ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 746

ตอนที่ 488-1 ปล่อยอำนาจในมือ!

พอส่งพวกใต้เท้าจูกลับไปก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว ฉู่หลิงยกมือขึ้นขยี้หว่างคิ้วอย่างรู้สึกปวดหัว ตั้งแต่กลับมาเมืองผิงจิง นางแทบยังไม่ได้หลับตานอน ก่อนหน้านี้เร่งเดินทางจากเมืองหลิงเจียงกลับมาทั้งวันทั้งคืนตอนนี้พลันผ่อนคลายลง ความรู้สึกเหนื่อยล้าก็เข้าโจมตีทันที โชคดีที่ตอนนี้นางอยู่ในวัยที่กำลังวังชาดีที่สุดแต่ก็ยังรู้สึกว่าแทบทนรับไม่ไหว

แต่นางก็รู้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาผ่อนคลายแท้จริง จากนี้ไปเรื่องราวอาจยุ่งยากยิ่งกว่าสองวันนี้

“องค์หญิง ท่านควรพักผ่อนให้ดีสักครู่หนึ่งแล้ว” หลีตั้นติดตามข้างกายนางมาตลอด เอ่ยเตือนขึ้น

ฉู่หลิงยักไหล่อย่างจนปัญญา “ข้าเองก็คิดกลับจวนองค์หญิงไปหลับสักสามวันสามคืน แต่เจ้ารู้สึกว่าเป็นไปได้หรือ”

หลีตั้นเงียบงัน เขาเองก็เข้าใจดีว่าเรื่องหลังจากนี้ยังมีอีกมาก ยามนี้ยากจะทำให้คนรู้สึกนึกเสียใจอยู่บ้างที่ฝ่าบาทไม่ทรงมีโอรสธิดาอื่น หากยังมีองค์ชายองค์หญิงองค์อื่น แม้ปกติอาจเป็นตัวถ่วง แต่ยามต้องการคนทำงานก็นับว่ามีคนทำงานได้บ้าง ไม่เหมือนเช่นตอนนี้ ทุกเรื่องถาโถมใส่องค์หญิงไม่ว่า เหนื่อยสายตัวแทบขาดไม่ว่า ยังอาจไม่ได้คำชมว่าทำดี เกรงว่าบัณฑิตพวกนั้นคงเอ่ยว่า หญิงสาวกุมอำนาจ แม่ไก่ขันยามเช้า[footnoteRef:2] [2: หมายถึงหญิงที่ไม่ทำหน้าที่ตนเอง มาทำหน้าที่ของผู้ชาย จะทำให้ชาติล่มจม]

ฉู่หลิงก้าวเท้าออกไปพลางเอ่ยว่า “ข้าไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อสักหน่อยว่าทรงเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าไปหาเส้ากุยหย่วนกับหวนอวี้ ให้พวกเขาจับสังเกตทิศทางลมในเมืองหลวง อย่าให้คนพวกนั้นแพร่ข่าวลือจนพวกบัณฑิตออกมาก่อความวุ่นวาย อีกอย่างบอกเซียวเหมิงด้วยว่า ให้เขาคอยเฝ้าดูแลความปลอดภัยของใต้เท้าซั่งกวนและใต้เท้าจูให้ดี”

หลีตั้นนิ่งอึ้ง “องค์หญิงรู้สึกว่า คนพวกนั้นจะลงมือกับพวกใต้เท้าซั่งกวนหรือ”

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “ถึงขั้นนี้แล้ว สุนัขร้อนใจกระโดดกำแพง มีอันใดมิกล้าลงมือ แม้ว่าข้าเป็นองค์หญิง กล่าวกันตามตรง ข้าไม่ได้มีอิทธิพลหรืออำนาจใดในราชสำนัก ข้ายังต้องพึ่งพาพวกใต้เท้าซั่งกวนเป็นหลัก หากใต้เท้าซั่งกวนกับใต้เท้าจูเกิดเรื่องพร้อมกัน พวกเราก็จะยุ่งยากมาก”

หลีตั้นพยักหน้าเคร่งเครียด เงียบไปครู่หนึ่งกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “กระหม่อมขอกลับบ้านสักครั้ง”

ฉู่หลิงคิ้วกระตุกเล็กน้อย “เจ้าคิดโน้มน้าวท่านหลีหรือ เขาไม่มีทางยอมร่วมมือกับพวกเราเรื่องพวกนี้แน่”

ชื่อเสียงท่านผู้เฒ่าตระกูลหลีในหมู่บัณฑิตเป็นเรื่องที่ซั่งกวนเฉิงอี้และใต้เท้าจูไม่อาจเทียบได้ แต่ท่านผู้นี้รู้หลักการรักษาตัวรอดเป็นอย่างดี ก่อนหน้านี้ไม่ได้กลมเกลียวกับฉู่หลิงนัก อย่างไรองค์หญิงเสินโย่ววางแผนดึงตัวหลานชายที่เขาให้ความสำคัญที่สุดไป ยังทำให้หลีตั้นเอาใจออกหากจากตระกูลหลี ท่านผู้เฒ่าตระกูลหลีจะไม่โกรธแค้นได้อย่างไร หลายปีมานี้แม้ว่าหลีตั้นไม่ได้เป็นคนโอหังอวดดีเหมือนตอนที่เพิ่งเกิดเรื่องตอนนั้น มีเวลากลับไปเยี่ยมบิดามารดาและพี่น้องบ้าง แต่ก็มิใช่เด็กที่ตระกูลหลีให้ความสำคัญดังโอรสที่สวรรค์โปรดปรานในตอนนั้นแล้ว

หลีตั้นเงียบไปครู่หนึ่ง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “กระหม่อมอยากลองดู” ในเวลานี้ตระกูลหลีจำเป็นต้องยืนฝั่งองค์หญิง หลังติดตามองค์หญิงเสินโย่วมาได้ระยะหนึ่ง หลีตั้นคิดว่าตนเองมองเห็นเส้นทางวันหน้าของเทียนฉี่ชัดเจนยิ่งกว่าท่านปู่

ฉู่หลิงหัวเราะพยักหน้า “ในเมื่อเจ้ามั่นใจ ก็ไปลองดู”

หลีตั้นพยักหน้า “ขอบพระทัยองค์หญิง กระหม่อมขอตัว”

ฉู่หลิงเดินเข้าไปในตำหนักบรรทมฮ่องเต้หย่งเจีย พระสนมเสียนเฟยกำลังยกชามโอสถเดินออกมา “พระสนมเสียนเฟย” ฉู่หลิงทักทายนอบน้อม กับบรรดาพระสนมวังหลังของฮ่องเต้หย่งเจีย ฉู่หลิงไม่นับว่าสนิทสนมกับพวกนาง แต่ก็ยังคงให้ความเคารพนอบน้อม

พระสนมเสียนเฟยพยักหน้าเล็กน้อย อมยิ้มเอ่ยว่า “องค์หญิงมาแล้ว ฝ่าบาทเพิ่งทรงตื่นมาเสวยโอสถ พระกำลังวังชาไม่เลว องค์หญิงรีบเข้าไปเถอะเพคะ”

ฉู่หลิงพยักหน้า “ลำบากพระสนมเสียนเฟยแล้ว” พระสนมเสียนเฟยยิ้มก่อนจะหันหลังเดินออกไป

“ชิงเอ๋อร์มาแล้วหรือ รีบมานั่งนี่เร็ว” ฮ่องเต้หย่งเจียพิงหัวเตียง พอเห็นฉู่หลิงก็รีบกวักพระหัตถ์แย้มสรวลเรียก ฉู่หลิงเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง มองฮ่องเต้หย่งเจียอย่างถี่ถ้วน พบว่าสีพระพักตร์ยังคงซีด เพียงแต่ดีกว่าก่อนหน้านี้อยู่สักหน่อย ฉู่หลิงขมวดคิ้ว “เสด็จพ่อ ทรงรู้สึกเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”

ฮ่องเต้หย่งเจียยิ้มเอ่ย “ไม่เป็นอันใดแล้ว ชิงเอ๋อร์ไม่ต้องเป็นห่วง เสด็จพ่อพอรู้ตัวเองอยู่ พริบตาก็ผ่านมาหลายปีแล้ว เสด็จพ่อไม่มีอันใดปล่อยวางไม่ลง จะมีก็เพียงแต่...เจ้าอายุไม่น้อยแล้ว ก็ไม่รู้เสด็จพ่อจะมีโอกาสได้เห็นหลานถือกำเนิดหรือไม่”

อย่าว่าแต่องค์หญิง แม้บุตรีตระกูลทั่วไป อายุเท่านี้ก็ควรเป็นมารดาได้แล้ว แต่หลายปีมานี้ชิงเอ๋อร์กับจวินอู๋ฮวนอยู่ร่วมกันน้อยมาก ฮ่องเต้หย่งเจียแอบคับแค้นในพระทัย ตอนนั้นควรยืนหยัดคัดค้าน ไม่อาจอยู่ข้างกายภรรยาตน ราชบุตรเขยเช่นนี้มีก็เหมือนไม่มี

ฉู่หลิงเอ่ยเรียกเสด็จพ่ออย่างจนปัญญา ในใจก็รู้สึกผิด อย่าว่าแต่ตอนนี้ไม่เหมาะแก่การตั้งครรภ์ให้กำเนิดบุตร เพราะนางเองก็ไม่ได้คิดว่าเพิ่งจะยี่สิบก็จะมีบุตร แม้ว่าอายุเท่านี้สำหรับหญิงสาวในยุคนี้นับว่าอายุมากแล้ว ถึงกับอาจมากไปสักหน่อยแล้ว แต่สำหรับฉู่หลิงกลับยังคงรู้สึกว่าเร็วเกินไป หากเป็นยุคสมัยสงบสุขรุ่งเรือง วัน ๆ ไม่มีอันใดทำก็แล้วไป แต่ตอนนี้ทุกคนมีงานรัดตัว ไหนเลยจะมีเวลาให้กำเนิดบุตรกัน

ดังนั้นความปรารถนาของฮ่องเต้หย่งเจียน่าจะไม่อาจเป็นจริงได้แล้ว

“เสด็จพ่อ ขอเพียงทรงพักผ่อนพระวรกายให้ดี ย่อมมีวันนั้น” แม้ว่าในใจไม่คิดเช่นนั้น แต่ฉู่หลิงกลับยังคงยิ้มกล่าวเช่นนี้

ฮ่องเต้หย่งเจียถอนพระปัสสาสะ ความจริงในพระทัยก็ทรงพอจะเข้าพระทัยได้ว่าตอนนี้ฉู่หลิงไม่อาจตั้งครรภ์มีบุตรได้

“ชิงเอ๋อร์ แม้ว่าเจ้าเป็นหญิง แต่กลับอดทนเก่งกล้ากว่าเสด็จพ่อมาก เสด็จพ่อรู้ว่าเจ้าไม่ใช่หญิงสาวที่รอแต่จะพึ่งพาผู้ชาย เจ้ามีเรื่องที่เจ้าอยากทำ เดิมเสด็จพ่อก็ยังเป็นห่วง...ไม่อยากให้เจ้าต้องลำบากเช่นนี้ แต่ตอนนี้...เอาเถอะ”

ฮ่องเต้หย่งเจียมองฉู่หลิงด้วยสีพระพักตร์สับสน “ถือโอกาสตอนเสด็จพ่อยังอยู่ คิดทำอันใดก็ไปทำเถอะ ตอนนี้สุขภาพเรา...ก็เป็นเช่นนี้แล้ว วันหน้าเรื่องต่างๆ ในราชสำนัก เจ้ากับพวกซั่งกวนเฉิงอี้ก็หารือกันจัดการให้ดี ใต้เท้าซั่งกวนกับใต้เท้าจูอายุมากกว่าเจ้ามาก ปกติทำงาน...เจ้าเองก็ให้ความเคารพมากหน่อย แม้พวกเขามีความคิดอื่น แต่ในใจส่วนลึกก็ยังคงหวังดีต่อเทียนฉี่”

ฉู่หลิงนิ่งอึ้ง นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าฮ่องเต้หย่งเจียจะมอบอำนาจให้นาง จากนี้ไปเรื่องที่นางต้องการทำก็จะสะดวกสักหน่อย แต่นางคิดไม่ถึงว่าฮ่องเต้หย่งเจียจะปล่อยอำนาจในมืออย่างง่ายดายเช่นนี้ ไม่ต้องให้นางเอ่ยปากก็มอบใส่มือนางโดยตรง

ฮ่องเต้หย่งเจียยื่นพระหัตถ์ขึ้นตบหลังมือนาง แย้มสรวลตรัสว่า “ตกใจหรือ”

ฉู่หลิงหัวเราะ “นิดหน่อยเพคะ เสด็จพ่อ หม่อมฉัน...”

ฮ่องเต้หย่งเจียยกพระหัตถ์ขึ้นขัดวาจาที่นางคิดเอ่ย “น่าเสียดายเจ้าไม่ใช่ผู้ชาย ไม่เช่นนั้นเราก็คงวางใจได้อย่างไร้กังวล คนและเรื่องราวต่างๆ ในราชสำนักพวกนั้น เราไม่มีแรงกำลังจะจัดการแล้วจริงๆ อีกสองวัน เราจะมีราชโองการรับฉางเซิงเป็นโอรส แต่งตั้งเป็นรัชทายาท ก่อนรัชทายาทขึ้นครองราชย์ว่าราชกิจ ก็ให้เจ้าเป็นผู้แทนพระองค์ว่าราชกิจแผ่นดินไปก่อน”