ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 743

ตอนที่ 486-2 วางยาพิษ

ฉู่หลิงเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ “หาก...เบื้องหลังมีกลุ่มอำนาจใหญ่ให้การสนับสนุนเล่า”

“เรื่องนี้...” เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ไม่เข้าใจเรื่องราวในราชสำนัก

เสียงพวกเขาแม้ว่าไม่ดัง แต่ก็พอให้คนตรงหน้าได้ยินกระจ่างชัด คนตรงหน้ายิ่งฟัง สีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่ สายตาที่มองไปทางฉู่หลิงยิ่งเยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง

“วาจาล่อหลอกชั่วร้าย!”

ฉู่หลิงเผยรอยยิ้มงาม “ล้อเล่นเท่านั้น เคร่งเครียดจริงจังทำไมกัน”

หลีตั้นกระซิบเตือน “องค์หญิง นี่ไม่เหมือนว่ากำลังล้อเล่น” ตามความเข้าใจสถานการณ์ของเขา การคาดเดาพวกนี้มีความเป็นไปได้มากว่าจะเป็นจริง

ฉู่หลิงเอ่ยขึ้นคล้ายไม่อาจยับยั้งตนเอง “เช่นนั้นพวกเรา...เผยความลับออกมาหรือนี่”

หลีตั้นพยักหน้าอย่างลังเล ฉู่หลิงยักไหล่ “ทำอย่างไรได้ ได้แต่...ให้คนที่ได้ยินไม่อาจไปจากที่นี่ได้”

“ครบกำหนดเวลาแล้ว!” สุดท้ายคนผู้นั้นอดตัดบทดุดันไม่ได้ บทสนทนาพวกเขาคล้ายว่าทั้งล้อเล่นและข่มขู่

สามคนที่กำลังคุยเล่นกันหันขวับไปมองเขาทันที ฉู่หลิงยิ้มหวานเอ่ยว่า “ใช่ ครบกำหนดเวลาแล้ว”

คนผู้นั้นจ้องมองฉู่หลิงอย่างระแวดระวัง พร้อมกับก้าวขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่งบีบลำคอเซี่ยงกั๋วกง ยิ้มเยียบเย็น “องค์หญิงเสินโย่ว ท่านคิดว่าข้ากำลังล้อเล่นหรือ”

ฉู่หลิงส่ายหน้ายิ้มเอ่ย “ไม่ ไม่ ไม่ ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้ากำลังล้อเล่น ข้าเพียงแต่รู้สึกว่า...เจ้าโง่เง่า”

“อะ...”

เฟี้ยว!

เสียงลมเบาหวิวพุ่งมาทางด้านหลัง คนผู้นั้นรู้สึกเพียงแผ่นหลังมีของแหลมคมแทงทะลุ พริบตาก็คล้ายว่าร่างกายสูญเสียการควบคุม มือที่บีบลำคอเซี่ยงกั๋วกงพลันขยับไม่ได้ เซี่ยงกั๋วกงออกแรงดิ้นหลุด ผลักเขาออก การเปลี่ยนแปลงกะทันหันเช่นนี้อย่าว่าแต่ชายหนุ่มผู้นั้น แม้แต่เซี่ยงกั๋วกงเองก็ยังตั้งสติไม่ทัน

ในเวลานั้นเอง ฉู่หลิงกับเฝิงเจิงก็พุ่งเข้ามาซ้ายขวา พริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าทุกคนต่าง เฝิงเจิงคว้าตัวเซี่ยงกั๋วกง ฉู่หลิงกระชากมือคนที่จับตัวพระสนมเสียนเฟยออกและชิงตัวนางกลับมา

“ปะ...เป็นไปได้อย่างไร!” ชายที่ล้มอยู่บนพื้นมองฉากนี้อย่างตกใจ ตอนเฝิงเจิงกับองค์หญิงเสินโย่วช่วยคน คนโดยรอบถึงกับไม่ทันได้สกัดไว้ คล้ายว่าคนเหล่านี้กลายเป็นท่อนไม้ไปเสียแล้ว พวกที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาเข้ามาสกัดไม่ทัน แม้พวกที่ยืนใกล้ก็ยังไม่ทัน เพราะระดับฝีมือของฉู่หลิงและเฝิงเจิงอยู่เหนือพวกเขามาก

เซียวเหมิงประคองฮ่องเต้หย่งเจียเดินออกมาจากด้านใน ข้างกายยังมีจวิ้นอ๋องหนานคังตัวแข็งทื่อถูกคุมตัวออกมา พร้อมกับใต้เท้าจูและจวิ้นอ๋องป๋อหนิงสองสามีภรรยา

เฝิงเจิงยืนอยู่หน้าเขา ก้มลงมองพลางเอ่ยว่า “เกรงว่าพวกเจ้าดูแคลนกองกำลังรักษาพระองค์เทียนฉี่เกินไปแล้ว ดูแคลนวังหลวงเทียนฉี่เกินไปเช่นกัน หรือว่าคนคุกหมิงอวี้พวกเจ้าหลงตนเองกันเช่นนี้”

“เป็นไปไม่ได้! เจ้าไม่มีทางมีเวลา...” คนผู้นั้นสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง เขาค้นพบแล้วว่าเขาขยับตัวไม่ได้ สายตายังคงเต็มไปด้วยความตกใจอย่างไม่อยากจะเชื่อ หลายวันนี้เฝิงเจิงถูกกักตัวอยู่ในซีย่วน เขาไม่มีทางสับเปลี่ยนคนของเขาอย่างเงียบเชียบไร้สำเนียงได้เช่นนี้ องค์หญิงเสินโย่วเพิ่งกลับมาเมื่อวาน ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ ยังมีคนพวกนั้น...เข้าไปได้อย่างไร!

เฝิงเจิงกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “สับเปลี่ยน? หรือว่าเจ้าไม่เคยคิดว่าแต่ต้นจนจบ...คนเหล่านี้ก็มิได้คิดสวามิภักดิ์พวกเจ้า”

“เป็นไปไม่ได้!” ทหารเหล่านี้เป็นคนที่พวกเขาส่งมาแทรกซึมไว้ก่อนหน้า ถึงกับเป็นคนตนสงเข้าไปแทรกซึมในตำแหน่งพลทหารธรรมดาในกองกำลังรักษาพระองค์ เพื่อสะดวกที่จะควบคุมกองกำลังรักษาพระองค์ได้ตลอดเวลา

เฝิงเจิงยิ้มเอ่ย “ดังนั้นข้าจึงได้บอกว่า พวกเจ้าดูแคลนกองกำลังรักษาพระองค์เทียนฉี่เกินไปแล้ว”

แม้เป็นเช่นนี้...คนเหล่านี้ก็มีความรู้สึกมาแต่เดิมว่ากองกำลังเทียนฉี่เป็นพวกโง่เง่าขี้ขลาดตาขาวไร้สามารถ ดังนั้นจึงได้ประมาทเช่นนี้ คิดว่าทิ้งสายไว้คนหนึ่งก็นอนหลับสบายใจได้แล้ว

เริ่มแรกเฝิงเจิงก็ถูกจัดการเสียจนไร้หนทางตอบโต้ แต่ก็เพราะว่าเริ่มแรกฮ่องเต้หย่งเจียตกอยู่ในมือคนพวกนี้ ทำให้เฝิงเจิงไม่กล้าลงมือ ความจริงตั้งแต่ต้นจนจบ ในวังไม่เคยหลุดจากการควบคุมของเฝิงเจิง จวิ้นอ๋องหนานคังไม่ได้สังหารฮ่องเต้หย่งเจียนับว่าโชคดี เพราะทันทีที่จวิ้นอ๋องหนานคังทนรอไม่ไหว สังหารฮ่องเต้หย่งเจีย เกรงว่าไม่ต้องรอให้ฉู่หลิงกลับมา เฝิงเจิงอาจไม่มีทางจัดการกำจัดคนคุกหมิงอวี้สิ้นซาก แต่กำจัดพวกจวิ้นอ๋องหนานคังก็มิใช่ปัญหา

“พวกเจ้าทำอันใดกับข้า” คนผู้นั้นกัดฟันถามขึ้น ยามนี้เขานอนขยับตัวไม่ได้อยู่บนพื้น ตั้งแต่แผ่นหลังรู้สึกเจ็บปลาบแล้ว เขาก็รู้สึกว่าทั้งร่างค่อยๆ ชาดิก คล้ายว่ามีเพียงสมองที่ยังคงมีความรู้สึก เซียวเหมิงตอบว่า “เข็มทะลุกระดูก ข้าไม่ค่อยได้ใช้อาวุธลับ อาจลงมือหนักไปสักหน่อย”

ฉู่หลิงเดินไปข้างพระวรกายฮ่องเต้หย่งเจีย อมยิ้มเอ่ยเรียก “เสด็จพ่อ”

ฮ่องเต้หย่งเจียพยักพระพักตร์ดีพระทัย “ชิงเอ๋อร์ เด็กดี...เสด็จพ่อไม่เป็นอันใด”

คนบนพื้นแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ไม่เป็นอันใด องค์หญิงเสินโย่ว ท่านเชื่อหรือ”

ฉู่หลิงหันไปก้มหน้าลงมองเขายิ้มเอ่ย “ตอนนี้พวกเราคุยกันได้แล้ว พวกเจ้าวางยาอันใดเสด็จพ่อข้า” หากไม่ใช่เพราะว่าฮ่องเต้หย่งเจียถูกควบคุมไว้ อย่างไรเฝิงเจิงก็คงไม่ยอมจำนน แต่ทว่าฉู่หลิงไม่ชอบเจรจาเงื่อนไขในยามที่ตนไม่ได้อยู่ในสภาวะได้เปรียบ ตอนนี้ได้จังหวะเจรจาพอดี

คนผู้นั้นกล่าวจบก็หลับตาลงทันที เห็นชัดว่าไม่คิดสนใจเจรจากับฉู่หลิงต่อ เพียงแค่เอ่ยอย่างไม่ยี่หระว่า “องค์หญิงเสินโย่ว เงื่อนไขข้ายังคงไม่แปรเปลี่ยน ตอนนี้ท่านมีเวลาคิดมากอยู่สักหน่อยจริงๆ แต่...ก็คงไม่ได้มากมายนัก”

ก่อนฮ่องเต้หย่งเจียพิษกำเริบสิ้นพระชนม์

เฝิงซือเป่ยอดถีบใส่เขาทีหนึ่งไม่ได้ “ต่ำช้า!”

น่าเสียดายเขาชาไปทั้งตัว ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอันใด คำด่าของเฝิงซือเป่ยก็เหมือนเพียงแค่พัดผ่านใบหู

ฮ่องเต้หย่งเจียตรัสุรเสียงนิ่งเรียบว่า “ชิงเอ๋อร์ ไม่ต้องไปสนใจเขา เราไม่เป็นอันใด”

ฉู่หลิงยิ้มให้ฮ่องเต้หย่งเจีย ก้มตัวลงข้างกายคนผู้นั้น เขารู้สึกได้ถึงสายตามองประเมินของฉู่หลิง ก็อดลืมตาขึ้นมาไม่ได้

ได้ยินเพียงเสียงหัวเราะของฉู่หลิงและเสียงเอ่ยว่า “ดีมาก ข้ารอเจ้าเอ่ยปากเอง”

เขามองเยาะนาง ฉู่หลิงเงยหน้ามองไปทางเฝิงซือเป่ย สั่งการว่า “ตอนนี้คนของคุกหมิงอวี้อยู่ที่ใด”

เฝิงซือเป่ยทูลว่า “ทูลองค์หญิง คนของคุกหมิงอวี้แยกเป็นสี่เส้นทางเหนือใต้ออกตก ซุ่มกบดานอยู่ละแวกวังหลวง เตรียมรอรับสัญญาณสั่งการก็จะเข้าโจมตีวังหลวงและจวนขุนนางใหญ่ทันที พวกเราส่งคนไปล้อมในและนอกเมืองผิงจิงไว้แล้ว รับรองว่าแม้แต่นกกาก็ไม่อาจบินผ่านไปได้ ยังมีอีกชุดหนึ่งไปดักรอรับคำสั่งห่างจากเมืองผิงจิงไม่ไกลนัก เจ้าจี้หลินกับซั่งกวนนำคนไปแล้ว”

ฉู่หลิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “พาเขาไปขังไว้ก่อน ให้เขาได้เห็นว่าคนของคุกหมิงอวี้ตายทีละคนอย่างไร เฝ้าระวังหน่อย อย่าให้เขาปลิดชีพตนเอง ข้ารู้สึกว่า...สถานะคนผู้นี้น่าจะน่าสนใจมาก”

ชายหนุ่มได้ยินดังนี้ก็สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ฉู่หลิงยื่นมือขึ้นตบใบหน้าเขาเบาๆ เอ่ยอ่อนโยนว่า “อย่าคิดตาย หรือว่าเจ้าไม่อยากได้ยินข่าวการตายของทั่วป๋าเหลียงด้วยตนเอง เมื่อครู่ข้า...ไม่ได้ล้อเจ้าเล่นจริงๆ นะ”

“...”คนผู้นั้นจ้องมองฉู่หลิงด้วยสายตาโกรธแค้น ฉู่หลิงกลับลุกขึ้นยืนโบกมือให้คนนำตัวเขาออกไป มองชายหนุ่มถูกแบกออกไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าฉู่หลิงก็ค่อยๆ จางลง สั่งการน้ำเสียงนิ่งเรียบขึ้นว่า “ส่งคนไปตรวจสอบมาให้ละเอียด คนผู้นี้แท้จริงมีสถานะใด”

หลีตั้นเอ่ยถามขึ้น “องค์หญิงรู้สึกว่าเขาสถานะไม่ธรรมดาหรือ”

ฉู่หลิงยิ้มเยียบเย็น “ก็อาจไม่ใช่ว่าไม่ธรรมดา แต่น่าจะไม่ต่ำต้อย คนของคุกหมิงอวี้ล้วนทำงานแลกชีวิตเพื่อเงินทอง แต่เหตุใดข้ารู้สึกว่าเจ้าหมอนี่เหมือนมีความปรารถนาใฝ่ฝัน”

ชาวเทียนฉี่คนหนึ่งแอบมาเป็นสายให้ทั่วป๋าเหลียงข้างกายจวิ้นอ๋องหนานคังหลายปีเช่นนี้ ถึงกับยุยงให้จวิ้นอ๋องหนานคังก่อกบฏได้ มีความสามารถเช่นนี้ไปทำอะไรที่จะประสบความสำเร็จไม่ดีกว่าหรือ ไยต้องมาเสียเวลาติดตามจวิ้นอ๋องหนานคัง ปิดบังชื่อแซ่ ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นี้ยังให้ความเคารพทั่วป๋าเหลียงอย่างมาก ไม่เหมือนชาวเทียนฉี่ทั่วไป เกรงว่าคนคุกหมิงอวี้เองก็คงไม่มีทางมีคนเช่นนี้ อย่างน้อยหลายปีมานี้ฉู่หลิงได้พบเห็นยอดฝีมือวิทยายุทธ์สุดยอดคุกหมิงอวี้มาไม่น้อย ก็ยังไม่มีคนเช่นนี้

หลีตั้นพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง กระหม่อมจะรีบไปตรวจสอบ”