คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 630

ตอนที่ 1259 ไฟนั่นเป็นฝีมือเธอสินะ

ตอนที่หลินหยางมาถึง ไฟในอาคารดับไปแล้ว แต่อาคารหลังใหญ่ถูกไฟไหม้จนเหลือเพียงโครงเปล่าๆ เท่านั้น

เขาอ้าปากค้างมองซากปรักหักพังที่ไม่เหลือเค้าเดิม ในลำคออยากตะโกนชื่อของใครคนหนึ่งออกมา ทว่าทำอย่างไรก็พูดไม่ออก

หมดแล้ว จบสิ้นทั้งหมด

ความพยายามหลายปีของเขาหมดสิ้นไปกับไฟไหม้ในครั้งนี้ หายไปอย่างไร้ร่องรอย ถูกกวาดไปจนเกลี้ยง

“ไม่ ไม่มีทาง คุณจะต้องไม่เป็นอะไร คุณต้องปลอดภัยแน่ๆ”

เขาราวกับกลายเป็นคนบ้า วิ่งถลันเข้าไปข้างใน ทว่ายังไม่ทันถึงประตูหน้า ก็ถูกตำรวจที่มาดูแลความเรียบร้อยขวางเอาไว้ ลากตัวเขาไปที่ด้านหนึ่ง

“คุณครับ ถึงไฟจะดับแล้ว แต่ข้างในนั้นยังมีโครงเหล็กถล่มลงมาอยู่ตลอด อันตรายมาก คุณเข้าไปไม่ได้นะครับ”

“แต่แฟนของผมยังอยู่ข้างใน!”

ใต้หน้าต่างที่ห้องริมนั้น ไป๋จื่อนอนอยู่ที่นั่น

ด้วยความมุ่งมั่นอย่างถึงที่สุดของหลินหยาง พนักงานดับเพลิงสองคนจึงเข้าไปในอาคารเป็นเพื่อนเขา เดินเท้าปีนขึ้นไปถึงชั้นสามสิบ ตอนที่พวกเขาถีบประตูห้องที่ถูกไฟไหม้จนเป็นตอตะโกออก ภาพภายในห้องทำให้เขาหมดสิ้นความหวังทั้งหมดในชีวิต

บนเตียงยังคงมีไฟไหม้อยู่ ส่วนคนที่อยู่บนเตียงแทบจะกลายเป็นเถ้าแล้ว

หลินหยางหมดสติไปในทันที เขาฝืนต่อไปไม่ได้แล้ว สิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเดียวที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แรงจูงใจที่ทำให้เขาพยายามต่อสู้อย่างสุดชีวิตเสมอ หายไปในวินาทีนี้แล้ว

เขาฟื้นขึ้นมาในวันที่สามหลังจากนั้น

เมื่อลืมตาขึ้น เขามองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

หญิงสาวแต่งหน้าสดสวย สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทันสมัย ผมเรียบไม่กระดิก เห็นเขาลืมตาแล้วก็ยกมุมปากที่เม้มอยู่ขึ้นทันที “ฟื้นแล้วเหรอ เดี๋ยวก่อนนะ ฉันจะเรียกหมอมาให้” เธอกำลังจะลุกขึ้นยืน หลินหยางพลันยื่นมือไปจับข้อมือของเธอไว้ จ้องเธอเขม็ง ถามชัดถ้อยชัดคำว่า “เธอเป็นคนทำใช่ไหม”

อวี๋ม่านน่านั่งลงอีกครั้ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “นายพูดเรื่องอะไร”

“ไฟนั่นเป็นฝีมือเธอสินะ”

อวี๋ม่านน่าทำท่าทางตกใจ “หลินหยาง นายพูดอะไรของนาย ฉันจะทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง” พูดจบแล้วเธอก็หยิบรีโมตโทรทัศน์มาจากหัวเตียง เพื่อกดปุ่มเปิดโทรทัศน์

ในโทรทัศน์กำลังถ่ายทอดข่าวที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ไฟไหม้ จากการตรวจสอบ สาเหตุไฟไหม้เกิดจากไฟฟ้าลัดวงจร บวกกับพักนี้นิยมใช้เฟอร์นิเจอร์ไม้ เมื่อไฟลามขึ้นมาแล้วจึงควบคุมไม่ได้

ไฟไหม้ครั้งนี้คร่าชีวิตคนไปสิบแปดราย บาดเจ็บสาหัสหกสิบห้าคน บาดเจ็บเล็กน้อยเจ็ดสิบสองคน หากนี่เป็นฝีมืออวี๋ม่านน่าจริง ทำไมจิตใจของเธอถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้

หลินหยางจับข้อมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ถามเสียงขรึมว่า “ฉันจะถามเธออีกครั้ง เป็นฝีมือเธอใช่ไหม”

เขาไม่เชื่อสิ่งที่อยู่ในข่าว จะให้เชื่อได้ยังไง

ทำไมบังเอิญขนาดนั้น ระบบแจ้งเตือนไฟไหม้และสปริงเกลอร์ดับเพลิงเพิ่งได้รับการซ่อมแซมไป จะเกิดไฟไหม้ในห้องได้ยังไง บนโลกนี้มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ด้วยเหรอ

และเขาพบร่องรอยน้ำมันก๊าดบนเตียงผู้ป่วยของไป๋จื่อด้วย เขาไม่เชื่อว่าจะมีแค่เขาที่พบน้ำมันก๊าด

คนที่ปิดข่าวเรื่องนี้ได้ ต้องเป็นคนที่มีเบื้องหลังใหญ่โต และอวี๋ม่านน่าสอดคล้องกับเงื่อนไขนี้เป็นที่สุด

เธอมีแรงจูงใจในการก่ออาชญากรรม และมีความสามารถที่จะก่ออาชญากรรมได้ด้วย

อวี๋ม่านน่าส่ายหน้า “ไม่ใช่แน่นอน ฉันจะไปทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน ในดวงตาคู่งามฉายความได้ใจ เป็นความได้ใจชัดๆ

ในที่สุดศัตรูของเธอก็หายไปแล้ว จากนี้เป็นต้นไปโลกใบนี้ไม่มีไป่จื่ออีก ไม่มีอีกตลอดกาล

……….

ตอนที่ 1260 ความเสียใจของคุณอวี๋

ใบหน้าที่เธอเกลียดไม่มีทางปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออีก อย่างมากโผล่มาได้แค่ในฝันของเธอเท่านั้น แต่ใครจะสนใจเรื่องที่อยู่ในฝันกัน

หลินหยางค่อยๆ ปล่อยข้อมือเธอ เอ่ยทีละคำดังเดิม “ฉันจะสืบให้ได้ ถ้าเรื่องนี้เป็นฝีมือเธอจริงๆ อวี๋ม่านน่า ฉันไม่มีทางปล่อยเธอแน่ ไม่มีวัน”

เขาเสียใจมาก เสียใจที่ไม่ลงมือกับเธอให้เร็วกว่านี้

สองสามปีมานี้เขาทุ่มเทค้นคว้าเกี่ยวกับยานระบุตำแหน่งในมิติ ออกจากโรงพยาบาลหมิงซิงแล้วก็ไม่ได้พบกับอวี๋ม่านน่าอีก เขาคิดว่าเธอยอมแพ้แล้ว

อวี๋ม่านน่ายิ้มสดใสยิ่งกว่าเดิม “ขอบคุณที่นายจะไม่ปล่อยฉันไปนะ ฉันคาดหวังมากเลยละ” ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใด ขอเพียงพวกเขายังกวนใจกันต่อไป เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

วันนั้นหลินหยางไม่ฟังคำโน้มน้าว ดึงดันออกจาโรงพยาบาลไป เพื่อพบเพื่อนจากวงการตำรวจสองคนที่นอกโรงพยาบาลในทันที

เพื่อนในวงการตำรวจก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน ทั้งคู่ต่างก็แนะนำเขาว่าอย่าสืบต่อ เส้นสายที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ เขาไม่มีทางจินตนาการได้แน่ ถ้าสืบต่อไป กลัวว่าเขาเองจะต้องซวยไปด้วย

หลินหยางไม่กลัวอยู่แล้ว ตรงหน้าปรากฏภาพก่อนที่เขาจะหมดสติไปซ้ำๆ ผู้หญิงที่เขาระมัดระวังเฝ้าทะนุถนอม ถูกใครบางคนราดน้ำมันก๊าดแล้วจุดไฟเผาจนมอดไหม้ทั้งเป็น

แค่เขาหลับตาลงก็เห็นภาพนั้นแล้ว เขาไม่มีทางให้อภัยตัวเอง ยิ่งไม่มีทางปล่อยคนร้ายให้ลอยนวล

ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของเขา เขาก็ไม่เสียดาย

เพื่อนในวงการตำรวจสองคนเหมือนจะซึ้งในความพยายามของเขา ทั้งคู่จึงรับปากว่าจะช่วย และด้วยความช่วยเหลือในวงสังคมของเขาเอง เขาพบเงื่อนงำหลายอย่างของเรื่องนี้จริงๆ

ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าหน้าต่างขนาดใหญ่ ภายในวิลลาริมแม่น้ำติดชายฝั่งหลีเจียงอวิ๋น พลางมองไปยังอาทิตย์อัสดงสีแดงสด มุ่นคิ้วปนสีดอกเลาเอ่ยว่า “เอาหลักฐานกลับมา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

ชายหนุ่มใส่ชุดสูทสีดำรับคำ ขณะกำลังจะเดินออกไป เงาร่างสีแดงเพลิงสายหนึ่งก็ปรี่เข้ามา

สีแดงนั้นเหมือนกับก้อนเมฆที่คล้ายกับถูกไฟเผาบนท้องฟ้า เป็นสีเดียวกันอย่างกับแกะ

“พ่อคะ พ่อห้ามทำร้ายเขานะ เขาคือหลินหยางนะคะ!”

ผู้ชายคนนั้นกลับหลังหัน ความเมินเฉยในดวงตาเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนทันทีที่มองเห็นลูกสาว

“น่าน่า เขาได้หลักฐานไปแล้ว ถ้าไม่เอาหลักฐานกลับมา ลูกรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

อวี๋ม่านน่าส่ายหน้า “หนูรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกพ่อจะเอาหลักฐานกลับมาก็ได้ แต่ห้ามทำร้ายเขาเด็ดขาด”

ฝ่ายผู้ชายถอนใจเสียงหนึ่ง “เด็กคนนี้นี่นะ ถ้าหลินหยางรับมือง่าย เขาจะหาหลักฐานเจอเร็วขนาดนี้เหรอ”

ถึงหลินหยางจะไม่ได้มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจเหมือนกับครอบครัวของพวกเขา แต่ตระกูลหลินมีอิทธิพลทางการเมืองมากกว่าครอบครัวของเขามาก

หลินหยางเป็นคนในตระกูลหลิน ถ้าอยากหาเส้นสายจัดการเรื่องนี้ก็ไม่ยาก

ถ้าจัดการเรื่องในครั้งนี้ได้ไม่ดี ไม่เพียงม่านน่าจะต้องซวย เกรงว่าทั้งตระกูลของเขาก็ต้องซวยไปด้วย

อวี๋ม่านน่าเอ่ยว่า “พ่อคะ พ่ออย่าเป็นคนเมืองฉี่ที่กลัวว่าฟ้าจะถล่มได้ไหม หนูรู้จักนิสัยของหลินหยางดี เขาไม่ชอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ เป็นที่สุด เวลาเขาต้องการสืบเรื่องอะไร เขาจะทำอย่างตรงไปตรงมา ให้หนูจัดการเองดีกว่าค่ะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก”

คุณอวี๋มองลูกสาวด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ลูกสาวที่ฉลาดเป็นกรดของเขาหายไปไหนแล้ว ทำไมขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับหลินหยาง เธอก็เลอะเลือนไปได้ขนาดนี้แล้ว

เพราะหลินหยาง ตระกูลอวี๋เสียหน้ากันทั้งหมด เรื่องที่เขาหนีการแต่งงานเมื่อครั้งก่อนถูกพาดหัวข่าวหนึ่งเดือนเต็มๆ นับว่าทำให้ตระกูลอวี๋เสียหน้าไปจนถึงนอกมหาสมุทรแปซิฟิกแล้ว

“ม่านน่า ลูกไม่ได้ยินที่พ่อพูดเหรอ หลินหยางได้หลักฐานสำคัญไปแล้ว ขอแค่เขาจัดการเรื่องนี้ต่อไปอีกก้าวเดียว ลูก รวมถึงพ่อ แม้กระทั่งทั้งตระกูลอวี๋ต้องจบเห่แน่” เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่รับคำขอของลูกสาว เสียใจที่รับปากคำขอที่ไร้มารยาทของเธอ และทำผิดมหันต์แบบนี้ลงไป