คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 635

ตอนที่ 1269 กำจัดปัญหาในอนาคต

เธอเกลียดไป๋จื่อ เกลียดมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ด้วยคิดว่าฐานะของไป๋จื่อไม่เหมาะสมกับหลินหยาง ไม่คู่ควรแม้กระทั่งยกรองเท้าให้หลินหยางด้วยซ้ำ

ดังนั้น แม้เธอจะตกปากรับคำหลินหยางว่าจะต้อนรับไป๋จื่ออย่างดี แต่ตอนที่ไป๋จื่อมาเป็นแขกที่บ้านพวกเขา พวกเขากลับทำให้ไป๋จื่อเสียหน้า ใช้ถ้อยคำเหน็บแนมลอบต่อว่าเธอไม่น้อย แต่ขอแค่ไม่ใช่คนโง่ก็ไม่มีทางฟังไม่รู้เรื่อง

ตอนนั้นพวกเขาเพิ่งจบมหาวิทยาลัย และเข้าทำงานที่โรงพยาบาลหมิงซิงได้ไม่นาน ไป๋จื่อเป็นหญิงสาวที่ชอบยิ้มและหัวเราะ แต่วันนั้นเธอกลับยิ้มไม่ออกแม้สักนิดเดียว

หลินหยางเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา สุดท้ายเขาพาไป๋จื่อออกไปโดยไม่ได้กินข้าว และไม่กลับบ้านเป็นเวลาสามเดือน ไม่โทรศัพท์หาแม่แม้สักครั้งเดียวเช่นกัน

ตอนที่หลินหยางกลับมา เขากังวลใจมาก บอกว่าหลังจากวันนั้น ท่าทีของไป๋จื่อที่มีต่อเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศอบอุ่นระหว่างพวกเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย เหมือนกับย้อนกลับไปก่อนจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

หลินหยางเกลียดแม่คนนี้ตั้งแต่นั้นละมั้ง!

แต่พูดเรื่องพวกนี้ในตอนนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร เรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว ต่อให้เสียใจยังไงก็ไม่มีประโยชน์

คุณหลินโทรศัพท์เรียกลูกน้องเข้ามาจำนวนหนึ่ง สั่งให้พวกเขาคุ้มครองหลินหยางอย่างลับๆ แล้วค่อยคิดหาหนทางจัดการสภาพการณ์ที่ไม่ค่อยดี หวังว่าจะมีทางหนีทีไล่ให้หันหลังกลับ

แต่ยังไม่พ้นสองวัน หลินหยางก็ปล่อยเอกสารระลอกที่สองออกมา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เพิ่งเงียบลงพลันร้อนแรงขึ้นอีกครั้ง คำต่อว่าไม่น่าฟังบนอินเทอร์เน็ตถาโถมเข้าใส่ทั้งกลุ่มตระกูลอวี๋ ก่อนหน้านี้กลุ่มตระกูลอวี๋ผ่อนคลายขึ้นบ้าง หุ้นฟื้นตัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่ตอนนี้กลับดิ่งลงเหวอีกครั้งแล้ว

เพียงไม่กี่วัน มูลค่าตลาดของกลุ่มตระกูลอวี๋หดตัวอย่างหนัก บริษัทที่มีเคยมีมูลค่าล้านล้านหยวน ตอนนี้ลดลงเหลือแสนล้านหยวนแล้ว

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่จุดจบสุดท้าย และไม่ใช่จุดจบที่ย่ำแย่ที่สุด คุณหลินรู้ดีอยู่แก่ใจ หลินหยางยังไม่ได้เปิดเผยหลักฐานทั้งหมด เขากำลังเล่นสนุกกับพวกเขากลุ่มตระกูลอวี๋ ทรมานพวกเขาอย่างช้าๆ จนตาย

ก่อนที่เรื่องจะแย่ไปมากกว่านี้ เขาต้องกำจัดปัญหาในอนาคตให้ได้

คุณอวี๋ออกคำสั่งเด็ดขาด ให้ลูกต้องหาตัวหลินหยางให้เจอ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ต้องนำหลักฐานที่ยังไม่ได้เปิดเผยกลับมา

ขณะที่คุณอวี๋ออกคำสั่ง เหตุการณ์ที่เขาไม่เคยคาดคิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ตำรวจถือกุญแจมือ เจ้าหน้าที่ยื่นหมายศาล ทั้งหมดปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว

คำที่เขาเคยเห็นแค่จากโทรทัศน์ ตอนนี้เขากลับเข้าใจแจ่มแจ้ง

“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ ผมทำผิดอะไร พวกเขามีสิทธิ์อะไรทำกับผมแบบนี้”

เขาขัดขืนตามสัญชาตญาณ แต่คนพวกนั้นไม่ออมมือให้เขา ด้านหนึ่งเป็นหมายศาล ด้านหนึ่งเป็นกุญแจมือ ต่อให้เขามีเหตุผลแค่ไหน ก็ต้องเข้าตารางหรือขึ้นศาลก่อนค่อยว่ากัน

ในบรรดาคนที่มายื่นหมายศาล มีคนหนึ่งเป็นคนสนิทของรุ่นน้องคุณอวี๋ สอบถามแล้วถึงรู้ว่าที่แท้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่มาก เบื้องบนออกคำสั่งให้พวกเขาจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด กำจัดผลกระทบจากเสียงวิจารณ์ พวกเขาเองก็หมดหนทางแล้วเช่นกัน

คุณอวี๋ถูกพาตัวไปแล้ว

ตอนที่หลักฐานที่สามออกมา คุณอวี๋ถูกตัดสินว่ามีความผิดแล้ว กลุ่มตระกูลอวี๋จบเห่โดยสิ้นเชิง อวี๋ม่านน่าได้แต่มองบ้านและรถที่เป็นชื่อของตัวเองถูกตรวจสอบ แม้แต่เสื้อผ้า กระเป๋าก็ถูกขนออกไปจากบ้านจนหมดสิ้น

ทันทีที่ออกจากบ้าน เจ้าหนี้มากมายก็ตามเข้ามาล้อมไว้ เธออยากขอให้เพื่อนๆ พวกนั้นช่วยเธอให้พ้นจากวิกฤตินี้

แต่เพื่อนๆ พวกนั้นของเธอเหมือนหายไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง ติดต่อไม่ได้ หาตัวก็ไม่เจอ ต่อให้ดักเจอที่หน้าบ้าน พวกเขาก็ทำเป็นไม่รู้จักเธออยู่ดี

……….

ตอนที่ 1270 ให้เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีเพื่อนสักคน

จนถึงตอนนี้เธอถึงรู้ ว่าแม้ตัวเองจะจบจากมหาวิทยาลัยแพทย์ชื่อดัง แต่กลับฝังเข็มไม่เป็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการอาศัยใบปริญญาไปหางานทำเพื่อหาเลี้ยงตัวเองเลย

จากองค์หญิงผู้สูงส่งเหนือใคร ต้องกลายเป็นผู้หญิงสารเลวที่ใครๆ ก็เหยียบย่ำ

“ตรงนั้นไง เป็นเธอนั่นแหละ” ผู้ชายเปลือยอกร่างใหญ่สองคนขวางเธอไว้

เธอหดตัวตามสัญชาตญาณ สีหน้าซีดขาว “พวกแกคิดจะทำอะไร”

ฝ่ายชายเลิกคิ้วมองเธอ ถึงผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้แต่งหน้า ถึงเสื้อผ้าบนตัวจะสกปรก ผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่ก็ยังคงยากจะปิดบังผิวพรรณดีๆ ของเธอได้ ถ้าแต่งหน้าแต่งตัวขึ้นมาก เธอต้องเป็นผู้หญิงสวยที่หาไม่ได้ง่ายๆ แน่นอน

“เธอคืออวี๋ม่านน่าเหรอ”

เห็นสายตาที่มีเจตนาร้ายของทั้งสองคนแล้ว เธอก็ส่ายหน้าทันที “ไม่ ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่อวี๋ม่านน่า” เธอถอยหลังไปพร้อมหน้าซีดๆ เท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงรู้สึกเจ็บมาก เจ็บจนเธอแทบจะเดินไม่ไหวแล้ว

“เธอคืออวี๋ม่านน่า ฉันเคยเห็นหน้าเธอบนหนังสือพิมพ์ ตามพวกฉันมาเถอะ”

อวี๋ม่านน่าส่ายหน้า “พวกแกเป็นใคร จะทำอะไร”

ผู้ชายคนหนึ่งในนั้นหัวเราะเสียงเย็น “ทำอะไร? ตระกูลอวี๋ของเธอติดหนี้พี่ใหญ่ของพวกฉันอยู่สามสิบล้าน คิดจะให้มันจบไปทั้งแบบนี้หรือไง”

อวี๋ม่านน่าถังแตกโดยสิ้นเชิง เธออยากหนี แต่เท้ากลับบวมจนวิ่งไม่ไหวแล้ว

กระนั้น เธอยังไม่อยากโยนรองเท้าส้นสูงแสนสวยคู่นี้ทิ้งไป มีแค่สวมรองเท้าส้นสูงแล้ว เธอถึงจะรู้สึกว่าตัวเองยังคงเป็นอวี๋ม่านน่าคนเดิม

เธอคุกเข่าลงบนพื้น ร้องไห้พลางพูดว่า “พวกแกคิดจะทำอะไรกันแน่ พ่อฉันถูกจับขังคุกไปแล้ว กลุ่มตระกูลอวี๋ก็ล้มละลายแล้วเหมือนกัน ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวเลย แล้วพวกแกคิดจะทำยังไงกับฉัน”

ฝ่ายชายก้าวเข้ามายกเธอขึ้น เหมือนกับยกลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง “ติดหนี้ต้องคืนเงิน นี่เป็นสัจธรรม”

“แต่ฉันไม่มีเงิน พวกแกจับฉันไปก็ไม่มีประโยชน์”

สายตาของผู้ชายคนนั้นมองไปยังหน้าอกเป็นเนินสูงของเธอ ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “หน้าตาแบบนี้ พี่ใหญ่ของพวกฉันน่าจะชอบ ให้เขาลองของดูก่อนว่าใช้ได้ไหม”

ลองของ? อวี๋ม่านน่าเหมือนกับได้ยินคำที่สกปรกและน่ารังเกียจที่สุดบนโลกนี้ มันสกปรกเสียจนเธออยากอาเจียนออกมา แต่ต่อให้คลื่นไส้แค่ไหนก็อาเจียนไม่ออก เพราะเธอไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว

อยากหนีก็หนีไม่ได้ อยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ได้แต่ตะโกนว่าอย่า จนกระทั่งถูกพวกเขาจับขึ้นรถไป

หลังจากรถที่จับอวี๋ม่านน่าหายไปแล้ว เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งก็เดินออกมาจากมุมเลี้ยว เขามองรถคันนั้นทิ้งฝุ่นจากไปด้วยสายตาเย็นชา มุมปากยกยิ้มเย็น ดวงตาที่แต่ก่อนสดใสและอบอุ่นมีหมอกหนาบดบังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ราวกับว่าจากนี้จะไม่มีแสงอาทิตย์ฉายออกจากมาดวงตาของเขาอีกอย่างไรอย่างนั้น

หากต้องการให้อวี๋ม่านน่าติดคุก นั่นเป็นเรื่องที่ง่ายมาก แต่เขาไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น เขาต้องการให้เธอได้รับความทรมานบนโลกใบนี้ ได้รับความไม่เป็นธรรมทุกอย่าง

ให้เธอรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ต้องแลก

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงส่งเสียงดัง เขาหยิบมาออกมา กวาดสายตามองชื่อบนหน้าจอแล้วก็กดรับสายทันที

“ศาสตราจารย์จง!

“หลินหยาง ตอนนี้เธอว่างไหม ถ้าว่างก็มาที่แล็บของฉันหน่อย ฉันค้นพบบางอย่าง”

สีหน้าของหลินหยางดูตื่นเต้นขึ้นมาในทันที ความตื่นเต้นทำให้หมอกดำในดวงตาของเขาจางลงไปสามส่วน

เขาตอบทันที “ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

แล็บตั้งขึ้นเมื่อสองปีก่อน มีทั้งหมดสองแห่ง แห่งหนึ่งวิจัยอาการป่วยของไป๋จื่อ ส่วนอีกแห่งหนึ่งค้นคว้าเรื่องมิติคู่ขนาน

ศาสตราจารย์จงก็คือนักวิจัยหลักของมิติคู่ขนาน เขาบอกว่าค้นพบอะไรบางอย่าง อย่างนั้นก็ต้องเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและน่าดีใจจริงๆ

...

ไป๋จื่อเป็นไข้ตลอดทั้งขึ้น อุณภูมิร่างกายสูงขึ้นอย่างน่าประหลาด ถึงแม้จะแช่ตัวให้ถังน้ำเย็นๆ ก็ไม่หาย อุณภูมิร่างกายไม่ลดลงเลยแม้สักนิดเดียว