คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 664

ตอนที่ 1327 เดือนสามปีหน้าค่อยมา

หากไม่ใช่เพราวันนี้มีหิมะตกหนัก พวกเขาจะต้องไปจุดธูปที่วัดเสวี่ยเสิน ตอนนี้ทุกคนน่าจะกำลังหลับอยู่

หูจื่อไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้แต่เดิม แต่เป็นชาวบ้านใหม่ที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมสักการะอะไรในหมู่บ้าน

ตอนนี้เขาน่าจะกำลังหลับอยู่ ไม่แปลก

พี่สะให้เหมียวเรียกอยู่หลายเสียง ในที่สุดก็ได้ยินเสียงสวยสาบดังมาจากข้างใน

“ใครเสียงดังอยู่ข้างนอก”

พี่สะใภ้เหมียวได้ยินดังนั้นก็รีบดึงเชือกที่กลัดอยู่บนประตูรั้วออก แล้วนำทางพวกไป๋จื่อเข้าไปข้างใน เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูเรือนแล้ว นางก็ใช้มือเคาะประตูอย่างแรง “พี่ใหญ่หู มีแขกมาหาแน่ะ ท่านตื่นแล้วใช่หรือไม่”

ข้างในเงียบเสียงอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็มีเสียงดังระลอกหนึ่งดังมา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเดี๋ยวหนักเดี๋ยวเบามาที่หน้าประตู เมื่อประตูถูกเปิดออก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยวดเคราก็ปรากฏตรงหน้าไป๋จื่อ

เป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง หน้าทั้งใบของเขาถูกบดบังไปด้วยหนวดเสียครึ่งหนึ่ง สีผิวดำคล้ำ ทว่าดวงตากลับกระจ่างใสมาก

ดวงตาเช่นนี้ นางเหมือนกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เป็นดวงตาที่คุ้นตามาก

แต่นางแน่ใจว่านางไม่เคยเจอบุรุษผู้นี้มาก่อน

นางพิจารณา เขาเองก็พิจารณานางเช่นกัน เห็นนางสวมเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกหิมะราคาแพง คนที่อยู่ข้างหลังก็มีกลิ่นอายไม่ธรรมดาด้วย

“เจ้าเป็นใคร มาหาข้ามีเรื่องอะไร” เขาถาม

ไป๋จื่อยิ้มจาง “ข้าชื่อว่าไป๋จื่อ มาจากเมืองหลวง ข้าอยากขึ้นเขาไปตามหาบัวหิมะ”

“ตอนนี้รึ?” เขาเลิกคิ้ว พิจารณาไป๋จื่อตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งด้วยใบหน้าสงสัย “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาดีที่จะขึ้นเขา”

ไป๋จื่อพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา “ข้าไม่สนว่าจะใช่เวลาที่ดีหรือไม่ ข้าเพียงรู้ว่าบัวหิมะบานเพียงตอนที่อากาศหนาวเย็นจนถึงขีดสุดเท่านั้น”

มีแค่บัวหิมะที่บานแล้วเท่านั้น ถึงจะเป็นยาดีที่มีประสิทธิภาพ

บุรุษผู้นั้นแทบจะไม่คิดมาก ส่ายหน้าทันที “วันนี้หิมะตกหนักเกินไป ไม่สะดวกขึ้นเขา พวกเจ้ากลับไปเถอะ เดือนสามปีหน้าค่อยมา”

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ได้ ข้ารอจนถึงเดือนสามปีหน้าไม่ได้”

อีกฝ่ายเดินเข้าไปข้างใน “กลับไปเถอะ หากถึงเดือนสามปีหน้าแล้ว หากเจ้าต้องการบัวหิมะ ข้าช่วยเจ้าหามาได้ เหตุใดต้องเสี่ยงอันตรายตอนนี้”

ไป๋จื่อรีบพูดว่า “ข้าไม่ได้ต้องการตามหาบัวหิมะเพียงอย่างเดียว แต่ต้องการตามหาจักจั่นน้ำแข็งด้วย มีคนรอจักจั่นน้ำแข็งช่วยชีวิตอยู่ เขารอถึงเดือนสามปีหน้าไม่ไหว มีเวลาแค่สองเดือนเท่านั้น”

ฝีเท้าของบุรุษผู้นั้นหยุดลง หมุนกายกลับมาอย่างยากลำบากและเชื่องช้า ในดวงตาที่สดใสคล้ายกับมีประกายแสง เจิดจ้าจนไม่อาจมองตรงๆ ได้

“เจ้าพูดว่าจักจั่นน้ำแข็ง?” เขามองไป๋จื่อ คำว่าจักจั่นน้ำแข็งแทบจะลอดออกมาจากไรฟัน

ไป๋จื่อก้าวเข้าไปในเรือน เร่งฝีเท้าไปถึงตรงหน้าเขา ประจันหน้ากับเขาแล้วเอ่ยว่า “ถูกต้อง เป็นจักจั่นน้ำแข็ง ข้ามีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เขาถูกพิษประหลาด มีแค่จักจั่นน้ำแข็งที่กำจัดพิษนี้ได้ และเขาเหลือเวลาเพียงสองเดือนเท่านั้น หากไม่ได้จักจั่นน้ำแข็ง เขาต้องตายแน่นอน”

บุรุษผู้นั้นกลืนน้ำลายอย่างแรง หลับตาแล้วถามต่อในทันที “เพื่อนของเจ้าคนนั้นถูกพิษอะไร”

อยากได้ความเชื่อใจจากคนอื่น เช่นนั้นก็ต้องแลกด้วยความจริงใจของตนเองก่อน เพื่อให้คนอื่นมองเห็นความเชื่อใจจากตัวเอง

“เป็นพิษหนอนกู่จากดินแดนตะวันตก ยาอะไรก็แก้พิษนี้ไม่ได้ มีแค่จักจั่นน้ำแข็งเท่านั้นที่แก้ได้ ข้าจึงมาลองดู”

สีหน้าของบุรุษผู้นั้นเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก เขาอ้าปากอยู่นานก็เอ่ยอะไรออกมาไม่ได้ ผ่านไปพักใหญ่แล้วถึงได้ถามเสียงคลุมเครือ “เป็นหนอนความรักหรือ”

ไป๋จื่อชะงัก “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

……….

ตอนที่ 1328 วิชาลับเฉพาะ

เขายิ้มอย่างขมขื่น จู่ๆ ก็เลิกแขนเสื้อตัวเองขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นยาวบนแขน “รอยแผลเป็นนี้เกิดจากกินปีกจักจั่นน้ำแข็งไปแล้ว หนอนกู่ถูกบีบออกมาเพราะรับความหนาวเย็นไม่ไหว มันเปิดปากแผลคลานออกมาเอง”

คราวนี้ไป๋จื่อตกตะลึงเป็นอย่างมาก ในที่สุดนางก็เข้าใจ ว่าเหตุใดตอนที่เห็นบุรุษผู้นี้ นางถึงมีความรู้สึกคุ้นเคยเป็นพิเศษ ทว่านางไม่เคยพบเขามาก่อนด้วยซ้ำ

ตอนนั้นนางคิดว่าเป็นญาติของเพื่อนคนไหนหรือไม่ นางเอาแต่คิดเรื่องพวกนี้ จึงไม่ได้คิดโยงไปทางหูลี่เฟยน่าเลย

จนกระทั่งตอนนี้เข้าเปิดแผลเก่าของเขาออกมา นางถึงได้เข้าใจว่าที่นางมองตาบุรุษตรงหน้าแล้วรู้สึกคุ้นเคย เป็นเพราะว่าดวงตาของเขาคล้ายกับดวงตาของหูลี่เฟยน่ามากจริงๆ

“เจ้าคือบิดาของหูลี่เฟยน่าหรือ หูลี่จ่างเทียน?” ไป๋จื่อโพล่งถามออกมา

บุรุษผู้นั้นไม่ได้แปลกใจมาก ทว่าความขมขื่นในแววตาเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

หนอนความรักเป็นวิชาลับเฉพาะ จะถ่ายทอดให้บุตรีแท้ๆ ที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตัวเองเท่านั้น

หนอนความรักที่สตรีนางนั้นเลี้ยงมาทั้งชีวิต ตายด้วยน้ำมือของเขาตั้งนานแล้ว

เหตุผลที่เขาตัดสินใจไปจากสตรีนางนั้น ก็เป็นเพราะนางให้บุตสาวของตนเองเริ่มเลี้ยงหนอนความรักเช่นกัน

“เฟยน่านาง นาง...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยไปออกมา ทว่าไม่รู้จะพูดอะไร

ชื่อนี้เคยเป็นชื่อที่คุ้นเคยหาใดเปรียบ ทว่าตอนนี้พูดออกจากปากเขาแล้วกลับไม่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง แปลกหูราวกับอยู่กับคนละโลก

ไป๋จื่อว่า “นางยังสบายดี รู้ความผิดของตัวเองแล้ว และตัดสินใจเริ่มต้นใหม่”

หูลี่จ่างเทียบรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา แม้หนวดเคราจะปิดบังใบหน้าเขาอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่จากดวงตาของเขา ก็ยังคงมองเห็นความปีติที่ชัดเจนอยู่ดี

“จริงหรือ นางตัดสินใจจากมารดาของนาง แล้วเริ่มต้นใหม่จริงๆ ใช่หรือไม่”

ไป๋จื่อชะงัก รีบเอ่ยทันที “เจ้ายังไม่รู้หรือ มารดาของคุณหนูหูลี่จากโลกนี้ไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว”

ความปีติบนใบหน้าของหูลี่จ่างเทียบพลันแข็งค้าง ความสุขในดวงตาค่อยๆ กลายเป็นความรู้สึกที่ใครเห็นเข้าก็ไม่เข้าใจ เหมือนจะผ่อนคลายที่ได้หลุดพ้น ทว่าก็โศกเศร้าอย่างหนักหนา อีกทั้งมีความขมขื่นเจือจาง ปนกับความเสียดายอีกเล็กน้อย

ความรู้สึกมากมายรวมอยู่ในดวงตาของเขา สุดท้ายก็ก่อตัวเป็นหมอกชั้นหนึ่ง ตอนที่เขาหลับตา เขาก็ค่อยๆ หมดเรี่ยวแรงด้วย

เขาเคยคิดว่าเขาไม่เคยรักสตรีนางนั้น ที่อยู่กับนางก็เพราะถูกวิชาเสน่ห์ของนางเท่านั้น จึงไปจากนางไม่ได้ อีกทั้งถูกพิษของหนอนความรักด้วย

แต่เมื่อเขาได้เห็นนางสอนบุตรสาวของตัวเองใช้เลือดจากหัวใจเลี้ยงหนอนความรัก ในที่สุดโทสะในก้นบึ้งของหัวใจเขาก็ระเบิดออกมา เขาตัดสินใจไปจากนาง ไปจากมนตร์ดำที่เกาะเกี่ยวตัวเขาเอาไว้

เขาคิดหาหนทางทุกอย่าง หลังจากเข้าสู่เขาคุนหลุนแล้ว เขาเหมือนกับได้เกิดใหม่ สวรรค์เห็นใจ ในที่สุดก็มอบโอกาสให้เขานำจักจั่นน้ำแข็งออกไปทั้งที่มีชีวิตอยู่

เมื่อกำจัดหนอนความรักไปได้สมดังใจ เขาก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับสตรีนางนั้น

เขาคิดว่าตัวเองตัดใจได้แล้ว จนกระทั่งจากไปจริงๆ ได้รับอิสรภาพอย่างแท้จริง เขาก็พลันพบว่าหลายปีมานี้สตรีนางนั้นไม่ได้เกาะเกี่ยวแค่ร่างกายของเขาเอาไว้ แต่ยังมีจิตวิญญาณและหัวใจของเขาด้วย

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าตัวเองไม่เคยมีความสุขเมื่ออยู่กับนาง อย่างน้อยก็ไม่ได้มีความสุขอย่างแท้จริง

แต่จนกระทั่งจากมาแล้ว เขาถึงได้ตระหนักว่าที่แท้แล้วเขาอยู่กับนางอย่างมีความสุข อยู่กับนางด้วยความสมัครใจของตัวเองมาโดยตลอด ไม่ใช่เพราะหนอนความรักและวิชาเสน่ห์

เขาเคยคิดจะกลับไป เคยแอบกลับไปเช่นกัน แต่กลับเห็นบุรุษคนอื่นอยู่ในบ้านที่เคยเขาอยู่มาเป็นสิบปี ในอ้อมกอดของบุรุษผู้นั้นมีสตรีที่เขาคะนึงหาอยู่ด้วย