ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 748

ตอนที่ 489-1 สู่แดนสงบสุขเร็ววัน

ตอนเมืองผิงจิงกำลังเกิดเหตุพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน จวินอู๋ฮวนอยู่เมืองชางอวิ๋นอีกฟากฝั่งแม่น้ำก็มิได้อยู่ว่างเฉย กำลังหนุนเป่ยจิ้นส่งมาโจมตีเมืองชางอวิ๋นเริ่มใกล้มาถึงแล้ว แต่จวินอู๋ฮวนกลับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้ที่เมืองชางอวิ๋นประสบวิกฤต กล่าวกันตามตรงก็เป็นเพียงแค่เพราะว่ากองทัพถูกส่งออกไปเท่านั้น ตอนนี้กองทัพใหญ่ที่เดิมส่งไปซีฉินค่อยๆ ทยอยกลับมา ย่อมไม่มีอันใดต้องเป็นห่วงแล้ว กล่าวกันตามตรง เมืองชางอวิ๋นไม่ได้เป็นเพียงแค่เมืองๆ หนึ่งเท่านั้น แต่ยังเป็นเมืองที่ป้องกันง่ายโจมตียาก การป้องกันรักษากำแพงเมืองไม่จำเป็นต้องใช้กองทัพหลายแสน

ส่วนซู่เหอหมิงกวงกับทั่วป๋าจ้าน จวินอู๋ฮวนก็ยิ่งไม่รู้สึกเป็นห่วง สองคนนี้ไม่อาจคุกคามเมืองชางอวิ๋น ได้ ไม่แน่ว่ายังสู้ทั่วป๋าอิ้นไม่ได้ ซู่เหอหมิงกวงร้ายกาจจริง แต่แม่ทัพคือทั่วป๋าจ้าน นอกเสียจากว่าซู่เหอหมิงกวงมั่นใจว่าจะทำให้ทั่วป๋าจ้านเชื่อฟังความคิดของเขาทั้งหมด ไม่เช่นนั้นความเห็นทั้งสองคนยากจะเป็นหนึ่ง ยามที่กองทัพไม่อาจมีความเห็นแม่ทัพเพียงหนึ่งเดียว จะทำสงครามอันใดได้ ยิ่งมิต้องกล่าวถึงว่าจวินอู๋ฮวนเองก็ไม่คิดว่าซู่เหอหมิงกวงจะยอมบุกป่าฝ่าดงเสี่ยงชีวิตเพื่อทั่วป๋าเหลียง

ยามนี้จวินอู๋ฮวนอยู่เมืองชางอวิ๋น ที่เขาใส่ใจมากกว่าก็คือฉู่หลิงที่อยู่ไกลถึงเมืองผิงจิง ดังนั้นข่าวเมืองผิงจิงทุกข่าวล้วนถูกส่งมาถึงห้องหนังสือเมืองชางอวิ๋นในทันทีที่เกิดเหตุ

“ท่านเจ้าเมือง” ทหารองครักษ์นำสารรีบร้อนเข้ามารายงานนอบน้อม

จวินอู๋ฮวนเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย ถามขึ้นว่า “ฮูหยินมีข่าวอันใดหรือ” ทหารองครักษ์ส่ายหน้า “ข่าวจากเมืองเหนือ”

จวินอู๋ฮวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือไปรับสารมา ตามเวลาที่คำนวณไว้ ในเวลานี้อาหลิงน่าจะเพิ่งกลับถึงเมืองผิงจิง ด้วยฝีมืออาหลิง ยังมีเซียวเหมิงอยู่ด้วย น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อันใด จวินอู๋ฮวนคิดไปพลางเปิดสารในมือออกมากวาดตาอ่านตัวอักษรบนสารรวดเร็ว เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ไปตามอวิ๋นสิงเยว่มา”

“ขอรับท่านเจ้าเมือง”

ไม่นาน อวิ๋นสิงเยว่ก็ค่อยๆ เอ้อระเหยเดินเข้ามา กวาดตามองเห็นหว่างคิ้วจวินอู๋ฮวนขมวดแน่นก็เลิกคิ้วถามว่า “มีเหตุอันใดหรือ เจ้าคงไม่ได้คิดจะให้ข้าไปช่วยเจ้าเฝ้าแม่นางหลิงกระมัง ข้าว่านะ พวกเจ้าสองสามีภรรยาอย่าได้เกินไปนัก ข้ามิใช่คนรับใช้ส่งสารของพวกเจ้านะ”

จวินอู๋ฮวนกวาดตามองเขาเย็นชาแวบหนึ่ง “ฝีมือแมวเหมียวของเจ้า ให้เจ้าไปเฝ้าอาหลิงจะมีประโยชน์อันใด”

“จวินอู๋ฮวน!” อวิ๋นสิงเยว่กัดฟันกรอด ขอถามหน่อยว่าสองปีมานี้เขาติดตามองค์หญิงเสินโย่วกินอยู่เสียเปล่าหรืออย่างไร อวิ๋นสิงเยว่ถลึงตาใส่จวินอู๋ฮวนแล้วก็กลอกตามองบนบอกตนเองว่า อย่าไปถือสาหาความกับคนเช่นเขา ก่อนจะถามขึ้นว่า “ในเมื่อไม่ใช่เรื่องแม่นางหลิง เจ้าจะให้ข้าทำอันใด”

จวินอู๋ฮวนหยิบสารบนโต๊ะออกมาส่งให้ “ส่งไปเมืองหลวง มอบให้หมิงจิ้ง”

“ก็บอกแล้วไง! ข้าไม่ใช่คนส่งสาร!” อวิ๋นสิงเยว่โมโห

จวินอู๋ฮวนคิ้วกระตุกเล็กน้อย “ไปไม่ไป”

“ไม่ไปแล้วอย่างไร” อวิ๋นสิงเยว่ถามขึ้น ด้วยน้ำเสียงยั่วยุ จวินอู๋ฮวนหลุบตาเล็กน้อย ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ก็ไม่อย่างไร ข้าไปด้วยตนเอง เจ้าเฝ้าเมืองชางอวิ๋น”

อวิ๋นสิงเยว่สะอึกกึกทันที กลอกตามองบน “เมืองชางอวิ๋นเกี่ยวอันใดกับข้า ถือสิทธิ์อันใดให้ข้าต้องมาเฝ้าแทนเจ้า”

จวินอู๋ฮวนกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่งว่า “ถือสิทธิ์ที่เจ้าติดค้างเงินข้า”

“จึก...” ไม่ทันระวังกัดถูกลิ้นตนเองแล้ว อวิ๋นสิงเยว่เจ็บจนน้ำตาร่วงทันที ถลึงตาจ้องจวินอู๋ฮวนอย่างคับแค้นใจ “เจ้าแซ่จวิน เจ้ายังเป็นคนอีกหรือไม่ ข้าช่วยชีวิตเจ้านะ เจ้ามาเอ่ยทวงเงินกับข้า เจ้ากล้าเอ่ยเรื่องเงินกับข้า”

จวินอู๋ฮวนเลิกคิ้ว “ข้าไม่ได้จ่ายค่ายา เพราะเรื่องที่เจ้าก่อขึ้นเละเทะหลายปีก่อน ไม่ใช่ข้าช่วยเจ้าจัดการหรือ หลายปีมานี้เจ้าสกัดตัวยา สมุนไพรที่เสียเปล่าไป ผู้ใดให้เงินทองเจ้า ผลสำเร็จของเจ้ายังไม่ได้ครึ่งของเยียนเอ๋อร์”

จวินอู๋ฮวนมองเขาสีหน้านิ่งเฉย บนใบหน้าเขียนไว้ว่า เจ้าแน่ใจว่าจะคิดบัญชีกับข้า

อวิ๋นสิงเยว่รู้สึกทันทีว่าชีวิตคนเราช่างทุกข์ทนแสนเศร้าเสียจริง ตอนคุณชายอวิ๋นยังหนุ่ม อาศัยว่าวิชาการแพทย์สูงส่ง จึงท่องยุทธภพอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด เพียงแต่คนเราอยู่ภายนอกกล้าแกร่งเกินไปนานวัน ก็มักประสบกับคนที่ไม่เกรงกลัวต่อเขาและเขาไม่อาจสยบได้ ในเวลานั้นก็ต้องการยอดฝีมือเช่นจวินอู๋ฮวนมาช่วยเหลือ ดังนั้นในสมัยนั้นจวินอู๋ฮวนช่วยอวิ๋นสิงเยว่เก็บกวาดเรื่องที่เขาก่อไว้ไม่น้อย ในยุทธภพมีเรื่องราวคุณชายฉางหลีมากมาย แต่ก็มีเรื่องราวเล่าขานของเขาไม่น้อยที่ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับคุณชายอวิ๋น

อวิ๋นสิงเยว่กระชากสารจากมือจวินอู๋ฮวนอย่างคับแค้นใจ แค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง “ว่ามา เจ้าคิดจัดการผู้ใดอีก ทั่วป๋าเหลียงหรือหนานกงอวี้เยว่”

จวินอู๋ฮวนคิ้วกระตุกเล็กน้อย “ที่จะกล่าวก็กล่าวในจดหมายกระจ่างแล้ว บอกหมิงจิ้ง เรื่องไป๋หลี่ชิงหงครั้งก่อนข้าไม่ถือสาเอาความกับเขาชั่วคราว แต่หากครั้งนี้เกิดเรื่องผิดพลาดอีก ก็อย่าได้ตำหนิข้าที่เอาเรื่อง”

อวิ๋นสิงเยว่ขมวดคิ้ว “ในเมื่อเป็นเพียงแค่สารฉบับหนึ่งเท่านั้น เจ้าส่งผู้ใดไปไม่ได้หรือ” จวินอู๋ฮวนตอบทันทีว่า “ไม่แน่ว่าหมิงจิ้งอาจต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”

อวิ๋นสิงเยว่เองก็ไม่ได้โง่ เพียงแต่เขาไม่ชอบเรื่องแย่งชิงเท่านั้น เพียงแค่คิดเล็กน้อยก็เข้าใจได้ทันที “ก่อนหน้านี้ จดหมายที่แม่นางหลิงให้ข้าส่งมาให้เจ้า เอ่ยถึงเรื่องนี้หรือ เจ้าไตร่ตรองดีแล้วหรือ”

จวินอู๋ฮวนตอบว่า “อาหลิงกล่าวไม่ผิด ทั่วป๋าเหลียงทำให้มหาชนเดือดดาลเอง ไม่ถือโอกาสสังหารเขาตอนนี้ ใช่ว่าผิดต่อสวรรค์ที่ประทานโอกาสนี้มาให้หรือ”

สวรรค์ประทานโอกาส ไม่อาจพลาด ทั่วป๋าเหลียงเองไม่กลัวตาย พวกเขาย่อมต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ หากต้องการป้องกันเหตุผิดพลาดที่คาดไม่ถึง ความจริงจวินอู๋ฮวนอยากไปเมืองเหนือด้วยตนเอง น่าเสียดายเขาทิ้งเมืองชางอวิ๋นไปตอนนี้ไม่ได้ นอกเสียจากว่าเขาจะจัดการแก้ปัญหาซู่เหอหมิงกวง ไม่เช่นนั้นก็คงได้แต่เฝ้ารักษาเมืองชางอวิ๋นด้วยตนเองแล้ว

แม้ว่าบางครั้งหนานกงอวี้เยว่จะเสียสติรุนแรง แต่เรื่องจัดการคนตระกูลทั่วป๋า แต่ไรมาก็ไว้ใจเขาได้ น่าจะเป็นเพราะไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือด้วยตนเอง

จวินอู๋ฮวนกระตุกมุมปากเล็กน้อย ในเมื่อทั่วป๋าเหลียงคิดจัดการอาหลิง ก็อย่าหาว่าพวกเขาชิงลงมือเอาชีวิตเขาก่อน

อวิ๋นสิงเยว่กลอกตาวน เอ่ยขึ้นอย่างนึกสนใจ “ข้าพลันรู้สึกว่า ระยะนี้เมืองเหนือน่าจะน่าสนใจมาก เช่นนั้นก็ดี ข้าไปแทนเจ้าด้วยตนเองสักครั้งก็ย่อมได้”

จวินอู๋ฮวนพยักหน้า “ถูกต้อง อีกเรื่องหนึ่ง...บอกให้ตาแก่เร็วหน่อย อย่ารอให้เขายุรยาตรไปถึงเมืองผิงจิง อาหลิงจัดการปัญหาไม่ทัน”

อวิ๋นสิงเยว่กลอกตามองบนอย่างอารมณ์เสีย ขี้เกียจจะเอ่ยวาจา นั่นเป็นอาจารย์เจ้า มิใช่อาจารย์ข้า ยังต้องฝากข้าไปบอกแทนเจ้าอีก

มองอวิ๋นสิงเยว่หยิบจดหมายก่อนจะเดินส่ายอาดๆ ออกไป จวินอู๋ฮวนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา พลางถอนหายใจเบาๆ กลับไปนั่งอ่านสารรายงานที่โต๊ะต่อ หลายวันนี้สถานการณ์เมืองผิงจิงส่งมาแบบไม่ค่อยปะติดปะต่อ แม้จวินอู๋ฮวนอยู่ไกลถึงเมืองชางอวิ๋น แต่เขาก็รู้สถานการณ์เมืองผิงจิงกระจ่างชัดเจน จวินอู๋ฮวนไม่คิดให้ค่าความสนใจกับพฤติกรรมของจวิ้นอ๋องหนานคัง ฝีมือตนเองอ่อนแอเพียงนั้นก็คิดจะอาศัยการสนับสนุนจากผู้อื่นแย่งชิงบัลลังก์ คนเช่นนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องได้รับผลเช่นไร แม้เขาโชคดีแย่งชิงบัลลังก์ไปได้ แต่ก็คงเป็นได้แค่หุ่นเชิดของผู้อื่นเท่านั้น

เขาเชื่อว่าอาหลิงแก้ไขเรื่องพวกนี้ได้ ที่ทำให้เขาเป็นห่วงยิ่งกว่าก็คือเรื่องราวหลังจากนี้ น่าเสียดาย...เขาไม่มีลูกน้องที่ใช้งานได้มากนัก อย่างไรก็คงต้องรีบจัดการสงครามเมืองชางอวิ๋นนี้ให้เรียบร้อยเร็วที่สุด แล้วไปเมืองผิงจิงด้วยตนเอง จึงจะวางใจได้

“เรียนท่านเจ้าเมือง ซีฉินส่งสารมา” นอกประตู มีคนรายงานนอบน้อม

จวินอู๋ฮวนกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “เข้ามา”