ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 738

ตอนที่ 484-1 คุยเหตุผล

จวิ้นอ๋องหนานคังเดินออกจากตำหนักบรรทมฮ่องเต้หย่งเจียอย่างเดือดดาล กำลังคิดจะพาคนไปซีย่วนที่กักตัวเฝิงเจิงไว้ ก็พลันต้องชะงักฝีเท้า องครักษ์ที่ติดตามเขาอยู่พลันเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย “ท่านอ๋อง?”

จวิ้นอ๋องหนานคังหรี่ตาเล็กน้อย “จวิ้นอ๋องป๋อหนิงกับตาแก่แซ่จูอยู่ที่ใด”

องครักษ์ตอบว่า “อยู่ตำหนักข้าง”

“ยังหาตัวหลานชายจวิ้นอ๋องป๋อหนิงไม่พบหรือ”

องครักษ์ส่ายหน้าก้มกายรับผิด จวิ้นอ๋องหนานคังโบกมืออย่างหงุดหงิด “เอาเถอะ เดิมคิดว่าองค์หญิงเสินโย่วเลี้ยงดูเจ้าเด็กนั่นไว้หลายปี บางทีอาจได้ประโยชน์บ้าง แต่ก็แค่เด็กบ้าคนหนึ่งเท่านั้น แม้ไม่มีคนผู้นี้ก็มีคนที่สอง...”

“ตอนนี้ท่านอ๋องไม่ไปซีย่วนหรือ” องครักษ์ถามขึ้น

จวิ้นอ๋องหนานคังยิ้มเยียบเย็น “องค์หญิงเสินโย่วเจ้าเล่ห์เพทุบาย ตอนนี้นางอาจไม่ได้อยู่ซีย่วน ตามคนของพวกเรามาเฝ้าตำหนักบรรทมนี้ไว้ อย่าได้ปล่อยให้แมลงวันเล็ดลอดเข้าไปได้เป็นอันขาด”

แม้ว่ากล่าวเช่นนี้ แต่จวิ้นอ๋องหนานคังยังคงเคร่งเครียด การจัดการเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าเขาแพ้แล้ว นอกเสียจากว่าเขามีความสามารถบีบองค์หญิงเสินโย่วให้ตายได้ ไม่เช่นนั้น...เขาได้แต่ยื้อเวลาเท่านั้น แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้ เขาจะทำเยี่ยงไรได้ มีวาจาหนึ่งฮ่องเต้หย่งเจียตรัสไม่ผิด ในมือตนเองไม่มีผู้มีฝีมือเพียงพอก็คิดจะอาศัยกำลังผู้อื่นช่วงชิงอำนาจ เขาใจร้อนเกินไปจริงๆ

แต่ตอนนี้นอกจากต้องเดินไปให้สุดทาง เขาจะยังทำอย่างไรได้ หากเลิกล้มยอมแพ้ตอนนี้ ไม่ว่าฮ่องเต้หย่งเจียหรือองค์หญิงเสินโย่วย่อมไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน จวิ้นอ๋องหนานคังเองก็ไม่คิดจะอดกลั้นเก็บกดไม่มีวันสิ้นสุดต่อไปดังเช่นเมื่อก่อนอีก

“ขอรับท่านอ๋อง” องครักษ์ประสานมือรับคำ จวิ้นอ๋องหนานคังโบกมือ “ไปได้”

มององครักษ์รีบออกไปแล้ว จวิ้นอ๋องหนานคังเหลือบตาขึ้นมองไปยังขอบฟ้าที่เริ่มมีแสงรำไร หรี่ตาเล็กน้อย คล้ายว่าแสงตะวันที่ยังไม่ทันขึ้นแสบตาจนเขาต้องยกมือขึ้นป้องสายตาตนเองเอาไว้

ตอนซีย่วนกำลังเกิดเรื่องวุ่นวาย จวิ้นอ๋องหนานคังแทบจะรวมกำลังทุกส่วน นอกจากที่เฝ้าตำหนักบรรทมไว้ ไปรวมกันที่ซีย่วน ฉู่หลิงกลับไม่ได้อยู่ซีย่วน นางกำลังนั่งดื่มน้ำชาอยู่ในหอหนังสือเล็กๆ ที่ไม่ไกลจากตำหนักบรรทมฮ่องเต้หย่งเจียมากนัก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าประตูตำหนักบรรทมย่อมไม่รอดพ้นสายตาของนาง ตอนนี้กองกำลังรักษาพระองค์และทหารองครักษ์ในวังไม่ได้เป็นพวกเดียวกับจวิ้นอ๋องหนานคังทุกคน อย่างไรบนโลกใบนี้คิดแย่งชิงบัลลังก์และผู้ที่ดึงผู้อื่นมาสนับสนุนตนได้ก็มีไม่มากนัก คนส่วนใหญ่ยังคงเป็นคนธรรมดาที่ต้องการมีชีวิตที่สงบสุขเท่านั้น พวกเขาไม่คิดว่าเปลี่ยนฮ่องเต้แล้วจะทำให้ตนเองได้เลื่อนตำแหน่งก้าวกระโดดไปได้ เดิมพวกเขาไม่รู้ความจริงก็แล้วไป แต่เรื่องที่เกิดหน้าประตูวังย่อมไม่อาจปิดบังสายตากองกำลังรักษาพระองค์และทหารองครักษ์ในวังไปได้ ดังนั้นมีคนไม่น้อยพากันคิดเคลื่อนไหวนอกคำสั่ง

คนที่ถูกจวิ้นอ๋องหนานคังซื้อตัวไว้หรือคนที่จวิ้นอ๋องหนานคังส่งมาแทรกซึมก่อนหน้านี้ย่อมไม่นับ แต่ยังมีคนที่ถูกพาตกกระไดพลอยโจนไปด้วย ตอนนี้ก็เริ่มหาทางรอดให้ตนเองแล้ว เห็นชัดว่าจวิ้นอ๋องหนานคังคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะมีคนคิดกลับใจ ดังนั้นพวกที่เฝ้าตำหนักบรรทมไว้จึงเป็นคนสนิทตนเองที่พามาจากพื้นที่หนานคัง และคนที่เขาส่งมาแทรกซึมไว้ในวังนานแล้ว แม้แต่พวกที่มีชาติกำเนิดเกี่ยวพันกับตระกูลขุนนางเก่าแก่พวกนั้นก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรหลังจากผ่านเรื่องครั้งนี้ เขาก็เข้าใจแล้วว่า แม้ว่าตระกูลขุนนางเก่าแก่พวกนั้นยืนคนละฟากกับฮ่องเต้หย่งเจียและองค์หญิงเสินโย่ว แต่หากพวกเขาเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือมีเรื่องต้องปะทะด้วยกำลัง สำหรับเขาในยามนี้ล้วนเป็นเรื่องที่ทำให้ถึงแก่ชีวิตได้ทั้งสิ้น

ดังนั้นยามข่าวเฝิงเจิงถูกกักตัวในซีย่วนแพร่ออกมา คนไม่น้อยก็คิดชะล้างความน่าสงสัยของตนเอง พากันนำคนไปยังซีย่วนช่วยผู้บัญชาการสำนักราชองครักษ์ฝ่ายในของพวกเขา ฉู่หลิงเห็นทุกอย่างแล้วก็พยักหน้าพอใจด้วยท่าทีไม่ค่อยสนใจอันใดนัก เหตุกบฏครั้งนี้ช่างเหลวไหลโดยแท้ สุดท้ายพ่ายแพ้ก็ไม่แปลก แม้ฉู่ หลิงไม่กลับมา จวิ้นอ๋องหนานคังก็ใช่ว่าจะกระทำการสำเร็จ ฉู่หลิงถึงกับสงสัย การที่อาฮูหลู่ล่อลวงให้จวิ้นอ๋องหนานคังแย่งชิงบัลลังก์ แต่ความจริงไม่ได้คิดให้เขาครองบัลลังก์ เพราะไม่ว่าอย่างไรการมีฮ่องเต้โง่เง่าไร้เดียงสา ทำให้เทียนฉี่ดังมังกรไร้หัว ตกอยู่ในสภาวะแย่งชิงบัลลังก์ ก็ย่อมเป็นผลดีต่อเผ่ามั่วยิ่งกว่า

แต่ทว่าแม้ว่าเรื่องแย่งชิงบัลลังก์ไร้ความหมาย แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับทำให้ฉู่หลิงรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง จวิ้นอ๋องหนานคังเฝ้าคุมตำหนักบรรทมฮ่องเต้หย่งเจียอย่างไร้ช่องโหว่จริงๆ แม้แต่ฉู่หลิงเองก็ไม่กล้ารับรองว่าจะเข้าไปช่วยทุกคนออกมาอย่างปลอดภัยได้ อย่างไรฮ่องเต้หย่งเจีย เซี่ยงกั๋วกง ใต้เท้าจู และจวิ้นอ๋องป๋อ หนิงสองสามีภรรยาก็อาจจะถูกกักตัวอยู่ในที่ต่างกัน คนเหล่านี้ไม่ว่าผู้ใด ฉู่หลิงล้วนไม่ยินยอมให้พวกเขาบาดเจ็บล้มตาย ครั้งแน่ใจแล้วว่าเฝิงเจิงน่าจะไม่เป็นอันใด ตนเองยังหาทางช่วยพวกฮ่องเต้หย่งเจียออกมาไม่ได้ในตอนนี้ ฉู่หลิงก็โบกมือเดินออกจากวังไปอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด

ตอนนี้คนเฝ้าหน้าประตูวัง แม้ว่าเป็นคนจวิ้นอ๋องหนานคัง แต่พวกเขาก็ไม่อาจขัดขวางองค์หญิงเสินโย่วได้ ดังนั้นพวกเขาได้แต่มองดูองค์หญิงเสินโย่วเดินผ่านหน้าพวกเขากระโดดข้ามกำแพงวังออกไป จากนั้นก็ส่งคนไปรายงานจวิ้นอ๋องหนานคัง

ยามนี้ฟ้าเริ่มสางแล้ว ขอบฟ้าเริ่มมีแสงอาทิตย์ขึ้นมาแล้ว ผู้คนที่ออกันอยู่หน้าประตูวังมานานพอสมควรแล้วต่างพากันมองร่างชุดแดงทะยานลงจากกำแพงเมืองมาตรงหน้าพวกเขา พอเห็นชัดว่าคนที่มาเป็นผู้ใด มีหลายคนที่ผิดหวัง และหลายคนที่ยินดี

ประมุขหลายตระกูลอดด่าทอในใจไม่ได้ เจ้างั่งจวิ้นอ๋องหนานคัง ให้องค์หญิงเสินโย่วเข้าวังไปทำอันใดกันแน่ แม้สังหารองค์หญิงเสินโย่วไม่ได้ แต่กักนางไว้ในวังให้พวกเขามีเวลารวบรวมคนอีกครั้งก็ไม่ได้

หากฉู่หลิงรู้ความคิดพวกเขา ต้องบอกพวกเขาอย่างยินดียิ่งแน่ว่า จวิ้นอ๋องหนานคังให้นางเข้าวังไปโดยไม่ได้ทำอันใดจริงๆ เพราะว่าพอนางเข้าวังก็สลัดจวิ้นอ๋องหนานคังทิ้งได้ ในวังกว้างขวางมีคนอยู่กันมากมาย คิดแอบซ่อนคนผู้หนึ่งย่อมไมใช่เรื่องยาก และคนผู้นี้ก็คือฉู่หลิง ขอเพียงหลุดรอดสายตามาได้ ต่อให้จวิ้นอ๋องหนานคังส่งทหารองครักษ์ทั้งวังค้นหาก็ไม่ใช่ว่าจะหานางได้พบง่ายๆ

“องค์หญิง!” พวกเฝิงซือเป่ยร้องเรียกดีใจ องค์หญิงเข้าวังไปคนเดียวทำให้พวกเขาเป็นห่วงมาก ยามนี้ได้เห็นองค์หญิงออกมาอย่างปลอดภัยจึงได้พากันถอนใจโล่งอก