ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 716

ตอนที่ 471-2 แลกชีวิต

ฉู่หลิงคิ้วกระตุกเล็กน้อย มองเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉย ด้านหลังเขามีชาวเทียนฉี่นอนกองกันอยู่ ทำการค้าสุจริตในหมู่บ้านเล็กๆ เช่นนี้ จะมีคนมีฝีมือรับใช้มากมายเช่นนี้หรือ

ชายเผ่ามั่วฝืนเอ่ยขึ้นว่า “อย่างน้อยแต่ไรมาพวกเราไม่เคยสังหารผู้ใด พวกเราคิดเพียงแค่ลงหลักปักฐานดำเนินชีวิต ทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้มีผลดีอันใดต่อพวกเรากัน และ...และยังอยู่ใกล้กับเมืองชางอวิ๋นเช่นนี้...”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเรื่องเช่นนี้ ความจริงที่สำคัญที่สุดก็คือสถานที่ห่างไกลจากตัวเมืองและรกร้างเช่นนี้ ทัพเผ่ามั่วไม่มีทางมาสนใจดูแล ปกติพวกเขาอาศัยอวดเบ่งสถานะชาวเผ่ามั่ววางอำนาจเล็กน้อยเท่านั้น

บางทีอาจเพราะชาวบ้านในพื้นที่หวาดกลัวชาวเผ่ามั่วจึงได้แต่อดทนไว้ แต่หากทำกันเกินไปจริงๆ บีบให้ชาวบ้านลุกฮือ เช่นนั้นพวกเขาก็คงได้แต่ต้องแบกรับผลที่จะเกิดขึ้นเองแล้ว

ฉู่หลิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ตกลง เจ้าเอาเงินเท่าไรมาแลกชีวิตเจ้า”

ชายเผ่ามั่วนิ่งอึ้งไป เห็นชัดว่าเขาเองคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวตรงหน้าถึงกับเห็นด้วยกับวิธีการของเขา จึงรีบเอ่ยว่า “ที่ตัวข้า...ที่ตัวข้ามีตั๋วแลกเงินหนึ่งพันตำลึง”

“...” หนึ่งพันตำลึงไม่นับว่าน้อย แต่สำหรับฉู่หลิงแล้วก็ไม่นับว่ามากจริงๆ นางไม่ชินกับการเห็นค่าชีวิตคนราคาถูกเช่นนี้เอาเสียเลย ถึงกับถูกเช่นนี้ อย่างไรชีวิตไป๋หลี่ชิงหงก็ทำให้นางต้องจ่ายถึงสองหมื่นตำลึงทอง

แต่ความจริง สำหรับคนส่วนใหญ่บนโลกใบนี้แล้ว หนึ่งพันตำลึงก็นับว่าเป็นราคาที่สูงมากแล้ว บางคนแค่ไม่กี่สิบตำลึงก็ยอมแลกด้วยชีวิตแล้ว

เห็นชัดว่าชายเผ่ามั่วผู้นั้นรู้สึกว่าฉู่หลิงยังไม่พอใจ “จอมยุทธ์หญิง ที่ตัวข้ามีเงินแค่นี้ หรือว่า...ข้าให้คนกลับไปเอามาเพิ่ม”

ฉู่หลิงยิ้มบางพลางเอ่ยว่า “เอาเถอะ หนึ่งพันก็หนึ่งพัน ข้าเชื่อที่เจ้าพูดมา...พวกเจ้าไม่เคยกระทำเรื่องผิดบาปต่อฟ้าดิน เก็บชีวิตกลับไปได้ครั้งนี้แล้ว ดีที่สุดเจ้าก็รักษาเอาไว้ให้ดี อย่างไร...ตอนนี้แถบนี้ก็ไม่สงบสุข ผู้ใดจะรู้ว่าพรุ่งนี้สถานที่แห่งนี้จะแซ่อันใด อีกอย่าง เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง ที่นี่ห่างจากเมืองชางอวิ๋นไม่ไกลจริงๆ หากข้ารู้ว่าวาจาวันนี้ของเจ้าหลอกข้า...”

“ท่าน...พวกท่านเป็นคนเมืองชางอวิ๋นหรือ” ชายเผ่ามั่วท่าทางตกใจ

ฉู่หลิงเพียงยิ้มเงียบไม่ตอบ ชายเผ่ามั่วรีบควักเอาตั๋วแลกเงินออกมา หมิงเซวียนเข้าไปกระชากมา มองอย่างรังเกียจ

นางแค่นเสียงฮึเบาๆ ในลำคอ ถามขึ้นว่า “ฮูหยิน ปล่อยพวกเขาไปจริงหรือ”

ฉู่หลิงยิ้ม “ข้าคงได้แต่รับรองแล้ว ข้ารับเงินพวกเขาแล้วก็ไม่อาจลงมือสังหารพวกเขา ส่วนพวกเจ้า...คิดลงมือก็ย่อมได้”

หมิงเซวียนอึ้งไปทันที นางมองบรรดาคนที่นอนกองทุลักทุเลกันอยู่บนพื้นอย่างลังเล ในจำนวนคนสี่ห้าสิบคนพวกนี้ ความจริงมีชาวเผ่ามั่วเพียงแค่สามคน ที่เหลือล้วนเป็นชาวเทียนฉี่

ฉู่หลิงโบกมือไม่สนใจพวกนางอีก หันหลังเดินไปที่ริมกองไฟข้างกระโจมพร้อมกับเซียวเหมิง ทิ้งปัญหานี้ไว้ให้พวกหมิงเซวียนคิดกันเอง

พอฟ้าเริ่มทอแสงเล็กน้อย กลุ่มแม่นางน้อยก็เดินมายังหน้ากระโจมด้วยท่าทางไร้ชีวิตชีวา สุดท้ายพวกนางก็มิได้สังหารคนเหล่านั้น

ฉู่หลิงก็ไม่ได้ว่าอันใด เพียงแค่ยิ้มให้ทุกคน โบกมือให้พวกนางไปพักผ่อนครู่หนึ่ง รอให้ฟ้าสว่างเต็มที่แล้วก็จะออกเดินทางทันที หมิงเซวียนเดินมานั่งลงข้างกายฉู่หลิง มองนางด้วยสายตาไม่แน่ใจอย่างไม่ค่อยได้เห็นนัก

ฉู่หลิงเลิกคิ้ว “มีวาจาอันใดก็เอ่ยออกมาตรงๆ ได้”

หมิงเซวียนขมวดคิ้ว “พวกเราไม่ได้สังหารคนพวกนั้น...”

ฉู่หลิงพยักหน้า “ข้าเองก็มิได้สังหาร”

หมิงเซวียนขมวดคิ้วกลัดกลุ้ม “พวกเขาเป็นชาวเผ่ามั่ว เป็นศัตรูของพวกเรา พวกเรา...พวกเราติดตามฮูหยินออกมาก็เพื่อออกศึกสังหารศัตรู ปล่อยชาวเผ่ามั่วพวกนี้ไปเช่นนี้...”

ฉู่หลิงมองนาง “หมิงเซวียน หากเจ้าคิดเป็นจอมยุทธ์หญิง เช่นนั้นคนชั่วที่แสดงอำนาจสังหารแย่งชิงของผู้อื่นพวกนั้นก็คือศัตรูเจ้า แต่หากเจ้าคิดจะเป็นทหาร หรือว่าขุนพลทหาร เช่นนั้นศัตรูบนสนามรบจึงจะเป็นศัตรูเจ้า หากเจ้าเป็นขุนนางบุ๋น เช่นนั้น ทุกคนที่ขัดผลประโยชน์กับเจ้าก็คือศัตรูเจ้า เมื่อครู่คนพวกนั้นในสายตาเจ้าคือคนประเภทใด”

หมิงเซวียนกะพริบตาปริบๆ “พวกเขาเป็นชาวเผ่ามั่ว”

ฉู่หลิงเอ่ยว่า “บนโลกใบนี้มีชาวเผ่ามั่วมากมาย เจ้าจะสังหารพวกเขาได้หมดสิ้นหรือ แม้พวกเขารังแกชาวบ้าน หากว่ากันตามความผิดก็ไม่ควรให้พวกเราตัดสิน ยามจำเป็น หรือเพื่อบรรลุเป้าหมายบางอย่าง หรือเหตุอื่นใด ก็อาจสังหารพวกเขาได้ แม้แต่คืนนี้ หากเจ้ารู้สึกว่าเขาจะเป็นศัตรูเจ้า เจ้าก็สังหารพวกเขาได้ แต่หากเจ้าไม่ได้คิดเช่นนี้ หรือตัดใจลงมือไม่ลง ก็ไม่จำเป็นต้องตำหนิตนเอง อย่างไรเจ้าก็ไม่มีหลักฐานว่าพวกเขาก่อกรรมทำเข็ญ จำเป็นต้องกำจัดทิ้ง”

หมิงเซวียนอยากรู้ “ฮูหยินเองก็ไม่คิดสังหารพวกเขาหรือ”

ฉู่หลิงตอบว่า “ไม่จำเป็น เรื่องเมื่อวานนี้ หากคนพวกนั้นไม่คิดหาเรื่อง พวกเราเองก็จัดการได้ดี ไม่ควรปล่อยให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่หากสังหารคนเหล่านี้...เรื่องย่อมบานปลาย ทำให้ทางการรู้ พวกเราจากไปแล้วไม่เป็นอันใด แต่หากทางการส่งคนมาสืบเรื่องนี้ ชาวบ้านละแวกนี้...”

หมิงเซวียนได้ยินดังนี้จึงได้ถอนใจโล่งอก “ที่แท้เป็นเช่นนี้ ฮูหยินกลัวเป็นที่จับสังเกตของชาวเผ่ามั่ว ทำให้ชาวบ้านแถวนี้พลอยเดือดร้อนไปด้วยหรือ”

ฉู่หลิงตอบว่า “ข้าว่า ชาวเผ่ามั่วผู้นั้นไม่เหมือนกำลังโกหก น่าจะคิดใช้ชีวิตสงบสุขที่นี่จริงๆ และคนที่กล้ารังแกชาวบ้านในพื้นที่ใกล้เมืองชางอวิ๋นแท้จริงก็คงมีไม่มาก หญิงผู้นั้นกล้าหาลู่ทางกับชาวเผ่ามั่ว เห็นได้ชัดว่าไม่เกรงกลัวพวกเขา

เจ้ามีเวลาคิดเรื่องพวกนี้ ไม่สู้ไปคิดว่าจะจัดการทหารม้าเผ่ามั่วบนสนามรบพวกนั้นอย่างไรจะดีกว่า ทำอย่างไรให้ราษฎรตอนเหนือไม่ต้องทนถูกชาวเผ่ามั่วกดขี่ข่มเหงอีก หากทำใจยอมรับไม่ได้ก็ตามไปตรวจสอบดู รอให้แน่ใจว่าต้องการสังหารจริง ค่อยลงมือสังหารเขาด้วยกระบี่เดียวก็ได้ ไม่ต้องคิดกลับไปกลับมาเช่นนี้”

หมิงเซวียนรับคำ “เจ้าค่ะ ฮูหยิน! ข้าเข้าใจ”

อวิ๋นสิงเยว่นั่งเท้าคางอยู่ข้างๆ ถามขึ้นอย่างนึกสนใจว่า “จะว่าไป หญิงผู้นั้นทรยศพวกเรา ปล่อยไปเช่นนี้หรือ”

ฉู่หลิงตอบทันที “พวกเจ้าคิดเช่นไร”

ความนัยในวาจาก็คือนางไม่คิดจะทำอะไร

หมิงเซวียนลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “แล้วไปดีกว่า”

อวิ๋นสิงเยว่นึกแปลกใจ “หืม แม่นางหมิงเซวียนเป็นผู้มีจิตเมตตามือไม้อ่อนเช่นนี้เมื่อใดกัน แม้แต่คนที่ทรยศเจ้า ก็ไม่ตามจับกลับมาลงโทษ”

หมิงเซวียนกลอกตามองบนใส่เขา “ตามคนเช่นนี้มามีแต่ยุ่งยาก ไม่มีความสำคัญอันใด และแม้พวกเราไม่ไปเอาเรื่องนาง ท่านคิดว่าคนพวกนั้นจะปล่อยนางไปหรือ พวกเราสั่งสอนพวกเขาไปสาหัสเช่นนี้ก่อนปล่อยตัวไป พอพวกเขากลับไป ย่อมต้องไประบายโทสะกับหญิงผู้นั้น หากไม่ใช่หญิงผู้นั้นมายุแหย่พวกเขาให้มาหาเรื่องพวกเรา ไหนเลยจะมีเรื่องในคืนนี้”

อวิ๋นสิงเยว่มองประเมินหมิงเซวียนไปมาครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยชมว่า “ไม่พบกันสองปี แม่นางหมิงเซวียนเติบโตขึ้นไม่น้อย”

หมิงเซวียนแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง แม้ว่ากล่าวเช่นนี้ แต่เรื่องบ่ายวานนี้ก็ทำให้หมิงเซวียนคับแค้นใจไม่น้อย พวกนางช่วยคนแท้ๆ แต่เหตุใดกลับได้รับผลเช่นนี้ได้

ฉู่หลิงเห็นสีหน้านางก็ไม่ได้กล่าวอันใดอีก เพียงแต่ส่ายหน้ากำชับว่า “ไปพักผ่อนกันสักครู่ พอฟ้าสางก็จะรีบออกเดินทาง พวกเราต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลิงเจียง”

“เจ้าค่ะ ฮูหยิน”