ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 766

ตอนที่ 498-2 ขอรอดู!

ฉู่หลิงเลิกคิ้ว “หนึ่งหมื่นตำลึง? มือสังหารพวกนี้คุยง่ายเช่นนี้หรือ” นางยังคิดว่าเงินมัดจำไม่ให้ครึ่งหนึ่ง อย่างน้อยก็ต้องสามส่วน คิดไม่ถึงว่าส่วนเดียวก็ลงมือแล้ว แต่ทว่าสำหรับชาวยุทธภพเหล่านี้แล้ว เงินแสนตำลึงเงินเป็นเงินจำนวนไม่น้อย

หว่านเฟิงเอ่ยว่า “ตระกูลชุยกล่าวว่ากะทันหัน รวบรวมเงินมากมายเช่นนี้ไม่ทัน อีกอย่าง... เซวียเทียนเจียวมีสายสัมพันธ์กับตระกูลชุย มีนางให้การรับรอง คนเหล่านี้จึงได้ยินยอม สถานะมือสังหารสองคนที่หนีไปได้ เซวียเทียนเจียวก็เปิดโปงออกมาหมดแล้ว”

ฉู่หลิงรับม้วนคำให้การจากมือหว่านเฟิงมาคลี่ออกอ่าน พยักหน้าพึงพอใจ ยิ้มเอ่ยว่า “คนเหล่านี้ ความสามารถไม่น้อย ถึงกับหายอดฝีมือมาได้มากมายเพียงนี้”

หว่านเฟิงยิ้มเอ่ย “คนเหล่านี้ล้วนเป็นพวกมีชื่อเสียงชั่วช้าในยุทธภพ ไม่ว่าชาวยุทธภพ หรือราชสำนักล้วนไม่ยอมรับพวกเขา หากพวกเขาคิดดำรงชีวิตอยู่ต่อไปก็ย่อมต้องมีคนรองรับพวกเขา ตระกูลขุนนางเก่าแก่เหล่านี้บารมีอิทธิพลยิ่งใหญ่ หากยินดีให้การปกป้องช่วยปิดบังร่องรอยพวกเขา ไหนเลยจะมีคนหาพวกเขาพบ”

ฉู่หลิงตบม้วนคำให้การในมือไปมา “เช่นนี้ก็ไปจับตัวคนได้แล้วสินะ”

“จับตัวเลยหรือ” หว่านเฟิงเอ่ยถาม “เพียงแค่คำสารภาพของมือสังหาร เกรงว่า...”

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “เหตุใดเจ้าจึงได้ติดนิสัยไม่ดีขี้ลังเลพวกนี้มาได้ จับคนมาได้ก็ย่อมมีหลักฐานเอง คงไม่อาจปล่อยให้พวกเขาคอยขัดข้า หรือหนีไปก่อนกระมัง หนึ่งหมื่นตำลึงทองไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ไม่ว่าตระกูลใดก็ไม่อาจรวบรวมมาได้ในเวลาอันสั้น ไปสืบหาที่มาของเงินก้อนนั้นก็แล้วกัน”

ไม่มีคนสนใจไม่มีคนสืบย่อมไม่มีปัญหา แต่เงินก้อนโตเพียงนี้ หากมีคนคิดสืบ ไม่มีทางสืบไม่พบ ตระกูลชุยคิดสังหารนาง ย่อมต้องเป็นความคิดที่ผุดขึ้นมากะทันหัน เงินจำนวนนี้ย่อมรวบรวมมาก่อนหน้านี้ไม่นาน ไม่มีทางเตรียมไว้ล่วงหน้าจนไม่อาจสืบเสาะที่มาได้

“เพคะ องค์หญิง!” หว่านเฟิงลุกขึ้นประสานมือกล่าว

หว่านเฟิงลากเซียวเยียนเอ๋อร์ออกไปทำงาน ฉู่หลิงพิงเก้าอี้เงียบไปครู่หนึ่งก็อดหัวเราะเบาๆ ขึ้นไม่ได้

ลอบสังหาร...แค่ดูก็ไม่เหมือนพวกตาแก่เจ้าเล่ห์พวกนั้นทำ ก่อนหน้านี้จับตาแก่พวกนั้นไปขังไว้ด้วยกันน่าจะทำถูกต้องแล้ว หนุ่มน้อย...ขาดประสบการณ์ พอเกิดเรื่องก็ลงมือกันเปะปะไร้รูปแบบ

“อาหลิงหัวเราะอันใดหรือ” จวินอู๋ฮวนเดินออกมาพลางอมยิ้มถามขึ้น นอนมาทั้งคืน สีหน้าจวินอู๋ฮวนดีขึ้นมาก

ฉู่หลิงเหลือบตาขึ้นมองเห็นเขาก็เอ่ยว่า “ไยไม่พักผ่อนต่ออีกครู่หนึ่ง”

จวินอู๋ฮวนเดินมานั่งลงข้างกายนาง ดึงมือนางมากุมไว้ในฝ่ามือตนเอง “ข้าเดินทางรอนแรมนับพันลี้กลับมา ไม่ใช่เพื่อมานอนอุตุบนเตียง เมื่อคืนวานนี้มีบางเรื่องที่อาหลิงยังไม่ได้บอกข้า”

ฉู่หลิงเลิกคิ้ว “หืม เรื่องอันใด”

จวินอู๋ฮวนยิ้มเอ่ย “อย่างเช่นว่า...อาหลิงจะขึ้นเป็นองค์หญิงผู้สำเร็จราชการ”

ฉู่หลิงตอบว่า “ข้าคิดว่าเจ้ารู้แล้ว”

จวินอู๋ฮวนจนใจไร้วาจาจะกล่าว “ตอนใกล้ถึงเมืองหลวงเพิ่งได้ยินมาบ้าง ยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ฝ่าบาทเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”

ฉู่หลิงถอนหายใจเบาๆ เอนกายพิงอ้อมอกจวินอู๋ฮวน กล่าวน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “พระพลานามัยเสด็จพ่อไม่ค่อยดี”

ทุกคนล้วนรู้ว่าพระพลานามัยฮ่องเต้หย่งเจียไม่ค่อยดีจริงๆ

จวินอู๋ฮวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “อาจารย์อา...”

ฉู่หลิงหมดคำพูด “อวิ๋นสิงเยว่ใช่ว่าไม่เคยมาตรวจอาการให้เสด็จพ่อ แม้อาจารย์อากลับมาเอง เกรงว่าก็...” หมอเทวดาร้ายกาจอย่างไรก็รักษาได้แต่โรค แต่ไม่อาจรักษาชีวิต

จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “ไม่ว่าอย่างไร คล้ายว่าอาจารย์อาใกล้จะกลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นเชิญมาเมืองผิงจิงสักครั้ง”

ฉู่หลิงพยักหน้า

ทั้งสองคนพลันเงียบงัน พระพลานามัยฮ่องเต้หย่งเจียไม่ดีมาโดยตลอด ดังนั้นความจริงทั้งสองคนก็พอจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เดิมยังคิดว่าพระพลานามัยฮ่องเต้หย่งเจียน่าจะฝืนทนต่อไปอีกสักสองสามปี แต่ตอนนี้เป็นเวลาที่กำลังจะจัดการเป่ยจิ้น ทันทีที่ฉู่หลิงขึ้นเป็นองค์หญิงผู้สำเร็จราชการก็จะไม่อาจไปจากเมืองผิงจิงได้ชั่วคราว หากเป็นเช่นนี้ เมืองรุ่นโจวกับกองกำลังประจำซิ่นโจวก็จะไร้แม่ทัพ น่าจะวุ่นวายอยู่สักหน่อย และตามแผนเดิมของทั้งสองคน ฉู่หลิงเป็นตัวหลักไว้รับมือกับทัพใหญ่เผ่ามั่วอย่างไม่อาจขาดไปได้ จะมาถูกเมืองผิงจิงรั้งเอาไว้เช่นนี้ตลอดไปได้อย่างไร

หากฉู่หลิงไปเป่ยจิ้น หากต้องปะทะกับทัพศัตรูยามสูญเสียอำนาจควบคุมราชสำนัก เรียกได้ว่าเป็นภัยหายนะยิ่ง

สองสามวันนี้ ความจริงฉู่หลิงเองก็ครุ่นคิดถึงปัญหานี้มาตลอด แต่กลับคิดหาทางที่เหมาะสมไม่ออก บางครั้งแทบอยากจะหั่นตนเองเป็นสองท่อนเสียเหลือเกิน

จวินอู๋ฮวนลูบแผ่นหลังนาง ถอนหายใจเบาๆ เอ่ยว่า “อย่าได้ร้อนใจไป เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ต้องทำให้เสร็จสิ้นในทันที อย่างไรก็ต้องจัดการเรื่องตรงหน้าก่อน”

ฉู่หลิงขมวดคิ้ว “ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดการกำจัดทั่วป๋าเหลียงทิ้งก่อนค่อยว่ากัน!” แม้สถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปเหนือความคาดหมายของพวกเขา แต่การกำจัดทั่วป๋าเหลียงก็เป็นเรื่องจำเป็นต้องกระทำให้สำเร็จ หากไม่เอ่ยว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่พวกเขาวางแผนมานานแล้ว เอ่ยถึงแค่ไป๋หลี่ชิงหงกับหนานกงอวี้เยว่ เกรงว่าก็คงรอไม่ไหวแล้วกระมัง

จวินอู๋ฮวนหรี่ตาเล็กน้อย “นับดูเวลาแล้ว...ทั่วป๋าอิ้นน่าจะถึงเมืองเหนือแล้ว”

ฉู่หลิงเอ่ยขึ้นว่า “ทั่วป๋าเหลียงคงไม่ปล่อยทั่วป๋าอิ้นไป ทั่วป๋าหลัวต้องการปกป้องน้องชายตนเอง ก็จะร่วมมือกับตระกูลเยียนถัว ถึงตอนนั้น...หนานกงอวี้เยว่กับไป๋หลี่ชิงหงร่วมมือกัน ยังมีตระกูลเยียนถัวกับทั่วป๋าหลัวแอบให้การสนับสนุน โอกาสชนะของทั่วป๋าเหลียงไม่มากนัก”

จวินอู๋ฮวนกล่าวเบาๆ ว่า “อาหลิงอย่าลืมว่า แผนการของหนานกงไม่เพียงแค่มุ่งหมายต่อทั่วป๋าเหลียงเท่านั้น”

ฉู่หลิงอดนึกถึงความแค้นของหนานกงอวี้เยว่ที่มีต่อราชวงศ์ทั่วป๋าไม่ได้ นางขมวดคิ้วเล็กน้อย “เขาจะทำอันใดอีกหรือ”

จวินอู๋ฮวนถอนหายใจเบาๆ “ครั้งนี้ตระกูลทั่วป๋าจะมีคนชีวิตรอดกี่คนก็คงขึ้นกับโชคชะตาแล้ว”

หนานกงอวี้เยว่อดทนมานานหลายปี เตรียมตัวมานานหลายปี ก็คงไม่ลอบจัดการสองสามคนแล้วก็จะยอมรามือกระมัง

ฉู่หลิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ถามขึ้นว่า “เจ้าจะไปช่วยหรือ”

จวินอู๋ฮวนส่ายหน้า “ข้าไม่ไป อาหลิงอยากไปหรือ”

ฉู่หลิงนึกเสียใจอยู่บ้าง “ไม่อาจไปส่งทั่วป๋าเหลียงสู่ปรภพ ก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง แต่ทว่าตอนนี้ข้าก็ทิ้งทางนี้ไปไม่ได้”

อย่างไรก็ต้องรีบส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้ทั่วป๋าเหลียงแล้ว คืนนี้ไม่แน่ว่าคงส่งไปไม่ถึงแล้ว

ฉู่หลิงมองอย่างสนใจใคร่รู้ “เรื่องในเมืองเหนือ เจ้าแอบสุมไฟลงไปอีกมากมายเท่าไรกัน”

จวินอู๋ฮวนยิ้มเอ่ย “ไม่ใช่ว่าเป็นความต้องการของอาหลิงหรือ ข้าทำตามที่อาหลิงเขียนมาในจดหมาย”

ฉู่หลิงแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่งอย่างไม่คิดเช่นนั้น นางไม่เชื่อว่าจวินอู๋ฮวนไม่ได้ทำอันใด หมิง จิ้งถูกส่งไปเมืองเหนือก่อนหน้านี้นานแล้ว แม้แต่เมืองชางอวิ๋นก็ไม่สนใจ คงไม่ใช่แค่ไปเที่ยวเมืองเหนือเล่นกระมัง

จวินอู๋ฮวนเอนกายพิงฉู่หลิง กอดนางไว้จากด้านหน้า กล่าวเบาๆ ว่า “ทั่วป๋าเหลียงตายไป ใต้หล้าก็คงวุ่นวายแท้จริงแล้ว”

ฉู่หลิงเอ่ยตอบว่า “หากวางแหดักสังหารคนตระกูลทั่วป๋าทั้งหมด...”

จวินอู๋ฮวนส่ายหน้า “ไม่มีประโยชน์ และ...หากชาวเผ่ามั่วไร้ศูนย์กลางอำนาจควบคุม เกรงว่าราษฎรเป่ยจิ้น...ยิ่งไปกว่านั้น อาหลิงลืมไป๋หลี่ชิงหงไปแล้วหรือ...เกรงว่าคงไม่ให้ความร่วมมือ”

ไป๋หลี่ชิงหงคิดสังหารทั่วป๋าเหลียงเป็นเรื่องจริงแท้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาคิดสังหารบุตรธิดาตนเองทิ้ง ยิ่งไม่ได้หมายความว่าเขาคิดกลับคืนสู่เทียนฉี่

แม้มาถึงตอนนี้แล้ว ฉู่หลิงก็ยังคงมองไป๋หลี่ชิงหงไม่กระจ่างว่าเขาจะเดินก้าวต่อไปเช่นไร นางคิ้วกระตุกเล็กน้อย เอ่ยว่า “ได้ เช่นนั้นพวกเราก็ได้แต่รอดูต่อไปแล้ว”

จวินอู๋ฮวนตอบกลับทันที “จะไม่ทำให้อาหลิงผิดหวัง”