ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 751

ตอนที่ 490-2 ยืมศีรษะเจ้าใช้หน่อย!

ฉู่หลิงลูบคางครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ข้าเข้าใจแล้ว ตอนนี้คุยกับเจ้า ดูท่าคงไม่ได้เรื่องได้ราวอันใด เจ้ารู้สึกว่าในมือข้าไม่มีจุดอ่อนเจ้าหรือ เจ้าคิดทำอันใดก็ได้ตามอำเภอใจหรือ”

ทั่วป๋าจิ่งมองนางด้วยสีหน้านิ่งเฉย เห็นชัดว่าเขาเองก็คิดเช่นนี้ ฉู่หลิงพยักหน้า “ได้ ในเมื่อเจ้าคิดเช่นนี้ อย่างไรข้าก็ต้องหาไพ่ใบสุดท้ายมาเจรจากับเจ้า หวังว่าถึงตอนนั้น เจ้าคงไม่นึกเสียใจภายหลัง”

ทั่วป๋าจิ่งหัวเราะเยาะอย่างไม่พอใจ “เหิมเกริม” เห็นชัดว่าเขาไม่คิดว่าในระยะเวลาอันสั้นนี้ฉู่หลิงจะหาหมากที่จะมาข่มขู่เขาได้

ฉู่หลิงกลับไม่ใส่ใจ ส่งสายตามองไปยังคนผู้หนึ่งอีกด้านหนึ่ง “ใต้เท้าอาฮูหลู่”

อาฮูหลู่นั่งหลบอยู่บนพื้นห้องขัง สายตาจับจ้องมองฉู่หลิงกับทั่วป๋าจิ่งไม่กะพริบ อาฮูหลู่ไม่สนิทสนมกับคนของคุกหมิงอวี้ ดังนั้นเขาไม่รู้ว่าคุกหมิงอวี้ถึงกับมีองค์ชายอยู่ผิงจิง แน่นอนว่าตอนนี้แม้รู้ก็ไม่ได้สนใจอันใดนัก ในเป่ยจิ้น องค์ชายที่ถือกำเนิดจากหญิงเทียนฉี่ไม่ค่อยได้รับความสำคัญอันใด ก็เหมือนพระสนมเหยาที่ตอนนี้ได้รับความโปรดปราน ไม่มีชนชั้นสูงศักดิ์ทรงอิทธิพลใดจะเห็นนางอยู่ในสายตา เพราะว่านางไม่มีทางให้กำเนิดองค์ชาย แม้ให้กำเนิดองค์ชายก็ไม่อาจส่งผลคุกคามอันใด อย่างน้อยในสามรุ่นอายุคน ชนชั้นสูงศักดิ์ทรงอิทธิพลเผ่ามั่วก็จะไม่รับองค์ชายที่มีสายโลหิตเทียนฉี่สืบทอดบัลลังก์

เห็นฉู่หลิงมองมาทางตน อาฮูหลู่ก็กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “องค์หญิงต้องการทำอันใด”

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “มีเรื่องอยากขอให้ใต้เท้าอาฮูหลู่ช่วยเหลือ”

“ข้าน้อยก็แค่นักโทษ เกรงว่าช่วยอันใดองค์หญิงไม่ได้” อาฮูหลู่กล่าว

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “ไม่ เรื่องนี้ขอเป็นเพียงใต้เท้าอาฮูหลู่ก็ช่วยได้ หลายวันก่อน ฮ่องเต้เป่ยจิ้นให้ไป๋หลี่ชิงหงมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้ข้า หลายวันนี้ข้าก็เอาแต่ครุ่นคิด แท้จริงจะตอบแทนของขวัญกลับคืนไปอย่างไร จึงจะไม่เสียมารยาท”

อาฮูหลู่สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เขาย่อมรู้ว่าฉู่หลิงเอ่ยถึงของขวัญนี้คือสิ่งใด หลายวันก่อน ฝ่าบาทส่งไป๋หลี่ชิงหงมาเมืองชางอวิ๋นสังหารเซี่ยถิงเจ๋อ และองค์หญิงเสินโย่วก็ตรงกลับเมืองชางอวิ๋นเพื่ออารักขา แต่เซี่ยถิงเจ๋อก็ถูกสังหาร

ดังคาด ได้ยินเสียงฉู่หลิงเอ่ยอย่างไม่ยี่หระว่า “ดังนั้น...ใต้เท้าอาฮูหลู่ ไม่ทราบว่าขอข้ายืมศีรษะบนบ่าท่านหน่อยได้หรือไม่”

อาฮูหลู่สีหน้านิ่งเย็นชา จ้องมองฉู่หลิงไม่กล่าวอันใด ฉู่หลิงเองก็ไม่ร้อนใจ ส่งเสียงหัวเราะสบตากับอาฮูหลู่

อีกด้านหนึ่ง เถียนอี้เซวียนลุกขึ้นยืนกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “องค์หญิงเสินโย่ว ใต้เท้าอาฮูหลู่เป็นเสนาบดีเป่ยจิ้นเรา ท่านคิดสังหารเสนาบดีเป่ยจิ้น เทียนฉี่ต้องการประกาศศึกกับเป่ยจิ้นหรือ ฮ่องเต้เทียนฉี่กับในราชสำนักเทียนฉี่เห็นชอบให้ทำเช่นนี้หรือ”

ฉู่หลิงค่อยๆ เหลือบมองเถียนอี้เซวียน เอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนมีมารยาทยิ่งว่า “ใต้เท้าเถียน ผู้มาเยือนย่อมเป็นแขก ข้าเดิมเองก็ไม่ควรเสียมารยาทเช่นนี้ แต่...ทุกท่านก็ยื่นมือยืดยาวมากเกินไปสักหน่อย หากข้าไม่ตัดทิ้ง จะไม่กลายเป็นที่หัวเราะเยาะของฮ่องเต้เป่ยจิ้นหรือ อีกอย่าง…ประกาศศึกกับเป่ยจิ้น แล้วอย่างไร”

เถียนอี้เซวียนแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “องค์หญิงกล่าวเช่นนี้ ท่านรับผิดชอบไหวหรือ”

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “รับผิดชอบไหวหรือไม่ ไว้ค่อยว่ากัน ส่วนตอนนี้ ข้ารู้เพียงแค่ทุกท่านตกอยูในมือข้า ไม่สู้ใต้เท้าเถียนลองตะโกนร้องขอชีวิต หากมีคนมาช่วยพวกท่าน ข้าก็จะปล่อยพวกท่านไป”

เถียนอี้เซวียนสีหน้าดำทะมึน เขาคิดว่าฉู่หลิงกำลังลบหลู่พวกเขา แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดผิด เพราะตอนนี้ฉู่หลิงกำลังลบหลู่เขาจริงๆ

ฉู่หลิงมองสีหน้าดำทะมึนของเถียนอี้เซวียนแล้วก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะ “แต่ไรมาข้าไม่ชอบให้คนเอ่ยวาจาเหิมเกริมต่อหน้าข้า ใต้เท้าเถียน บางทีมีคนได้ยินชื่อเป่ยจิ้นก็อาจจะขลาดกลัว แต่สำหรับข้าแล้ว ไร้ประโยชน์ ดังนั้น...ต่อหน้าข้า ท่านสงบเสงี่ยมหน่อยจะดีกว่า”

เถียนอี้เซวียนกัดฟันเงียบไม่ตอบ อาฮูหลู่พลันเอ่ยว่า “ฝีมือสู้คนเขาไม่ได้ อาฮูหลู่ขอยอมแพ้ ในเมื่อตกอยู่ในมือองค์หญิง ย่อมต้องให้องค์หญิงจัดการ”

ฉู่หลิงคิ้วกระตุกเล็กน้อย อดยกมือขึ้นปรบเอ่ยชมไม่ได้ “ไม่ว่าอย่างไร ศักดิ์ศรีใต้เท้าอาฮูหลู่ก็ทำให้ข้าเลื่อมใสยิ่งนัก ใต้เท้าอาฮูหลู่...สนใจมาเป็นขุนนางที่เทียนฉี่ไหม”

อาฮูหลู่นึกแปลกใจ มองประเมินฉู่หลิงครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าฝืนเอ่ยกลั้วรอยยิ้ม “องค์หญิงล้อเล่นแล้ว”

ฉู่หลิงจนใจไร้วาจาจะกล่าว ความจริงนางไม่ได้ล้อเล่น เทียบกับบัณฑิตปากแข็งไร้ศักดิ์ศรีเทียนฉี่พวกนั้นแล้ว ความจริงนางชอบคนเช่นอาฮูหลู่มากกว่า เพียงแต่น่าเสียดาย...จุดยืนอยู่ตรงกันข้าม แม้ชอบอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ คนที่ควรจับกุมก็ต้องจับกุม คนที่ควรสังหารก็ควรสังหารเช่นกัน

ทั่วป๋าจิ่งถูกมัดไว้ที่ข้างเสา สีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง “เจ้าคิดทำอันใด”

ฉู่หลิงหันไปมองเขาพลางยิ้มเอ่ย “ข้าคิดว่าคุณชายทั่วป๋าเองก็ไม่ได้สนใจความเป็นความตายของใต้เท้าอาฮูหลู่ อย่างไรสายสัมพันธ์คุกหมิงอวี้พวกเจ้ากับขุนนางในราชสำนัก คล้ายว่าก็คงไม่ได้เท่าไรกระมัง”

หว่านเฟิงยิ้มเอ่ยเสริม “องค์หญิง แม้ว่าคุณชายทั่วป๋าไม่สนใจความเป็นความตายของใต้เท้าอาฮูหลู่ แต่ทั่วป๋าเหลียงย่อมสนใจ หากอาฮูหลู่ถูกองค์หญิงสังหารต่อหน้าเขา เกรงว่าคงไม่มีวาจารายงานแก้ตัวกับทั่วป๋าเหลียง แม้วันหน้าคุณชายทั่วป๋ามีโอกาสได้กลับเมืองเหนือ เกรงว่าทั่วป๋าเหลียงก็คงผิดหวังในตัวเขาอย่างมากกระมัง”

ฉู่หลิงพยักหน้า “คล้ายว่าเป็นเช่นนี้ อย่างไร...ของขวัญชิ้นใหญ่มอบให้ทั่วป๋าเหลียงชิ้นนี้ ข้าต้องส่งมอบอย่างแน่นอน”

ทั่วป๋าจิ่งกล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ องค์หญิงยังมาที่นี่ทำอันใด”

ฉู่หลิงยิ้มมองเขา “ก็ไม่ได้มีอันใด แค่มาดูว่าบุตรชายทั่วป๋าเหลียงแท้จริงเป็นเช่นไร อย่างไรตอนนั้นที่สังหารไปหนึ่งนั้น...คล้ายว่าก็ไม่ได้มีอันใดพิเศษ ไม่ต้องตั้งใจมากก็สังหารทิ้งได้”

ทั่วป๋าจิ่งกัดฟัน เขาไม่ได้รู้สึกผูกพันอันใดกับพวกที่ได้ชื่อว่าพี่น้อง แต่คำพูดฉู่หลิงคล้ายเยาะเย้ยถากถางว่าเขาเองก็ไร้สามารถ อย่างไรตอนนี้เขาเองก็ตกอยู่ในมือองค์หญิงเสินโย่ว

ฉู่หลิงส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขา “ข้าพลันนึกขึ้นมาได้ มีบางเรื่องอยากสนทนาส่วนตัวกับคุณชายทั่วป๋า ทหาร พาตัวคุณชายทั่วป๋าออกไป ดูแลให้ดี สถานที่นี้...ไม่ค่อยเหมาะกับการหารือการงาน”

ทั่วป๋าจิ่งกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ข้าไม่มีอันใดจะหารือกับองค์หญิง!”

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “ข้าบอกว่ามีก็มี นำตัวไป!”

“พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง!”