ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 726

ตอนที่ 477-2 ถ่ายทอดราชโองการปลอม!

อีกด้านหนึ่ง อาฮูหลู่กับพวกเถียนอี้เซวียนย่อมได้ยินข่าวนี้

พอได้ยินข่าวนี้ ในห้องโถงใหญ่พลันเงียบกริบ ครู่หนึ่งก็ได้ยินอาฮูหลู่เอ่ยขึ้นอย่างคาดไม่ถึง “องค์...องค์หญิงเสินโย่ว ถึงกับกล้ากระทำการผลีผลามวู่วามเช่นนี้หรือ”

ตอนอาฮูหลู่อยู่เมืองเหนือเคยพบฉู่หลิง แต่ตอนนั้นทุกคนสนใจเพียงสถานะนางที่เป็นศิษย์ทั่วป๋าซิ่งเยี่ยและวิทยายุทธ์สูงส่งเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่เข้าใจว่าฉู่หลิงเป็นคนเช่นไร

ต่อมาสถานะองค์หญิงเสินโย่วถูกเปิดเผย และระยะนี้ยังสืบได้ว่ากองกำลังจิ้งเป่ยมีสายสัมพันธ์กับฉู่หลิง ในสายตาอาฮูหลู่ องค์หญิงเสินโย่วย่อมต้องเป็นคนที่ค่อนข้างเจ้าเล่ห์เพทุบาย

แต่ตอนนี้...นางกลับนำทหารไม่ถึงหนึ่งพันรีบร้อนกลับเมืองหลวงมาเช่นนี้ เป็นองค์หญิงเสินโย่วจริงหรือ หรือว่าพวกเขาให้ค่าองค์หญิงเสินโย่วมากเกินไป

เถียนอี้เซวียนเองก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “ใต้เท้าระมัดระวังไว้สักหน่อยดีกว่า ตามความเข้าใจของข้าน้อยที่มีต่อองค์หญิงเสินโย่ว นางมิใช่คนกระทำการผลีผลามวู่วาม”

“เช่นนั้นใต้เท้าเถียนมีความเห็นเช่นไร” อาฮูหลู่ถามขึ้น

เถียนอี้เซวียนขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “บางทีองค์หญิงเสินโย่วอาจมีไพ่ใบสุดท้ายในมือ”

อาฮูหลู่เงียบงัน เดิมพวกเขาคิดว่าแม้องค์หญิงเสินโย่วกลับมาก็ต้องมาแบบหลบซ่อนเข้าเมือง แล้วค่อยหาทางดึงขุนนางที่ภักดีต่อฮ่องเต้หย่งเจียลุกขึ้นต่อต้านจวิ้นอ๋องหนานคัง หรืออาจรอให้กองทัพมาถึงเข้าโจมตีเมือง คิดไม่ถึงว่าองค์หญิงเสินโย่วท่านนี้ถึงกับพาคนกลับมาด้วยท่าทางไม่ยี่หระเช่นนี้ คล้ายว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางเพียงแค่ออกไปนอกเมืองมา และตอนนี้กลับมาพอดี

หญิงผู้นี้แท้จริงต้องการทำอันใดกันแน่

อาฮูหลู่ไม่อาจมองข้ามฉู่หลิง เป่ยจิ้นเสียหน้าด้วยน้ำมือหญิงผู้นี้มามากพอแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่า บางครั้งการให้ค่าศัตรูมากเกินไปก็มิใช่เรื่องดีอันใด ประเมินฝีมือคู่ต่อสู้สูงเกินไป จะทำให้ตนเองลังเลและหวาดหวั่นได้ง่าย

เถียนอี้เซวียนเอ่ยว่า “กล่าวกันตามตรง นี่เป็นเรื่องของชาวเทียนฉี่ ใต้เท้า ไม่สู้พวกเรารอดูก่อน ดูว่าองค์หญิงเสินโย่วกับจวิ้นอ๋องหนานคังจะต่อสู้กันอย่างไร”

อาฮูหลู่หรี่ตาเล็กน้อยคิดแล้วก็พยักหน้า “ใต้เท้าเถียนกล่าวได้ถูกต้อง ทำตามความเห็นท่าน ดูก่อนว่าจวิ้นอ๋องหนานคังคิดทำเช่นไร”

ตอนนี้คนที่หวาดกลัวและหวาดระแวงองค์หญิงเสินโย่วที่สุดย่อมมิใช่พวกเขา!

“ใต้เท้า” นอกประตูองครักษ์ผู้หนึ่งรีบเดินเข้ามา “เรียนใต้เท้า จวิ้นอ๋องหนานคังส่งคนไปถ่ายทอดราชโองการที่จวนองค์หญิงเสินโย่วแล้ว”

“หืม รวดเร็วเพียงนี้หรือ” อาฮูหลู่เลิกคิ้วอย่างคาดไม่ถึงอยู่บ้าง เขาหันไปมองเถียนอี้เซวียน “ข้ายังคิดว่า จวิ้นอ๋องหนานคังควรจะเสแสร้งกับองค์หญิงเสินโย่วสักระยะหนึ่งก่อน ชาวเทียนฉี่ไม่ใช่ว่าชอบอ้อมค้อมไปมาหรอกหรือ”

เถียนอี้เซวียนยิ้มเอ่ย “เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า จวิ้นอ๋องหนานคังกลัวองค์หญิงเสินโย่วจริงๆ”

อาฮูหลู่ยิ้มรับ “ถูกองค์หญิงแค่คนเดียวทำตกอกตกใจจนเป็นเช่นนี้ คนเช่นนี้ถึงกับคิดชิงบัลลังก์ ชาวเทียนฉี่นี่น่าสนใจจริง...”

เถียนอี้เซวียนส่ายหน้า “จวิ้นอ๋องหนานคังกบดานซ่อนตัวเสแสร้งยอมจำนนมาสิบกว่าปี เกรงว่าเขาเองก็คงไม่รู้แน่ชัดว่าแท้จริงตนเองใจกล้าจริงหรือไม่กันแน่ แต่ทว่า...กลัวตายน่าจะจริง เกรงว่าคำพูดใต้เท้าก่อนหน้านี้ทำเขาตกใจ”

อาฮูหลู่นึกถึงเรื่องที่จวิ้นอ๋องหนานคังต้องเผชิญหน้ากับองค์หญิงเสินโย่วผู้ไม่มีทีท่าหวาดกลัว จึงคิดร้อนใจสังหารองค์หญิงเสินโย่ว พลันส่งเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น “จะตายยังกลัวเสียหน้า!”

เถียนอี้เซวียนเอ่ยว่า “ไม่รู้จวิ้นอ๋องหนานคังคิดจัดการองค์หญิงเสินโย่วอย่างไร ข้าน้อยอยากไปดูสักหน่อย ไม่ทราบว่าใต้เท้า...”

อาฮูหลู่โบกมือ “ใต้เท้าเถียนไปเถอะ ข้าไม่ไปแล้ว”

เถียนอี้เซวียนพยักหน้า ลุกขึ้นกล่าวขอตัวกับอาฮูหลู่แล้วออกไป

องค์หญิงเสินโย่วเพิ่งกลับจวน ในวังก็มีราชโองการมาถึง เดิมเพราะว่าเจ้านายและพ่อบ้านผู้ดูแลต่างไม่อยู่ ตอนนี้จวนองค์หญิงที่เงียบสงบก็พลันคืนสู่สภาพดังเดิมอย่างรวดเร็ว ขุนนางผู้นำราชโองการมานั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่จิบน้ำชาไปสองแก้วแล้ว ยังคงไม่มีรายงานว่าองค์หญิงเสินโย่วจะมารับราชโองการ จึงอดกล่าวอย่างไม่พอใจไม่ได้ว่า “ราชโองการมา เหตุใดองค์หญิงยังไม่มารับราชโองการ”

บ่าวหญิงที่ยกน้ำชามาให้ในเรือนบุปผามองผู้ถือราชโองการอย่างแปลกใจ “องค์หญิงเพิ่งจะกลับมา หรือว่าไม่ต้องผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า พักผ่อนสักครู่ ตอนนั้นองค์หญิงประชวร ผู้แทนพระองค์ในวังมาเยี่ยมพระอาการและประกาศราชโองการ องค์หญิงต้องออกมารับราชโองการทั้งที่ยังประชวร ฝ่าบาททรงเป็นห่วงองค์หญิง

จากนั้นมาขุนนางที่นำราชโองการมาก็จะไม่มารบกวนองค์หญิงตามอำเภอใจ แม้ว่ามาถ่ายทอดราชโองการ ขอเพียงไม่เร่งร้อนถึงความเป็นความตายก็จะไม่รบกวนองค์หญิง ใต้เท้านำราชโองการจากในวัง หรือว่าไม่ทราบเรื่องนี้”

ผู้นำราชโองการมาเดิมเป็นคนสนิทของจวิ้นอ๋องหนานคัง เพิ่งติดตามจวิ้นอ๋องหนานคังเข้าเมืองหลวง ผู้ใดจะรู้ว่าฮ่องเต้หย่งเจียถึงกับมีราชโองการประหลาดเช่นนี้

ในใจเขาแอบด่าทอฮ่องเต้หย่งเจียที่ตามใจองค์หญิงเสินโย่วมากเกินไป ทำให้นางเหิมเกริมกระทำตามอำเภอใจ ถึงกับแม้แต่ผู้ถือราชโองการก็ยังต้องรอนาง

ผู้ถือราชโองการกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “ฝ่าบาทมีราชโองการย่อมเป็นเรื่องเร่งด่วน หรือว่าพอเข้าเมืองมาองค์หญิงก็ล้มป่วยหรือ”

บ่าวหญิงเอ่ยว่า “พวกเรารู้เพียงว่าพระสุขภาพองค์หญิงสำคัญเพียงใด หากใต้เท้ารอไม่ไหวก็กลับไปก่อนได้”

“พวกเจ้า!”

บ่าวหญิงทำหน้าผีใส่เขา ก่อนจะยกถาดหายลับไปจากเรือนบุปผา

ผู้ถือราชโองการอดโมโหเดือดดาลไม่ได้ คนในจวนองค์หญิงเสินโย่วผู้นี้ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตามากเกินไปแล้ว ถึงกับยังกล้าไม่เห็นราชโองการอยู่ในสายตา! เขาจึงลุกขึ้นยืนเดินออกนอกประตู พาคนมุ่งตรงไปยังเรือนหลังในจวนองค์หญิงเสินโย่ว

เพิ่งเดินมาถึงประตูเรือนหลัง ทั้งขบวนก็ถูกดาบวาววับเยียบเย็นขวางทางไว้ “หยุด! เรือนหลังจวนองค์หญิง ไหนเลยจะปล่อยให้พวกเจ้าบุกเข้าไปได้!”

ผู้ถือราชโองการยกม้วนผ้าแพรในมือขึ้นส่งไปตรงหน้า “มีราชโองการ ขอองค์หญิงเสินโย่วออกมารับราชโองการ!”

“ถอยไป!” หัวหน้าทหารองครักษ์กลับไม่สนใจเขา ดาบในมือไม่เบนออกนอกเป้าหมายแม้แต่น้อย เห็นชัดว่าหากเขากล้าก้าวขึ้นหน้ามาอีกก้าวหนึ่ง ดาบพวกเขาก็จะไม่เกรงใจอย่างเด็ดขาด

“พวกเจ้าบังอาจมาก!”

เห็นว่าสองฝ่ายใกล้จะปะทะกันแล้ว ก็มีเสียงเยียบเย็นดังมาจากด้านใน “มีเรื่องอันใด เอะอะโวยวาย”

“องค์หญิง!” ทหารองครักษ์รีบก้มกายถวายคำนับ

ผู้ถือราชโองการเงยหน้ามองก็เห็นสตรีชุดแดงกลางวงล้อมของกลุ่มบ่าวหญิงค่อยๆ เดินออกมา เห็นหญิงสาวผู้นั้นอยู่ในชุดแดง งดงามอรชร ผมยาวสลวยเกล้าเป็นมวยผมง่ายๆ ปักปิ่นประการังพลอยล้ำค่าเล่มหนึ่ง บนปิ่นปะการังสีแดงมีพวงห้อยระย้าทิ้งตัวแกว่งไกวไปมาเบาๆ ยามก้าวเดินพวงระย้าก็แกว่งไหวงดงามจับใจ

เพียงแต่...ในใจผู้ถือราชโองการผิดหวังเล็กน้อย ใบหน้าหญิงสาวผู้นั้นมีผ้าแพรสีแดงคลุมไว้ เผยให้เห็นเพียงดวงตางดงามดึงดูดสายตาผู้คน ยามถูกสายตาคู่นั้นมอง ก็ทำให้อดแตกตื่นตกใจไม่ได้

ข่าวลือกันว่า องค์หญิงเสินโย่วได้ฉายาสาวงามอันดับหนึ่งเมืองผิงจิง ตอนนี้ได้พบ ช่างสมดังคำล่ำลือ

แม้ได้เห็นเพียงแค่ดวงตาคู่นี้ ก็ทำให้คนรู้สึกราวกับถูกดูดวิญญาณจนล่องลอย

“เจ้าคือผู้ใด” องค์หญิงเสินโย่วมองคนที่มาพลางถามขึ้น

ผู้ถือราชโองการผู้นั้นนิ่งอึ้ง จึงได้นึกเรื่องที่ตนมาในวันนี้ขึ้นมาได้ รีบเอ่ยว่า “มีราชโองการ ขอองค์หญิงโปรดรับราชโองการ”

องค์หญิงเสินโย่วคิ้วกระตุกเล็กน้อย มองเขาแล้วเอ่ยว่า “ราชโองการหรือ ประกาศสิ”

ผู้ถือราชโองการขมวดคิ้วกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “องค์หญิง คุกเข่ารับราชโองการ!”

องค์หญิงเสินโย่วแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “เจ้ามันโจรกระจอกมาจากที่ใดกัน กล้าถ่ายทอดราชโองการปลอม! จับไว้!”

ผู้แทนพระองค์นิ่งอึ้ง ยังไม่ทันได้สติคืนมาว่าเกิดอันใดขึ้น ภาพตรงหน้าก็พร่าไหว องครักษ์สองนายมาตรงหน้าเขา คว้าแขนเขาเอาไว้ซ้ายขวา คนด้านหลังย่อมไม่ยอมให้พวกเขากระทำเช่นนี้ จึงชักดาบออกมาฟันใส่คนที่เข้ามาจับกุม

เห็นสองฝ่ายลงมือกันขึ้นมาแล้ว สาวน้อยในชุดน้ำเงินข้างกายองค์หญิงเสินโย่วก็ทะยานไปตรงหน้าผู้ถือราชโองการผู้นั้น ยิ้มหวานให้เขาทีหนึ่ง ผู้ถือราชโองการเข่าอ่อนยวบ กำลังจะล้มพับลง ในมือพลันว่างเปล่า ม้วนผ้าแพรสีเหลืองตกอยู่ในมือสาวน้อยผู้นั้นแล้ว

สาวน้อยคว้าม้วนแพรกลับมาข้างกายองค์หญิงเสินโย่วอย่างรวดเร็ว “องค์หญิง ราชโองการ”

องค์หญิงเสินโย่วยื่นมือไปรับราชโองการ ยิ้มให้สาวน้อยแล้วเอ่ยว่า “ทำดีมาก เยียนเอ๋อร์ร้ายกาจจริง”

“ท่าน! องค์หญิงเสินโย่ว ท่านบังอาจมาก!” ผู้ถือราชโองการชี้องค์หญิงเสินโย่ว ตวาดอย่างโมโห

องค์หญิงเสินโย่วมองเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉย ก่อนจะก้มหน้าลงเปิดม้วนแพรไหมสีทองในมือออกอ่านรอบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเยียบเย็น “ข้าบังอาจหรือ แต่ก็มิได้บังอาจไปกว่าท่านที่ประกาศราชโองการปลอมกระมัง”

ผู้นำราชโองการปลอมมาอดกินปูนร้อนท้องมิได้ แต่ไม่นานก็แสดงท่าทางไม่หวั่นกลัวสิ่งใดขึ้นมาทันที นี่เป็นราชโองการจริงแท้แน่นอน มีตราประทับฮ่องเต้ด้วย ส่วนตรานี้ใช่ฮ่องเต้หย่งเจียประทับด้วยความยินยอมหรือไม่ ผู้ใดจะสนใจ

“องค์หญิงคิดว่าการกล่าววาจาเหลวไหลก็จะปิดบังการกระทำผิดของท่านได้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

องค์หญิงเสินโย่วแสดงท่าทางคร้านจะสนใจเขา สั่งการน้ำเสียงนิ่งเรียบ “จับตัวไว้”

“พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง!”