแล้ว เขาเป็นเจ้ากรมศาลอาญาต้าหลี่ ตำแหน่งไม่สูงเพียงพอที่จะมายืนกราบทูลต่อหน้าองค์หญิงเสินโย่วได้ แต่ใต้เท้าสวี่ท่านนี้กลับแสดงท่าทีแข็งกร้าวอย่างยิ่งตั้งแต่เริ่มต้น
ฉู่หลิงลุกขึ้นยืน ก้มลงมองเขา คิ้วกระตุกเล็กน้อย “แค่ผู้ว่าการศาลอาญาต้าหลี่เล็กๆ ก็บังอาจเช่นนี้ เจ้ากินดีหมีมาหรือว่ากินยาผิด”
“ท่าน...ท่าน...”
“องค์หญิง ใต้เท้าสวี่ท่านนี้ไม่ได้กินดีหมี และไม่ได้กินยาผิด”
นอกประตูมีเสียงหัวเราะดังแว่วมา ไม่นานอวิ๋นซวี่ก็เดินเข้ามาด้วยเสื้อผ้าที่ยังเปื้อนฝุ่น ด้านหลังยังมีหว่านเฟิงกับหลีตั้นตามมา สามคนดูแล้วสภาพน่าอนาถมาก ที่แก้มหลีตั้นยังมีรอยโลหิตเป็นเส้นบางๆ เห็นชัดว่าได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้านี้ไม่นานนัก ฉู่หลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกเจ้าเกิดเรื่องอันใดขึ้น”
อวิ๋นซวี่ตอบว่า “พบปัญหายุ่งยากนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
“เจ้า...เจ้าคือคนตระกูลไป๋หลี่...” ใต้เท้าสวี่จ้องมองมองประเมินอวิ๋นซวี่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างตกใจ
อวิ๋นซวี่หลุบตายิ้มบาง “ข้าน้อยอวิ๋นซวี่ คารวะใต้เท้าสวี่”
ใต้เท้าสวี่คล้ายว่าได้เห็นผีป่าปีศาจร้ายอันใด เบิกตาโพลงจ้องมองอวิ๋นซวี่ไม่วางตา หลายปีมานี้แม้ว่าอวิ๋นซวี่อยู่จวนองค์หญิง แต่ไม่ค่อยออกมาพบหน้าผู้คน มีคนน้อยมากที่รู้ว่าคุณชายรองตระกูลไป๋หลี่ที่เอาชีวิตรอดมาได้อยู่จวนองค์หญิง ฉู่หลิงมองอวิ๋นซวี่เหมือนครุ่นคิด แล้วก็มองใต้เท้าสวี่ พิงพนักเก้าอี้เอ่ยว่า “สืบถึงไหนแล้ว ลองว่ามา”
อวิ๋นซวี่เงยหน้า ยิ้มให้ใต้เท้าสวี่อย่างเป็นมิตร “ทูลองค์หญิง ใต้เท้าสวี่ไม่กลัวท่าน ไม่ใช่เพราะว่าเขาใจกล้าหรือสมองมีปัญหา แต่เพราะเบื้องหลังเขาค่อนข้างแข็งจริง”
คุณชายหวนอวี้แปลกใจ “ในเมืองผิงจิงนี้ยังมีคนที่มีเบื้องหลังแข็งแกร่งกว่าองค์หญิงอีกหรือ”
อวิ๋นซวี่เล็กน้อยกระดกมุมปาก “ฮ่องเต้เป่ยจิ้น ถือว่าแข็งแกร่งหรือไม่”
ทุกคนต่างไร้วาจา ครู่หนึ่งหวงจิ้งเซวียนก่อนจะ “เขาไม่ได้สมองพิการกระมัง เสนาบดีเป่ยจิ้นยังถูกขังอยู่ในคุกอยู่เลย” ดังนั้นต่อหน้าองค์หญิงที่นี่ ฮ่องเต้เป่ยจิ้นก็ดังผายลม
อวิ๋นซวี่ส่ายหน้า “ไม่ สมองเขาปกติมาก ไม่เช่นนั้นองค์หญิงถามดู ใต้เท้าสวี่แท้จริงกลัวท่านหรือไม่”
ใต้เท้าสวี่สีหน้าแข็งทื่อ กัดฟันเอ่ยว่า “เจ้าใส่ความผู้อื่น! องค์หญิงทำเช่นนี้นับว่าใส่ความหรือไม่”
ฉู่หลิงส่งเสียงหัวเราะขึ้นเบาๆ “อยากรู้ความจริง ก็ไม่ยาก”
ทุกคนต่างหันขวับมองไปทางฉู่หลิง เห็นฉู่หลิงลุกขึ้นยืนพลิกฝ่ามือชักดาบจันทราออกมา อมยิ้มมองไปทางใต้เท้าสวี่ “สังหารคนสักคน สำหรับข้าไม่ใช่เรื่องยาก ข้าไม่ได้อยากรู้ว่าใต้เท้าสวี่แท้จริงกลัวข้าหรือไม่ ข้าอยากรู้ว่าดาบนี้ลงไป แท้จริงตายหรือไม่มากกว่า” เพิ่งเอ่ยจบ ก็เห็นชุดแดงพลิ้วขยับ ฉู่หลิงมาถึงตรงหน้าใต้เท้าสวี่แล้ว ใต้เท้าสวี่เบิกตาโพลงขึ้นทันที พริบตาสมองก็มีความผิดผุดขึ้นมากมาย
องค์หญิงเสินโย่วแค่เหิมเกริม คิดข่มขู่เขาเท่านั้น!
องค์หญิงเสินโย่วไม่มีทางกล้าสังหารเขาแน่!
องค์หญิงเสินโย่ว...
มองคมดาบที่พริบตาก็มาถึงตรงหน้าตนเองพร้อมกับสายตาเย็นเยียบองค์หญิงเสินโย่ว สุดท้ายใต้เท้าสวี่ก็อดส่งเสียงร้องดังไม่ได้ “ท่านฆ่าข้าไม่ได้นะ! กระหม่อม...กระหม่อมพูดแล้ว!”
คมดาบวางแนบลงบนลำคอใต้เท้าสวี่พอดี ใต้เท้าสวี่ตกใจจนหลั่งเหงื่อเย็นท่วมตัว เข่าอ่อนล้มพับลงนั่งกับพื้น
ทุกคนต่างเงียบไปครู่หนึ่ง หวงจิ้งเซวียนถามขึ้นอย่างนึกเสียใจอยู่บ้าง “องค์หญิง หากเขาไม่พูด...ท่าน...”
ฉู่หลิงกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ข้าจะสังหารจริงๆ เรื่องที่คุณชายอวิ๋นสืบได้มา เขาน่าจะไม่ใช่ตัวละครหลักกระมัง แม้ตายไป คิดว่าก็คงไม่ขาดคำให้การ” กล่าวจบยังหันหน้าไปบอกเฝิงซือเป่ยที่ทำหน้าที่องครักษ์ด้านหลังนาง “คนผู้นี้อยู่ในจำพวกที่สังหารได้”
“...”
เขาแยกไม่ออกว่าแท้จริงผู้ใดควรสังหาร ผู้ใดไม่ควรสังหาร อย่างไรก็แล้วแต่องค์หญิงว่า ควรก็ควรแล้วกัน
อวิ๋นซวี่เลิกคิ้วยิ้มเอ่ยว่า “องค์หญิงทรงปรีชายิ่ง”