ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 759
ตอนที่ 495-1 ผู้นี้สังหารได้!
ได้ยินเสียงฉู่หลิง คนในห้องโถงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนทันที ใต้เท้าสวี่ที่ก่อนหน้านี้ยังโต้เถียงหน้าดำคร่ำเครียด ยามนี้สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ลุกขึ้นถวายบังคมตามทุกคน “ถวายบังคมองค์หญิง”
ฉู่หลิงโบกมือให้พวกเขา กล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า “ก่อนหน้านี้ข้าอยู่ด้านนอกฟังอยู่นาน ตอนนี้ข้างนอกยุ่งวุ่นวายกันไปหมด ทุกท่านมาว่างงานสบายกันอยู่ที่นี่ ยังมีเวลามาสนทนาคุยเล่นกันอยู่อีก”
หวนอวี้แอบกลอกตามองบน ผู้ใดสนทนาคุยเล่นกัน แม้สนทนาคุยเล่น เขาก็ไม่มีอารมณ์จะสนทนาคุยเล่นกับตาแก่อายุห้าสิบกว่านี่หรอก
ใต้เท้าสวี่เป็นชายชราใบหน้าเคร่งขรึม อายุเกินห้าสิบ เห็นชัดว่าดูแลตัวเองดีไม่เลว ดูแล้วยังอ่อนเยาว์กว่าอายุจริง ตอนนี้ท่านนี้เป็นเจ้ากรมศาลอาญาต้าหลี่ ฉู่หลิงมองใต้เท้าสวี่อย่างนึกสนใจ ก่อนจะมองไปยังใต้เท้าจูผู้ว่าการศาลเฉิงเทียนฝู่ที่ก้าวออกมาจากที่นั่งประธานห้องโถง
ใต้เท้าจูคล้ายว่าไม่ได้มีความสามารถเหมือนใต้เท้าคนก่อน ดำรงตำแหน่งมาได้ปีกว่า ฉู่หลิงเคยได้ยินมาบ้างว่าท่านนี้ไม่ได้ความที่สุด น่าเสียดายหนึ่งปีกว่าก่อนหน้านี้ คนเก่าได้โอกาสสลัดตำแหน่งผู้ว่าการศาลเฉิงเทียนฝู่ที่ทำงานลำบากแต่ไม่ได้ประโยชน์อันใดนี้ทิ้งได้ ทูลขอตำแหน่งขุนนางต่อฮ่องเต้หย่งเจีย ได้ตำแหน่งที่ดีและได้ออกไปนอกเมืองหลวง
ปกติขุนนางที่ถูกส่งออกนอกเมืองล้วนแทบจะพากันขอกลับมาเป็นขุนนางในเมือง ทำงานใกล้ชิดฮ่องเต้เลื่อนตำแหน่งได้ง่ายกว่า แต่มีเพียงผู้ที่ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการศาลเฉิงเทียนฝู่ที่ทุกข์ทรมานหลายปี จึงจะรู้ข้อดีของการได้อยู่ในพื้นที่ห่างไกลฮ่องเต้
ใต้เท้าสวี่ไม่นึกหวาดกลัวองค์หญิงเช่นฉู่หลิง แต่ทว่าครู่หนึ่งก็กลับคืนสู่สภาพเดิม สีหน้าเคร่งขรึมนิ่งสุขุม เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรว่า “องค์หญิงล้อเล่นแล้ว กระหม่อมกำลังหารืองานกับใต้เท้าจู ไม่ทราบว่าองค์หญิงเสด็จมาศาลเฉิงเทียนฝู่ด้วยเรื่องอันใด”
ฉู่หลิงมองเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉย “ข้าเพิ่งมาจากถนนด้านนอก ถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางทางไว้”
ใต้เท้าสวี่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ถึงกับมีคนกล้าบังอาจเช่นนี้ กล้าขวางทางองค์หญิง”
ฉู่หลิงยักไหล่ “ดังนั้นข้าจึงขอถามใต้เท้าจู คนที่ถูกขังอยู่ในคุกหลวงพวกนั้น เหตุใดครอบครัวพวกเขาจึงไปไหนมาไหนได้อีก”
ใต้เท้าสวี่สีหน้าหนักใจเล็กน้อย “องค์หญิง ราชสำนักยังไม่ได้ตัดสิน พวกเขายังไม่ใช่นักโทษ ยิ่งไปกว่านั้นครอบครัวพวกเขา หรือว่าเพราะองค์หญิงตรัสเพียงคำเดียว แม้แต่ครอบครัวพวกเขาก็ต้องถูกขัง เกรงว่าจะเกินไปสักหน่อย ขอองค์หญิงโปรดเห็นแก่พระเกียรติฝ่าบาทด้วย อย่าได้กระทำการตามพระทัย”
ฉู่หลิงแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง แต่ก็มิได้แสดงอาการโมโห เพียงแค่เลิกคิ้วเอ่ยว่า “หืม เหตุใดข้าไม่รู้ว่าความผิดฐานกบฏ ถึงกับต้องรอให้ราชสำนักประกาศจึงจะกักตัวครอบครัวนักโทษได้ หากมีคนถือโอกาสหนีหรือทำเรื่องอันใด ผู้ใดรับผิดชอบ”
ใต้เท้าสวี่เอ่ยว่า “องค์หญิงทรงเอ่ยคำว่ากบฏ ไม่ทราบว่าหลักฐานอยู่ที่ใด หากไม่มีหลักฐาน ศาลอาญาต้าหลี่ไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้ได้! องค์หญิงอาจจะกระทำตามพระทัยได้ แต่ศาลอาญาต้าหลี่ของกระหม่อมไม่อาจทำหน้าที่เพชฌฆาตแทนผู้อื่นได้! ยิ่งไม่อาจเปื้อนโลหิตขุนนางภักดี”
“ซาบซึ้งใจจริง เหตุใดข้าไม่ยักรู้ว่าศาลอาญาต้าหลี่ยังรับหรือไม่รับทำคดีกบฏได้ตามอำเภอใจเช่นนี้”
ฉู่หลิงพิงพนักเท้าแขนด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน พอใต้เท้าสวี่กล่าวจบก็ค่อยๆ เอ่ยวาจาชมเชย เพียงแต่ฟังดูแล้วน้ำเสียงไร้ความจริงใจยิ่ง
สีหน้าใต้เท้าสวี่แข็งทื่อ ยามนี้เขาพลันรู้สึกว่าตนเองเหมือนตัวละครงิ้วที่แสดงอยู่บนเวที ส่วนองค์หญิงเสินโย่วคือผู้ชมที่ไม่ได้สนใจอันใด
ฉู่หลิงกลับไม่สนใจเขา กวาดสายตามองไปยังหวนอวี้ข้างๆ ถามขึ้นว่า “ผ่านมานานแล้ว ยังสืบความไม่ได้อีกหรือ”
คุณชายหวนอวี้ยักไหล่ “อวิ๋นซวี่ไปสืบแล้ว องค์หญิงก็รู้ชาติตระกูลเขา...เขาย่อมสืบข่าวได้ดีกว่าข้ามาก” ตระกูลอวิ๋นแม้ตกต่ำลงแล้ว แต่ตระกูลขุนนางเก่าแก่ร้อยปีก็ยังพอมีเส้นสายของตนเอง อย่างไรก็ยังพอมีสายสัมพันธ์และคนรู้จัก ทำงานได้ง่ายกว่าตระกูลอวี้
ฉู่หลิงกล่าวน้ำเสียงไม่พอใจนักว่า “ข้าต้องการเจ้าไว้ทำอันใดกัน”
คุณชายหวนอวี้โมโหฮึดฮัด “ข้าเองก็ลำบากมากไหมเล่า”
ฉู่หลิงสีหน้านิ่งเฉยมองเขาอย่าง “หืม ไหนว่ามาให้ข้าฟังหน่อย ผลที่คุณชายลำบากมาทั้งวันเป็นอย่างไร”
หวนอวี้แค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง ควักสมุดหลายเล่มออกมาจากแขนเสื้อ เขาสวมชุดยาวแขนเสื้อกว้าง ถึงกับไม่มีคนเห็นว่าเขานำสมุดปึกหนาพวกนี้ติดตัวมาด้วย ฉู่หลิงนึกแปลกใจ ไม่ว่าเนื้อหาคืออันใด แต่มองดูแล้วหนาพอตัว ดูท่าคุณชายหวนอวี้ลำบากมากจริงๆ
ฉู่หลิงก้มหน้าลงอ่าน หวนอวี้กับหวงจิ้งเซวียนเขยิบเข้ามากระซิบกระซาบกัน ทิ้งคนในศาลเฉิงเทียนฝู่กับใต้เท้าสวี่ไว้ในโถงอย่างไร้คนเหลียวแล ผู้ว่าการศาลเฉิงเทียนฝู่เองก็ไม่คิดสนทนากับใต้เท้าสวี่ ดังนั้นสีหน้าเก้กังของใต้เท้าสวี่ก็ยิ่งดูย่ำแย่ยิ่งขึ้น ขณะที่ใต้เท้าสวี่เริ่มโมโหขึ้นถึงขีดสุด เตรียมจะระเบิดอารมณ์สะบัดแขนเสื้อจากไป ก็ได้ยินฉู่หลิงส่งเสียงหัวเราะขึ้นเบาๆ “ดังคาด ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง ในเมื่อคุกหมิงอวี้มีคนยอมสารภาพ ก็เริ่มเข้าทางพวกเขาก็แล้วกัน ยังมีปากที่ใช้เงินง้างได้ดังคาด”
หวนอวี้เอ่ยว่า “องค์หญิงอย่าได้ดีใจเร็วเกินไป ใช้เงินทำงานได้ก็แสดงว่าพวกเขาไม่รู้ความลับมากนัก”
ฉู่หลิงเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่ได้ต้องการให้พวกเขารู้ความลับมากนัก ต้องการเพียงแค่ให้พวกเขาบอกสิ่งที่พวกเขารู้กับข้าก็พอ ใช่แล้ว ตระกูลเหยียนท่านนั้นจับขังเดี่ยว ก่อนหน้านี้หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา ข้าก็คงไม่อาจจับตัวอาฮูหลู่กับเถียนอี้เซวียนได้ง่ายดายเช่นนั้น ควรต้องตอบแทนสักหน่อย”