ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 758

ตอนที่ 494-2 คุกเข่าขอร้อง

ฉู่หลิงยื่นมือไปดึงตัวสาวน้อยผู้นั้นขึ้นมา ยื่นมือไปปาดน้ำตาที่หัวตาให้นางอย่างอ่อนโยน “แม่นางดีๆ ร้องไห้เช่นนี้ไม่น่ามอง”

ทุกคนต่างไร้วาจา เจ้าจับตัวบิดานาง ยังสนใจว่านางร้องไห้แล้วน่ามองหรือไม่อีกหรือ สาวน้อยผู้นั้นถูกการกระทำไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยของฉู่หลิงทำเอาตกตะลึง พลันไม่รู้ควรทำเช่นไร แม้ว่าองค์หญิงเสินโย่วกลับเมืองผิงจิงมาได้เพียงสามสี่ปี แต่นอกจากเด็กสาวที่เป็นเพื่อนกับอวี้หนีฉางไม่กี่คนแล้ว บรรดาสตรีสูงศักดิ์ส่วนใหญ่ในเมืองผิงจิงล้วนไม่คุ้นเคยกับองค์หญิงผู้นี้อย่างมาก เพราะว่าองค์หญิงเสินโย่วไม่ชอบมาเที่ยวเล่นกับพวกนาง พวกนางก็ย่อมไม่มีทางเข้าหาองค์หญิงเสินโย่วด้วยตนเอง

“อะ องค์หญิง”

ฉู่หลิงเอ่ยขึ้น “แม่นางน้อยอย่าได้มาร่วมกับเรื่องเช่นนี้ กลับไปเสียเถอะ”

“...”

“องค์หญิง” ฮูหยินเหยียนผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มเห็นดังนี้ ก็รีบอ้าปากคิดเอ่ย

ฉู่หลิงถอนหายใจเบาๆ “ในเมื่อฮูหยินมั่นใจในตัวใต้เท้าเหยียน ก็ควรอยู่จวนรอข่าวถึงจะถูกต้อง หรือ ฮูหยินเป็นห่วงว่าข้าจะใส่ความใต้เท้าเหยียน”

ในใจฮูหยินเหยียนเคร่งเครียดขึ้นมาทันที องค์หญิงเสินโย่วไม่ยอมคุยเงื่อนไขกับพวกนาง

ฮูหยินเหยียนยังคิดเอ่ยอันใด แต่ถูกคุณชายชุยที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ เอ่ยขัดขึ้น คุณชายชุยลุกขึ้นยืน “องค์หญิงกล่าวได้ถูกต้อง ท่านแม่ ท่านป้า พวกเรากลับกันเถอะ”

“แต่ว่า...” ฮูหยินเหยียนลังเล คุณชายชุยส่ายหน้าบอกให้นางอย่าได้เอ่ยอันใดอีก ก้มหน้าลงบอกกับมารดาตนเอง “ท่านแม่ไปกันเถอะ กลับไปค่อยว่ากัน”

ฉู่หลิงจึงได้มองคุณชายชุยเต็มตาครั้งแรก กระดกมุมปากเล็กน้อยยิ้มเอ่ยว่า “คุณชายชุยเป็นคนฉลาด”

“องค์หญิงเอ่ยชมเกินไปแล้ว” คุณชายชุยกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบ

ฉู่หลิงเอ่ยว่า “คนฉลาด อย่าได้ทำเรื่องเลอะเลือนถึงจะดี”

คุณชายชุยไม่กล่าวอันใด เพียงแค่ประคองมารดาตนเองและพาทั้งขบวนเบียดบรรดาคนที่ออมุงดูออกไป

ฉู่หลิงมองตามพวกเขาไปพลางหลุบตาลงยิ้มเอ่ยว่า “พวกเราก็ไปกันเถอะ”

เฝิงซือเป่ยขมวดคิ้ว “องค์หญิง ชุยฉุนซิ่นผู้นั้น…”

ฉู่หลิงกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ข้าดูว่าคุณชายชุยเป็นคนหยิ่งยโสอยู่ไม่น้อย”

“...” ดังนั้น?

ฉู่หลิงค่อยๆ เดินไปข้างหน้าเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ว่า “คุกหลวงมีแต่พวกคนโฉดชั่ว นอกจากลงมือโหดเหี้ยมตัดสินง่ายๆ แล้ว ข้าเองก็ไม่แน่ว่าจะมีวิธีจัดการกับพวกเขา แต่...หากครอบครัวพวกเขาทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ ก็อย่าได้ตำหนิข้า”

เฝิงซือเป่ยไม่เข้าใจ “บุตรชายตระกูลเหยียนยังอยู่ในมือพวกเรา ฮูหยินเหยียนจะก่อเรื่องได้อย่างไร”

ฉู่หลิงยิ้มบางพลางเอ่ยว่า “ตระกูลขุนนางเก่าแก่พวกนี้ รุ่งก็รุ่งด้วยกัน ร่วงก็ร่วงด้วยกัน ยามนี้จะให้นางนั่งดูดายได้อย่างไร แม้ฮูหยินเหยียนคิด ผู้อื่นก็คงไม่ยินยอมกระมัง”

มองฉู่หลิงกับเฝิงซือเป่ยเดินลอยชายหายลับไปที่หัวถนน คนบนท้องถนนจึงค่อยๆ เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นรอบทิศ

“องค์หญิงเสินโย่วเป็นคนใจแข็งดังหินผาจริงๆ” มีคนกระซิบเบาๆ

“ก็ไม่ใช่หรอกหรือ คนมากมายเช่นนี้บนท้องถนนมาขอร้องนาง ไม่เห็นนางมีสีหน้าแปรเปลี่ยนแม้สักนิด ได้ยินว่าหน้าประตูวังยังมีขุนนางใหญ่สูงวัยคุกเข่ากันอยู่ไม่น้อย”

“คำสอนปรัชญ์เมธีว่า ปกครองใต้หล้าด้วยเมตตาธรรม ฝ่าบาทจะทรงปล่อยให้องค์หญิงว่าราชการแทนพระองค์จริงหรือ” น้ำเสียงมีแต่ความเป็นกังวลเอ่ยต่อว่า “ว่ากันว่าองค์หญิงท่านนี้กระทำการเหมือนฉู่เลี่ยอ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในตอนนั้นไม่มีผิด ตอนนั้นที่ฉู่เลี่ยกุมอำนาจ มีคนตายไปไม่น้อย แม้แต่แม่ทัพจวินก็…คิดไม่ถึงผ่านมาไม่ถึงยี่สิบปี ฝ่าบาทก็ยังทรงเลือกคนเช่นนี้...”

“คงไม่ใช่ว่าองค์หญิง...” มีคนแอบคาดเดา

“พูดไม่ได้ๆ...”

ฉู่หลิงพาเฝิงซือเป่ยตรงไปศาลเฉิงเทียนฝู่

ศาลเฉิงเทียนฝู่ สองวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ หน้าประตูใหญ่มีคนไปมาไม่ขาดสาย ฉู่หลิงเองก็ไม่ได้ให้คนไปรายงาน แต่พาเฝิงซือเป่ยเดินเข้าไปทันที ยังไม่ทันเดินถึงโถงกลางก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านใน “คนพวกนั้นในเมื่อร่วมกับจวิ้นอ๋องหนานคังกบฏ ก็ควรส่งทหารไปปิดจวนไว้ ไม่ให้คนในเข้าออกอย่างเด็ดขาด!”

ฉู่หลิงคิ้วกระตุกเล็กน้อย คนที่พูดก็คือหวงจิ้งเซวียน

อีกคนกลับกล่าวเยียบเย็นว่า “คุณชายหวงว่าพวกเขาร่วมก่อกบฏ มีหลักฐานหรือไม่ องค์หญิงจับพวกเขาขังคุกอย่างไร้เหตุผล น่าจะไม่เหมาะ ยังจะคิดปิดจวนแต่ละตระกูลอีก คุณชายหวงคิดว่าตอนนี้ยังมีเรื่องวุ่นวายไม่มากพออีกหรือ”

หวงจิ้งเซวียนอดโมโหเดือดดาลไม่ได้ “ไม่ใช่เพราะว่าพวกเขากบฏ องค์หญิงจึงได้จับตัวพวกเขามาขังคุกหรือ”

“ข้ายังคงยืนยันคำเดิม มีหลักฐานหรือไม่”

“เจ้า!” หวงจิ้งเซวียนกัดฟันกรอด พวกเขากลับไม่มีหลักฐานโดยตรงที่บอกว่าประมุขตระกูลเหล่านั้นร่วมก่อกบฏ ประมุขตระกูลเหล่านี้ล้วนเป็นคนฉลาด ไม่มีทางเข้าร่วมกบฏอย่างเปิดเผย ตอนนี้อย่างมากก็มีเพียงหลักฐานว่าขุนพลทหารร่วมก่อกบฏเด่นชัดเท่านั้น คิดจะมีหลักฐานของคนที่เหลือก็ต้องใช้เวลา

เสียงหวนอวี้ดังขึ้นในห้องโถงใหญ่ แต่ไม่ได้โมโหเหมือนหวงจิ้งเซวียน กลับเจือเสียงหัวเราะอยู่บ้างว่า “เอาละ จิ้งเซวียน แล้วก็...ใต้เท้าสวี่ท่านนี้ อย่าเพิ่งมีเรื่องกัน มีเรื่องอันใดก็หารือกันดีๆ ดีหรือไม่...ขอถามใต้เท้าผู้ว่าการศาลสักหน่อย ใต้เท้าจู ท่านว่าอย่างไร”

ผู้ว่าการศาลเฉิงเทียนฝู่ส่งเสียงไอเบาๆ ดังขึ้นเสียงหนึ่ง เอ่ยอย่างลังเลว่า “คือว่า...เรื่องใหญ่เช่นนี้ ข้าคงตัดสินใจไม่ได้ ไม่สู้ไปทูลขอความเห็นต่อฝ่าบาทและองค์หญิง”

ใต้เท้าสวี่กล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “เรื่องเหลวไหลเช่นนี้อย่าได้แม้แต่จะทูล ไม่ควรทูลขอวินิจฉัย! ตามความเห็นข้า ในเมื่อองค์หญิงไม่มีหลักฐานแสดงให้เห็นคนเหล่านี้กบฏ ก็ควรปล่อยตัวทันที! ตอนนี้เมืองผิงจิงก็วุ่นวายมากพอแล้ว หากครอบครัวคนเหล่านี้ก่อเรื่องขึ้นมาอีก ไม่ทราบว่าองค์หญิงคิดจะจบเรื่องนี้อย่างไร”

หวนอวี้ยิ้มเอ่ย “จบเรื่องนี้อย่างไรก็มิใช่เรื่องที่พวกข้าควรกังวล ส่วนที่ใต้เท้าสวี่ว่าให้ปล่อยตัวนั้น...เกรงว่าจะไม่เหมาะกระมัง วันนั้นองค์หญิงถูกจวิ้นอ๋องหนานคังข่มขู่ให้เข้าวัง คนเหล่านี้ทำอันใด ใต้เท้าสวี่อย่าบอกว่าไม่รู้”

ใต้เท้าสวี่เอ่ยอย่างยโสว่า “หืม ต้องขอถามคุณชายหกตระกูลอวี้สักคำ คนเหล่านั้นทำอันใด พวกเขาไม่ได้ทำอันใดทั้งสิ้นก็ถูกองค์หญิงจับตัวมาจากหน้าประตูวัง ขออภัยที่ข้าขอกล่าวตามตรง เกรงว่าองค์หญิงจะใจร้อนไปสักหน่อย ขุนนางในราชสำนักตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้จะร่วมกันยื่นฎีกาต่อฝ่าบาท ขอให้ฝ่าบาทปล่อยตัวพวกเขา ดังนั้น...เรื่องปิดจวนแต่ละตระกูลไม่ให้เข้าออกนั้น ข้าขอเตือนทั้งสองท่านว่าคิดให้รอบคอบก่อนลงมือจะดีกว่า”

หวงจิ้งเซวียนกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “หากคนพวกนั้นหนีไปได้ ใต้เท้าสวี่รับผิดชอบผลที่ตามมาไหวหรือ”

ใต้เท้าสวี่แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ปิดล้อมกักบริเวณครอบครัวขุนนางไร้เหตุผล ผลที่จะเกิดขึ้นนี้...คุณชายหวงกับคุณชายอวี้รับผิดชอบไหวหรือ ใต้เท้าจู หากข้าจำไม่ผิด ทั้งสองท่านน่าจะไม่ใช่ขุนนางในราชสำนักกระมัง เหตุใดพวกเขาจึงเข้ามาในโถงศาลเฉิงเทียนฝู่ตามอำเภอใจ ถึงกับมายุ่งเรื่องของศาลเฉิงเทียนฝู่เช่นนี้ องค์หญิงยังไม่ทันกุมอำนาจ ก็ใช้ให้คนใกล้ชิดทำเรื่องเช่นนี้หรือ” ผู้ว่าการศาลเฉิงเทียนฝู่หัวเราะเฝื่อน เอ่ยว่า “คุณชายหวงเป็นนายกองประจำกองกำลังเสินโย่ว”

“นายกองเล็กๆ ก็แค่ระดับหก ไม่มีค่าควรเอ่ย” ใต้เท้าสวี่เอ่ยอย่างไม่สนใจ

ในห้องโถงพลันเงียบกริบ เห็นชัดว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด

ฉู่หลิงแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง ค่อยๆ เดินเข้ามา “ไม่รู้ว่าใต้เท้าสวี่รู้สึกว่าระดับขององค์หญิงเป็นอย่างไร มีค่าควรเอ่ยหรือไม่”