คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 626

ตอนที่ 1251 ทดสอบความเข้ากันได้ของเลือด

ยารักษาอากาตกเลือดยังมาไม่ถึง อาการของตงเหมยเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว

เมื่อเห็นตงเหมยเจ็บจนพูดไม่ออก ไป๋จื่อก็วางมือลงบนท้องน้อยของนาง รู้สึกได้ถึงการหดตัวของมดลูกอย่างรุนแรง

มดลูกหดตัว? จะคลอดแล้วหรือ

ไป๋จื่อกลับหลังหัน สายตาเย็นชาตกไปที่หมอตำแย “เจ้าให้นางกินยาเร่งคลอดหรือ”

หมอตำแยกลัวจนหน้าถอดสี มือสั่นเทา “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ไม่เกี่ยวกับข้านะ”

ไป๋จื่อคร้านจะสนใจนาง จึงหันไปบอกเสี่ยวชิง “เตรียมถุงเลือด แล้วก็ออกไปบอกคุณชายใหญ่เฉิง ให้เขาเรียกคนมามากหน่อย ข้าจะเก็บตัวอย่างเลือด” หากตงเหมยคลอดลูกทั้งอย่างนี้ ก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะมีเลือดออกมาก เกิดร่างกายผลิตเลือดไม่ทัน สิ่งที่ตงเหมยจะต้องเจอก็มีแต่ความตายแล้ว

เสี่ยวชิงรีบวิ่งออกไป กวาดสายตามองในลานบ้านครั้งหนึ่ง นอกจากฉู่เยี่ยนแล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก

ฉู่เยี่ยนถาม “เจ้าเป็นอะไรไป ตามหาใครอยู่”

เสี่ยวชิงมีสีหน้าร้อนใจ “ตามหาคุณชายใหญ่เฉิงเพคะ”

ฉู่เยี่ยนชี้ไปยังประตูลานบ้านด้านหลัง “เขาอยู่ข้างนอก”

เสี่ยวชิงสาวเท้าวิ่งไป ฉู่เยี่ยนเห็นว่าผิดปกติจึงรีบตามไปด้วย

“คุณชายใหญ่เฉิง แย่แล้วเจ้าค่ะ มีคนให้ภรรยาท่านกินยาเร่งคลอด ตอนนี้ยาออกฤทธิ์แล้ว เกรงว่าจะต้องคลอดลูกแล้วเจ้าค่ะ”

คุณชายใหญ่เฉิงกลัวจนขาอ่อน วาจาของฮ่องเต้ยังวนเวียนอยู่ที่ข้างหู เขาบอกว่าหากกินยาเร่งคลอดไปแล้ว ผลของการคลอดลูกมีแต่การเสียเลือดมาก

ฮูหยินบ้านไหนเสียเลือกมากขณะคลอดลูกแล้วยังรอดอยู่ได้บ้าง

เสี่ยวชิงเห็นเขาเป็นเช่นนั้นก็ร้อนใจ ยกมือขึ้นตบหน้าเขาครั้งหนึ่ง “นี่ ท่านได้ยินข้าหรือไม่ ท่านอยากให้ภรรยาท่านรอดชีวิตหรือไม่กันแน่”

คุณชายใหญ่เฉิงถูกตบหน้าจนได้สติ เขามองเสี่ยวชิงพร้อมตาแดงๆ “เจ้าว่าอะไรนะ”

เสี่ยวชิงว่า “แม่นางของข้าไม่ใช่หมอธรรมดา ข้าเคยเห็นกับตาว่าแม่นางช่วยสตรีคลอดลูกแล้วเสียเลือดมากตอนอยู่ที่อาณาจักรอูซุน ขอเพียงพวกท่านให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ย่อมต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”

ใบหน้าของคุณชายใหญ่เฉิงปรากฏความปีติ “ข้ายินดีร่วมมือ เจ้าว่ามาเร็ว ข้าต้องทำอย่างไรบ้าง”

จากนั้นคุณชายใหญ่เฉิงก็เรียกข้ารับใช้ในเรือนมากมายมาตามที่เสี่ยวชิงกำชับ ส่วนใหญ่เป็นชายชราตรี หญิงชายล้วนมันกันหมด

เสี่ยวชิงเคยเรียนทำการทดสอบความเข้ากันได้ของเลือด ไม่นานนักนางก็เก็บตัวอย่างเลือดของคนเหล่านั้นในสกุลเฉิงมาได้

ไป๋จื่อเก็บตัวอย่างเลือดของตงเหมยแล้วเช่นกัน นางถามเสี่ยวชิงว่า “มีหมู่เลือดที่สองหรือไม่”

หมู่เลือดที่สองที่ไป๋จื่อว่าก็คือหมู่เลือด B โดยหมู่เลือดที่หนึ่งคือหมู่เลือด A หมู่เลือดที่หนึ่งสองคือหมู่เลือด AB และหมู่เลือดที่สามคือหมู่เลือด O

เสี่ยวชิงพยักหน้า “มีสองคนเจ้าค่ะ”

“มีแค่สองคนหรือ” คนตั้งมากมายตรงหน้า กลับมีหมู่เลือด B เพียงสองคนหรือนี่

“มีหมู่เลือดที่สามหรือไม่” ไป๋จื่อถาม

เสี่ยวชิงส่ายหน้า “ไม่มีเลยสักคนเจ้าค่ะ” นางพูดแล้วก็หันไปมองฉู่เยี่ยน “ข้าจำได้ว่าฮ่องเต้มีหมู่เลือดที่สาม” ตอนที่เมืองหลิวเซี่ยน ฉู่เยี่ยนได้รับบาดเจ็บ เกรงว่าจะต้องมีการให้เลือด เสี่ยวชิงจึงก็บตัวอย่างเลือดของเขาไว้ตามที่ไป๋จื่อสั่ง และนางจำได้ว่าเขามีหมู่เลือดที่สาม

ไป๋จื่อมุ่นคิ้ว ไม่ได้พูดอะไร เพียงหันไปบอกคุณชายใหญ่เฉิงกับเสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉิง “หาคนมาเพิ่มทีเจ้าค่ะ หากมีการเสียเลือด เช่นนั้นก็ต้องใช้เลือดช่วยชีวิตในปริมาณมาก แค่สองคนไม่พอเจ้าคะ”

ข้ารับใช้สองคนที่มีหมู่เลือดที่สองได้ยินดังนั้นก็หวาดกลัว ตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้น “นายท่านไว้ชีวิตข้าด้วย คุณชายใหญ่ไว้ชีวิตข้าด้วยขอรับ!”

คุณชายใหญ่เฉิงมีสีหน้าลำบากใจ มองข้ารับใช้ที่น้ำตานองหน้าอย่างเป็นทุกข์ เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร หากเปลี่ยนให้เขาทำเรื่องใช้ชีวิตแลกชีวิตเช่นนี้ เขาก็ลงมือทำไม่ไหวจริงๆ

เสี่ยวชิงว่า “แค่นำเลือดออกมาเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้จะสูบเลือดพวกเจ้าจนเกลี้ยงเสียหน่อย ไว้ชีวิตอะไรกัน ใครบอกว่าพวกเจ้าจะตาย”

……….

ตอนที่ 1252 เจาะเลือดแล้วไม่ตายหรือ

ข้ารับใช้สองคนฟังดังนั้นก็รีบเงยหน้าขึ้นถามพร้อมคราบน้ำตา “เจาะเลือดแล้วไม่ตายหรือ”

เสี่ยวชิงกลอกตาขาว กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ตอนนี้ข้าเจาะรูหนึ่งบนมือเจ้าแล้ว เลือดไหลออกมาแล้วเจ้าตายหรือไม่เล่า”

สองคนนั้นคลายจะเข้าใจแล้ว จริงด้วย ในตัวคนมีเลือดอยู่มากมาย ขอเพียงไม่สูบเลือดออกมาจนเกลี้ยง อย่างไรก็ไม่มีทางตาย

คุณชายใหญ่เฉิงว่า “หากเลือดของพวกเจ้าช่วยนายหญิงได้ ข้าย่อมมีรางวัลให้”

ข้ารับใช้สองคนยิ้มออกมาในทันที กล่าวขอบคุณคุณชายใหญ่ที่มีเมตตาเป็นพัลวัน

คนเหล่านั้นที่เดิมคิดว่าจะโชคดี บัดนี้เริ่มเกิดความรู้สึกอิจฉา เสียเลือดเล็กน้อยก็ได้รางวัลกลับคืนมาแล้ว อีกทั้งได้ชื่อว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตนายหญิงใหญ่อีก ช่างดียิ่งนัก

เสี่ยวชิงรับผิดชอบเจาะเลือด ส่วนไป๋จื่อเตรียมอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในการผ่าตัด ด้วยอาการของตงเหมยในตอนนี้ นางไม่มีทางคลอดลูกได้อย่างราบรื่น มีแต่ต้องผ่าท้องเท่านั้น

ตงเหมยเจ็บเจียนตาย ส่งเสียงร้องน่าเวทนาครั้งแล้วครั้งเล่า คุณชายใหญ่เฉิงน้ำตาไหลพรากเพราะทุกข์ใจอยู่ในลานบ้าน ต่อว่าตนเองว่าไม่ได้เรื่องอยู่ตลอด มีบุตรีสี่คนแล้วแท้ๆ เหตุใดยังต้องให้ภรรยาได้รับความทรมานเช่นนี้อีก

เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของตงเหมย ฉู่เยี่ยนก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงร้องทรมานของสตรียามจะคลอดลูกจริงๆ ก่อนหน้านี้เขาเพียงรู้ว่าการคลอดลูกจะต้องเจ็บมากแน่ๆ

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะเจ็บมากขนาดนี้

หากหลังจากนี้ไป๋จื่อคลอดลูกแล้วต้องเจ็บขนาดนี้จะทำอย่างไรดี เขาไม่อยากให้นางต้องทรมานเช่นนี้

ระหว่างเดินกลับ เสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉิงเปลี่ยนใจไปที่เรือนของฮูหยิน จากนั้นก็ชี้หน้าต่อว่านางที่นั่งเหม่ออยู่ข้างเตียง “ดูเรื่องดีที่เจ้าทำสิ สะใภ้ใหญ่ทำอะไรให้เจ้า เจ้าถึงได้ชั่วร้าย ต้องการให้พวกนางสองแม่ลูกตายปานนี้ หากวันนี้นางไม่รอด ต้องตายทั้งกลมเจ้าจะทำอย่างไร”

ฮูหยินเฉิงไหนเลยจะรู้ว่าเรื่องราวจะใหญ่โตขนาดนี้ เรื่องพรรค์นี้ไม่นับว่าแปลกใหม่ในเรือนหลัง หากจัดการอย่างเหมาะสม บุรุษในเรือนไม่มีทางรู้ได้ มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าสะใภ้ใหญ่ถูกยาพิษตัวไหน ทว่าไป๋จื่อผู้นั้นมาที่นี่ ไม่เพียงนางเท่านั้น ฮ่องเต้ก็เสด็จมาถึงที่นี่ด้วย ทำเอาบ้านของนางวุ่นวายไปหมด

เสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉิงแค่นเสียง “เจ้าจำคำข้าไว้นะ หากวันนี้สะใภ้ใหญ่ไม่รอด เจ้าเองก็ไม่อาจรอดไปได้เช่นกัน หากเจ้าไม่ไปตายเอง เช่นนั้นก็รอหนังสือหย่าแล้วออกจากจวนไป สตรีแก่ชั่วร้ายเช่นเจ้า ข้าไม่อยากมองอีกแม้แต่ครั้งเดียว”

เขารู้เสมอว่าภรรยาของเขานิสัยไม่ดี ชอบทำให้ลูกสะใภ้ลำบากใจ อีกทั้งชอบรังแกข้ารับใช้ด้วย แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่านางจะทำเรื่องที่เกินเยียวยาเช่นนี้ออกมาได้

มิน่าเล่าตอนที่ซูผิงมาขอร้องเขาเมื่อคืนวาน นางถึงได้ปฏิเสธ

ด้วยกลัวว่าเมื่อหมอหลวงมาแล้ว แผนการร้ายของนางจะถูกเปิดเผย

หากไม่ใช่เพราะซูผิงรักและต้องการปกป้องภรรยาจากใจจริง ถึงได้ดึงดันไปขอร้องคุณหนูไป๋ให้มาที่นี่ เขาก็ไม่กล้าคิดถึงผลลัพธ์สุดท้ายเลยจริงๆ

ตอนนี้ฮูหยินเฉิงอยากตาย ทว่านางก็ตัดใจฆ่าตัวตายไม่ลง ทำได้เพียงกัดฟันทนรับเสียงต่อว่า ไม่มีสิทธิ์อะไรจะต่อปากต่อคำแล้ว

ภายในห้องนอน เสี่ยวชิงส่งถุงเลือดเข้ามาแล้ว ทั้งหมดมีด้วยกันสี่ถุง แม้จะยังไม่พอ แต่ก็นับว่าดีกว่าไม่มีมากมายนัก จัดการตามนี้ไปก่อน ไม่แน่ว่าอาจจะไม่ต้องใช้ก็ได้

ทุกอย่างถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพ ยาชาที่ฉีดไปก็ออกฤทธิ์แล้ว ตอนนี้ตงเหมยไม่ร้องว่าเจ็บอีก เพราะนางไม่รู้สึกถึงความเจ็บเลยสักนิด

“เหตุใดข้าถึงไม่เจ็บแล้วเล่า หมายความว่าอย่างไร” ตงเหมยถามด้วยสีหน้าซีดขาว นางกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับลูก

ไป๋จื่อยิ้มจาง ตบหลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ “วางใจเถอะ ข้าใช้ยาชากับท่าน ตอนนี้ท่านจะไม่รู้สึกเจ็บ แต่เมื่อยาชาหมดฤทธิ์แล้ว ท่านจะเจ็บเหมือนเดิม ข้าจะทำการผ่าตัดแล้ว หากท่านอยากหลับก็หลับไปสักครู่เถอะ”