ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 691

ตอนที่ 457-2 ถอยทัพ!

รองแม่ทัพถูกโยนกระเด็นจนมึนงง ทว่าเขาเป็นทหารผ่านสนามรบมา ตอนกระแทกพื้นก็ทรงตัวนิ่งได้ พอหันไปมองทางทั่วป๋าอิ้นก็เห็นเขากำลังประมือกับคนชุดดำสองคน

คนชุดดำสองคนเข้าประชิดประมือกับทั่วป๋าอิ้น สามคนต่อสู้กันด้วยความเร็วอย่างที่สุด สถานการณ์เช่นนี้แม้ตนเองมีคันธนูในมือก็ใช้ประโยชน์ไม่ได้ ทหารโดยรอบไม่อาจเข้าแทรกการต่อสู้ของทั้งสามคนได้ มีบางคนที่พุ่งเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกฉู่หลิงกับเซียวเหมิงจัดการทิ้งไม่เหลือ กระบี่ยาวในมือทั่วป๋าอิ้นตวัดปัดกระบี่เซียวเหมิงออก พร้อมกับหลบดาบจันทราฉู่หลิง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “องค์หญิง ไร้หนทางอื่นแล้วหรือ”

ลอบสังหารแม่ทัพย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย อย่าว่าแต่สำเร็จหรือไม่ หลังจบเรื่องจะหนีรอดได้อย่างไร สำหรับยอดฝีมือย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน ดังนั้นไม่ถึงยามจำเป็นจริงๆ ขุนพลทหารทั่วไปจะไม่ใช้วิธีนี้ ไม่เช่นนั้นสองทัพเผชิญกัน ที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ขุนพลเก่งกล้า แต่เป็นยอดฝีมือขั้นสุดยอดกระมัง

ฉู่หลิงตอบ “แล้วไม่ใช่หรอกหรือ ล้วนเป็นเพราะท่านอ๋องเสิ่นบีบคั้น” ปากเอ่ยวาจาเช่นนี้ แต่มือยังคงลงมือดุดันไม่ลังเล เห็นชัดว่าต้องการชีวิตทั่วป๋าอิ้นแท้จริง

ทั่วป๋าอิ้นทะยานตัวขึ้น คิดจะถอยหลังเว้นระยะห่างกับคู่ต่อสู้ แต่เซียวเหมิงกลับไม่ให้โอกาสนี้แก่เขา กระโจนเข้าขวางปิดทางด้านหลังทั่วป๋าอิ้น เพียงแต่ขณะออกกระบวนท่านี้ ฉู่หลิงก็ไล่ตามมาต่อแล้ว

ทั่วป๋าอิ้นเอ่ยว่า “หากองค์หญิงกับขุนพลเซียวไปจากเมืองชางอวิ๋นตอนนี้ ข้ารับรองว่าจะไม่ขวางท่านทั้งสองไว้”

ฉู่หลิงแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ท่านอ๋องเสิ่นรู้อยู่ว่าเป็นไปไม่ได้ ไยต้องเอ่ยมากความ”

ทั่วป๋าอิ้นถอนหายใจ “ข้าไม่คิดสังหารองค์หญิงจริงๆ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม”

ฉู่หลิงเอ่ยว่า “กล่าวจากใจ ข้ารู้สึกว่าคนเช่นท่านอ๋องเสิ่นดีกว่าหลายคนส่วนใหญ่บนโลกใบนี้มาก ตายไปก็น่าเสียดาย”

น่าเสียดาย พวกเขาล้วนไร้ทางเลือก ดังนั้น...ระหว่างพวกเขาต้องตายไปสักคนจึงจะได้

ไม่มีคนเอ่ยอันใด สามคนต่อสู้กันยิ่งดุเดือดรุนแรงขึ้น

หากรับมือกับเซียวเหมิงและฉู่หลิงคนเดียว วิทยายุทธ์ทั่วป๋าอิ้นย่อมไม่ใช่ปัญหา แต่รับมือพร้อมกันสองคนจึงค่อยๆ รู้สึกว่ากำลังไม่พอรับมือ ทว่าทั่วป๋าอิ้นไม่คิดถอย เพราะว่าเขาไม่รีบร้อน คนที่รีบร้อนก็คือฉู่หลิงกับเซียวเหมิง

เพียงแต่ทั่วป๋าอิ้นไม่ร้อนใจ แต่กลับมีคนร้อนใจ รองแม่ทัพมองทั้งสองคนรุมสังหารทั่วป๋าอิ้นอย่างร้อนใจ องค์หญิงเสินโย่วจะเป็นอย่างไร เขาไม่สนใจ แต่หากอ๋องเสิ่นเกิดเรื่องใดขึ้นก็ย่อมเป็นเรื่องใหญ่ และอ๋องเสิ่นเองก็ยังมีอาการบาดเจ็บอยู่!

ขณะที่เขากำลังร้อนใจอยู่นั้น เงาร่างสามร่างยังคงต่อสู้พัวพันกันอยู่ รองแม่ทัพจ้องมองตาไม่กะพริบอยู่ครู่หนึ่งก็ดีใจ

องครักษ์ของท่านอ๋อง!

พลันมีคนเข้าร่วมวง ฉู่หลิงกับเซียวเหมิงไม่ได้รู้สึกเหนือความคาดหมาย สถานะทั่วป๋าอิ้นหากไม่มียอดฝีมืออารักขาย่อมเป็นเรื่องแปลก วิทยายุทธ์ทั่วป๋าอิ้นสูงส่งอาจจะไม่มีก็ได้ แต่ตอนนี้ทั่วป๋าอิ้นสำคัญต่อพรรคพวกทั่วป๋าหลัวมาก ทั่วป๋าหลัวย่อมส่งคนมาอารักขาเขา คล้ายว่าหารือกันมาก่อนแล้ว เซียวเหมิงหันไปพุ่งใส่คนเหล่านั้นอย่างไม่ลังเล ทิ้งทั่วป๋าอิ้นให้ฉู่หลิงจัดการเพียงคนเดียว

ดาบจันทราในมือฉู่หลิงยิ่งรุนแรงดุดัน แม้เป็นทั่วป๋าอิ้นเองก็อดตกใจไม่ได้

หลายวันก่อนเขาเพิ่งได้ประมือกับฉู่หลิงมา ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นขีดสุดของฉู่หลิงแล้ว แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าความเร็วในการลงมือและความอันตรายของนางกลับมากกว่าวันนั้นมาก นี่เป็นการต่อสู้ในระดับสู้ด้วยชีวิต!

“เพื่อเยี่ยนเฟิ่งเซียว แม้แต่ชีวิตก็ไม่ต้องการแล้วหรือ คุ้มค่าหรือ!” มองแววตาส่องประกายและรูปโฉมเย็นเยียบดุดันของฉู่หลิงท่ามกลางค่ำคืนมืดมิดแล้ว ทั่วป๋าอิ้นพลันถามขึ้น

เดิมคิดว่าฉู่หลิงจะไม่ตอบ แต่กลับได้ยินนางตอบว่า “ข้าไม่ได้ทำเพื่อเยี่ยนเฟิ่งเซียว ไม่คุ้มค่า!”

ทั่วป๋าอิ้นเอี้ยวตัวหลบดาบจันทราที่ปาดผ่านลำคอเขา ฝ่ามือฟาดใส่ฉู่หลิงที่ประชิดตัวเขา แต่ฉู่หลิงร่างเล็กและเคลื่อนไหวว่องไวก็เข้าถึงข้างกายเขาแล้ว อีกมือไม่รู้ว่ามีมีดสั้นเพิ่มมาเมื่อใด พลิกฝ่ามือแทงใส่หัวไหล่ด้านหลังของทั่วป๋าอิ้นทันที แม้เป็นเช่นนี้ ฉู่หลิงยังคงถูกเขาฟาด โลหิตไหลซึมจากมุมปากนาง พร้อมกับมีดสั้นในมือแทงใส่ไหล่ขวาล่างของทั่วป๋าอิ้น

ทั่วป๋าอิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย พลิกฝ่ามือฟาดบีบให้นางถอย พลางยกมือขึ้นกระชากมีดสั้นที่หัวไหล่ออก

“เจ้าจงใจ!”

จงใจให้เขาฟาดฝ่ามือ ยอมปล่อยให้ตนเองได้รับบาดเจ็บเพื่อทำให้เขาบาดเจ็บ ในใจทั่วป๋าอิ้นโมโหเดือดดาลอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าผู้นี้แท้จริงเหตุใดสู้ตายไม่คิดชีวิต ไม่กลัวตายเช่นนี้จริงหรือ

ฉู่หลิงปาดโลหิตที่ไหลซึมทิ้ง ยิ้มเอ่ยว่า “ใช่แล้ว หนึ่งฝ่ามือท่านอ๋องเสิ่นแลกกับหนึ่งแผล คุ้มค่า”

“แม่ทัพทั่วป๋าเคยสอนเจ้าใช้วิธีต่อสู้แลกบาดแผลเช่นนี้หรือ” ทั่วป๋าอิ้นคำรามน้ำเสียงเยียบเย็น

ฉู่หลิงส่งเสียงหัวเราะขึ้นเบาๆ ไม่คิดตอบ ใช่ว่านางคิดปล่อยให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บแลกกับนางเองก็ได้รับบาดเจ็บ แต่นี่ไม่ใช่เพราะว่าฝีมือสู้ไม่ได้หรอกหรือ

อีกด้านหนึ่ง เซียวเหมิงจัดการบรรดาองครักษ์ที่เข้ามาเกะกะขวางทางทิ้งหมดแล้ว กำลังมุ่งกลับมา รองแม่ทัพไม่ไกลนักเห็นดังนี้ก็ตวาดดังขึ้น “ขวางเขาไว้!”

ฉู่หลิงไม่เหลียวหลังกลับมา เพียงตะโกนบอกเซียวเหมิงว่า “สังหารคนออกคำสั่ง!”

“พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง!” เซียวเหมิงไม่ลังเลต่อคำสั่งของฉู่หลิง เปลี่ยนทิศทางไปทางรองแม่ทัพแทน

ฉู่หลิงหันไปมองไปทางทั่วป๋าอิ้น ยิ้มเอ่ย “ท่านอ๋องเสิ่น ไม่แน่ว่าวันนี้ที่นี่อาจเป็นที่ฝังศพไม่ของท่านก็ของข้า”

ประมือกันหลายครั้ง สองฝ่ายย่อมรู้กระจ่างว่าฝีมือทั้งสองต่างกันไม่มาก แม้ทั่วป๋าอิ้นฝีมือล้ำลึกกว่า แต่ไม่ได้มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะฉู่หลิงได้ ส่วนฉู่หลิงเองก็ไม่มั่นใจว่าจะสังหารทั่วป๋าอิ้นได้เช่นกัน กล่าวตามตรง โอกาสฉู่หลิงน้อยว่าสักเล็กน้อย

ทั่วป๋าอิ้นจ้องมองนาง “เจ้าไม่กลัวตายจริงหรือ”

ฉู่หลิงยิ้มให้เขาพลางเอ่ยว่า “บนโลกใบนี้ มักมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าความตาย”

“ชีวิตเจ้า พี่สาวเจ้ารักษามาอย่างยากลำบาก” ทั่วป๋าอิ้นเอ่ยเสียงดัง

ฉู่หลิงโต้กลับ “ท่านอ๋องเสิ่น ชีวิตข้าเป็นของข้า ตอนนี้ที่ท่านควรคิดก็คือแท้จริงชีวิตท่านสำคัญหรือว่าชีวิตข้าสำคัญ ข้าไม่รู้ว่าวันนี้ข้าจะรอดไปได้หรือไม่ แต่ข้ารู้ว่าทัพและทั่วป๋าหลัวที่ไร้ท่านอ๋องเสิ่นจะเป็นเช่นไร”

“...”

ทั่วป๋าอิ้นสูดลมหายใจลึกมองไปยังรองแม่ทัพที่ถูกเซียวเหมิงไล่ล่าสังหารรุนแรงอยู่ไม่ไกลนักทีหนึ่ง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ให้เซียวเหมิงหยุดมือ ข้าจะถอยทัพ!”

ฉู่หลิงกระตุกมุมปากเล็กน้อย “ขอบคุณมาก”