คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 651

ตอนที่ 1301 คุณชายอนาคตไกล

เสียงพูดของฉู่เยี่ยนดังขึ้นหลายระดับ

ไป๋จื่อยิ้มเจื่อน “ก็...ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าคิดจะมาปรึกษากับเจ้าก่อน เจ้าเป็นถึงฮ่องเต้ อาจจะมีหนทางหาจักจั่นน้ำแข็งมาก็ได้ เช่นนี้แล้วถึงจะรักษาซ่งหลางให้หายได้ ถึงอย่างไรเสียซ่งหลางมีสภาพย่ำแย่ปานนั้นก็เพราะเจ้า พวกเรานิ่งดูดายไม่ได้กระมัง นั่นไม่เท่ากับไม่รู้จักน้ำใจคนเกินไปหรือ”

นางพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็รู้สึกดีและสบายใจขึ้นมาก

“เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนี้ ข้าจัดการเอง” เขากล่าวอีกว่า “ข้าจะส่งคนไปรับซ่งหลางเข้าวังเดี๋ยวนี้ แม้เขาจะถูกพิษจากหนอนกู่ แต่ก็ไม่น่าจะตรวจโรคไม่ได้กระมัง” วิชาของแพทย์ของซ่งหลางยอดเยี่ยม เขารู้

สองชั่วยามให้หลัง ซ่งหลางเข้าวังมาแล้วก็ขึ้นเกี้ยวมาถึงด้านนอกของตำหนักอวี้ชิง

ไป๋จื่อรอเขาอยู่ที่นอกตำหนักอวี้ชิง

เมื่อเห็นซ่งหลางอ่อนแรง ไป๋จื่อก็ก้าวเข้าไปหมายจะประคองเขา ฝูเซิ่งเห็นดังนั้นพลันเร่งฝีเท้าสองก้าวไปถึงตรงหน้านาง แล้วยื่นมือไปประคองซ่งหลาง ยิ้มว่า “ข้าน้อยช่วยเองดีกว่า”

ไป๋จื่อยิ้มจาง นางไม่สนใจเรื่องพรรค์นี้อยู่แล้ว เพียงเงยหน้ามองซ่งหลางและถามว่า “เจ้าไหวหรือไม่”

ซ่งหลางยิ้มเล็กน้อย “ยังพอไหว ไม่ทราบว่าฮ่องเต้มีรับสั่งให้ข้าเข้าวังกะทันหันด้วยเรื่องใด”

ไป๋จื่ออธิบายว่า “ไท่ซ่างหวงมีอาการประหลาด ดูแล้วน่าจะถูกพิษที่คล้ายกับพิษขององค์หญิงเชียนฟางในตอนนั้น จึงเชิญเจ้าเข้ามาตรวจดูสักหน่อย เจ้าเก่งเรื่องพิษมากกว่าข้า”

นี่เป็นความจริง ไม่ได้พูดเกินจริงสักนิดเดียว

แม้จะบอกว่าสมุนไพรและพิษเป็นศาสตร์เดียวกัน แต่นั่นก็จำกัดอยู่แค่พิษที่ไม่ร้ายแรงจำนวนหนึ่งเท่านั้น

เมื่อเจอพิษหายากและพิษที่มีส่วนประกอบซับซ้อน นางก็มีแต่ทำอะไรไม่ถูกแล้ว

ที่นางทำให้เชียนฟางฟื้นขึ้นได้ในตอนนั้น มีความเกี่ยวข้องกับตำราชีพจรอัศจรรย์

วันนี้ตำราชีพจรอัศจรรย์ถูกนักฆ่าขโมยไปแล้ว ทว่าซ่งหลางกลับเป็นตำราชีพจรอัศจรรย์เดินได้เล่มหนึ่ง

ซ่งหลางพยักหน้า จับมือของฝูเซิ่งเดินเข้าไปในตำหนักอวี้ชิงอย่างเชื่องช้า ช้ามากเสียจนทำให้ร่างกายที่เหยียดตรงของเขาเซื่องซึมอยู่หลายส่วน

ไป๋จื่อตามหลังเขาไปเงียบๆ รู้สึกปวดใจอยู่บ้าง

ปากเขาบอกว่าไปดินแดนตะวันตกเพราะฉู่เยี่ยน แต่ความจริงเขาไปเพราะนาง เพราะนางเพียงคนเดียว

เสี่ยวชิงที่อยู่ข้างๆ น้ำตาไหลแล้ว คุณชายผู้สง่างามและหล่อเหลา มีอนาคตไกลของนางกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว

ไป๋จื่อจับแขนของเสี่ยวชิง ส่ายหน้าให้นางเบาๆ เป็นการบอกให้นางควบคุมตัวเองหน่อย

ซ่งหลางเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีคนหนึ่ง เขาต้องไม่ชอบใจที่นางเป็นเช่นนี้แน่ๆ

ภายในตำหนัก ฉู่เยี่ยนกำลังนั่งอยู่ที่หน้าแท่นบรรทมของไท่ซ่างหวง มองนางกำนัลคอยนวดมือให้ไท่ซ่างหวงครั้งแล้วครั้งเล่า

เมิ่งไท่เฟยนั่งอ่านหนังสืออยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือในตำหนัก หลุบตาลง ขนตายาวบดบังสายตาของนาง สงบนิ่งจนแปลกตา

นางเป็นถึงไท่เฟย สนมที่ไท่ซ่างหวงโปรดปรานที่สุดในตอนนี้ ไท่ซ่างหวงมีสภาพเช่นนี้แล้ว นางไม่รู้สึกเป็นห่วงสักนิดเลยหรือ

สายตาของไป๋จื่อกวาดมองเมิ่งเสวียนหลิง ไม่ได้ทิ้งความสนใจอยู่นาน จากนั้นก็เดินตรงไปที่หน้าแท่นบรรทมของไท่ซ่างหวงพร้อมกับซ่งหลาง

ฉู่เยี่ยนลุกขึ้นยืนเพื่อหลีกทางให้ซ่งหลาง “เจ้านั่งเถอะ”

ซ่งหลางเองก็ไม่เกรงใจ พยักหน้าเบาๆ แล้วก็หย่อนก้นนั่งลง

นางกำนัลถอยออกไปแล้ว ซ่งหลางจับตาดูสีหน้าของไท่ซ่างหวง จากนั้นก็ใช้เรียวนิ้วผอมๆ เหมือนกับกิ่งไม้จับชีพจรของไท่ซ่างหวงด้วย

หลังจากตรวจดูอย่างละเอียดอยู่รอบหนึ่ง เขาก็ชักมือกลับ

เมิ่งเสวียนหลิงที่อยู่หลังโต๊ะหนังสือวางหนังสือในมือลงแล้ว นางเงยหน้ามองไปทางซ่งหลาง เรียวคิ้วงามขมวดเข้าหากันเบาๆ ในดวงตาที่เดิมทีสดใสงดงามปรากฏหมอกสีดำชั้นหนึ่ง

เวลานี้ไม่มีใครสังเกตสีหน้าผิดปกติของนาง เพราะความสนใจของทุกคนล้วนอยู่ที่ซ่งหลาง

ฉู่เยี่ยนเร่งถาม “เป็นอย่างไรบ้าง”

ซ่งหลางว่า “ภายนอกเหมือนไม่มีปัญหาอะไร แต่ปัญที่แท้จริงกลับเป็นเช่นที่ไป๋จื่อคาดเดาไว้ พระองค์ถูกคนวางยาพิษ เป็นพิษที่ร้ายแรงอย่างยิ่งด้วย”

……….

ตอนที่ 1302 เสด็จพ่อจะตายไม่ได้

เมิ่งเสวียนหลิงกำผ้าเช็ดหน้าในมือจนยับย่นทันที คิ้วโก่งยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม ฟันกัดริมฝีปากสีแดงสด แววตาค่อยๆ หม่นลงแลว

“มีทางรักษาหรือไม่” ไป๋จื่อถาม

ซ่งหลางพยักหน้า “มี ข้ารักษาได้ โชคดีที่พวกเจ้าเรียกข้ามาในตอนนี้ หากช้ากว่านี้อีกเพียงวันเดียว เช่นนั้นก็พลิกวิกฤติไม่ได้แล้ว”

ฉู่เยี่ยนมีสีหน้าเปลี่ยนไป “หมายความว่าอย่างไร”

“พิษในตัวไท่ซ่างหวงแม้จะคล้ายกับเชียนฟางอยู่หลายส่วน แต่ก็ไม่ได้เหมือนกันโดยสิ้นเชิง พิษของเชียนฟางขอเพียงไม่กินพิษอีกชนิดที่ข้าหลอม นั่นก็ไม่มีทางร้ายแรงถึงชีวิตนาง ทว่าพิษของไท่ซ่างหวงซ่อนตัวเก่งมาก มันไม่อันตรายถึงชีวิตในทันที อีกทั้งทำให้คนนอกเห็นว่ามีอาการเหมือนปกติ หาสาเหตุไม่ได้ นี่เป็นเพราะยังไม่ถึงเวลา ขอเพียงถึงเวลาแล้ว หากไม่ได้กินยาถอนพิษ เช่นนั้นต่อให้มีเทพเซียนคอยปกปักรักษาก็ไม่มีประโยชน์”

ฉู่เยี่ยนกำหมัดแน่น เอ่ยเสียงดุดัน “หากข้าจับตัวคนร้ายได้ ข้าจะให้มันต้องรับโทษทัณฑ์นับพันนับหมื่นทีเดียว”

เมิ่งเสวียนหลิงที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือตลอด บัดนี้สีหน้านางซีดลงเล็กน้อย ก่อนจะสูดหายใจลึก แล้วลุกขึ้นเดินทอดน่องไปถึงตรงหน้าซ่งหลาง ถามว่า “เจ้าคือซ่งหลางหรือ”

ซ่งหลางเห็นการแต่งตัวของนางแล้ว ก็พลันเดาฐานะของนางได้ในทันที เร่งประสานมือทำความเคารพ “ทูลเมิ่งไท่เฟย กระหม่อมคือซ่งหลางพ่ะย่ะค่ะ”

เมิ่งเสวียนหลิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ถามเสียงขรึม “เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ”

ซ่งหลางส่ายหน้า “กระหม่อมไม่เคยพบไท่เฟย ทว่ากระหม่อมเดาได้พ่ะย่ะค่ะ”

เมิ่งเสวียนหลิงมองซ่งหลางผู้ผอมแห้งตรงหน้า ถามอีก “เจ้าบอกว่าไท่ซ่างหวงถูกพิษ แม้กระทั่งเจ้ารักษาให้พระองค์ได้ เช่นนั้นเจ้าจะหลอมยาถอนพิษของเจ้าได้เมื่อใด”

ซ่งหลางเงียบไปครู่เล็กๆ เอ่ยว่า “ขอเพียงสมุนไพรครบพร้อม กระหม่อมหลอมได้ในวันนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ ทว่าการหลอมยาชนิดนี้ต้องใช้สมุนไพรพิเศษชนิดหนึ่ง จื่อเสวี่ยเถิง สมุนไพรชนิดนี้ไม่อาจปลูกได้เอง มีเพียงในป่าลึกเท่านั้นถึงจะมี หายากเป็นอย่างยิ่ง เวลาป่านนี้แล้ว กระหม่อมเกรงว่าน่าจะแปลกมากหากหาเจอ”

และจื่อเสวี่ยเถิงเป็นสมุนไพรที่สำคัญมาก ไม่อาจขาดไปได้

ฉู่เยี่ยนได้ยินดังนั้นแล้วก็เรียกฝูเซิ่งมาทันที

“เร่งส่งคนไปนำจื่อเสวี่ยเถิงจากในห้องยาของสำนักหมอหลวง แล้วส่งคนอีกกลุ่มหนึ่งไปซื้อจื่อเสวี่ยเถิงจากร้านขายยาชื่อดัง ไม่เกี่ยงราคา”

ฝูเซิ่งไปในทันที นางกำนัลข้างกายเมิ่งเสวียนหลิงก็ลอบถอยออกไปเช่นกัน

ซ่งหลางกล่าวอีกว่า “หลายปีก่อนข้าหลอมยาถอนพิษให้เชียนฟาง ยาถอนพิษนั้นต้องใช้จื่อเสวี่ยเถิงเช่นกัน ข้าหาทั่วเมืองหลวงแล้วก็ไม่พบจื่อเสวี่ยเถิง”

ไป๋จื่อถามทันที “แล้วสุดท้ายเจ้าเจอมันที่ใด”

“ห้างร้านสกุลหลิ่ว ที่นั่นมีหมอชรากำลังขาดเงิน จึงขายจื่อเสวี่ยเถิงที่ซ่อนไว้หลายปีให้ข้า นับว่าข้าโชคดีมากทีเดียว”

ฉู่เยี่ยนส่งคนไปสอบถามที่ห้างร้านสกุลหลิ่วด้วย ทุกหนทางที่จะหามันได้ เขาล้วนไม่ย่อมปล่อยผ่าน

หากไม่อาจรักษาชีวิตของไท่ซ่างหวงไว้ได้ เช่นนั้นเรื่องที่เขาจะสละบัลลังก์ก็ไม่มีทางเป็นจริงในเวลาอันสั้น

เขารอต่อไปไม่ได้แล้ว ถึงเขารอได้ แต่เหตุใดจื่อเอ๋อร์ต้องรอด้วย

ตอนนี้เขาไม่อยากให้จื่อเอ๋อร์ต้องถูกคนทั้งโลกต่อว่าหรือตำหนิว่านางไร้ชื่อเสียงอีกต่อไป และไม่อยากบังคับให้นางมีชีวิตที่นางไม่ชอบด้วย

หากต้องการสมปรารถนาทั้งสองฝ่าย เช่นนั้นก็มีเพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องยอมถอย

ดังนั้นเสด็จพ่อจะตายไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด

คนที่ฝูเซิ่งส่งไปกลับมารายงานอย่างต่อเนื่องในสามชั่วยามให้หลัง ไม่ว่าจะเป็นห้องยา ร้านขายยา หรือห้างร้านที่มีชื่อเสียง ล้วนไม่มีที่ไหนขายจื่อเสวี่ยเถิงเลย

เวลานี้ห่างจากเส้นตายสุดท้ายที่ซ่งหลางว่าไว้เพียงแค่วันเดียว

...

จวนสกุลเมิ่ง

“ท่านพ่อ เมื่อครู่มีจดหมายส่งมาจากในวังหรือ” เมิ่งหนานเดินเข้าไปในห้องหนังสือของบิดา ถามตรงประเด็น

ใต้เท้าเมิ่งพยักหน้า “ใช่ เพิ่งส่งมาไม่นาน สายข่าวของเจ้ารวดเร็วดีทีเดียว” เขาถือจดหมายอยู่ในมือ สีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าในดวงตากลับเต็มไปด้วยความปีติ “เจ้ามาอ่านเองเถอะ”