คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 627

ตอนที่ 1253 เสียเลือดมาก

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุได้ ตงเหมยฟังวาจาของเด็กสาวแล้วก็รู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก และรู้สึกว่านางเป็นคนที่ตนเชื่อใจได้

เดิมทีตงเหมยก็เหนื่อยล้าอยู่แล้ว กินยาเพ่ยหยวนไปแล้วอาการดีขึ้นบ้าง แต่หลังจากทรมานอยู่ช่วงหนึ่ง นางก็แทบจะหมดสติไปอีกครั้ง

หมอตำแยเห็นไป๋จื่อใช้ปลายมีดบางที่แหลมคมกรีดท้องของนายหญิงใหญ่จะเป็นรอยหนึ่ง ก็พลันกลัวจนไม่กล้ามอง สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ นางยิ่งแทบจะหมดสติไปเพราะความกลัว

เสี่ยวชิงสั่งสาวใช้ที่หน้าซีดเหมือนไก่ต้มอีกสองคน “หามออกไป”

สำหรับไป๋จื่อแล้ว การผ่าท้องคลอดเป็นเพียงการผ่าตัดเล็กง่ายๆ จะกลัวก็แต่เสียเลือดมาก หากเป็นยุคปัจจุบัน เสียเลือดมากไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ทว่าที่นี่เป็นยุคโบราณ ไม่มีข้าวของหลายๆ อย่าง อาศัยเพียงการให้เลือดอาจช่วยชีวิตผู้ป่วยไม่ได้ โชคดีที่นางรู้จักวิชาฝังเข็ม ไม่เช่นนั้นนางก็ไม่กล้ารับประกันความเป็นตายของตงเหมยได้จริงๆ

ขาของหมอตำแยอ่อนยวบ คุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้าขยับสักนิดเดียว เปิดท้องคนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เนี่ยนะ? เมื่อครู่นี้นายหญิงใหญ่ยังพูดจาอยู่เลย ตอนนี้กลับหลับตาไปแล้ว นางตายแล้วใช่หรือไม่ ตายแน่แล้วกระมัง!

นับว่านางเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย แล้วนางยังจะรอดออกจากจวนสกุลเฉิงได้อยู่หรือ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เหล่าสาวใช้ภายในเรือนไม่กล้าชำเลืองมอง มีเพียงเสี่ยวชิงที่คอยช่วยอยู่ข้างๆ ไป๋จื่อ

ทีแรกเสี่ยวชิงก็เป็นเหมือนพวกนาง ทว่าเพราะความเชื่อใจ นางเชื่อในวิชาแพทย์ของไป๋จื่อ จึงควบคุมความไม่สบายใจและหวาดกลัวถึงขีดสุดได้ โชคดีที่นางได้เรียนทักษะบางอย่างด้วย ไม่เช่นนั้นแล้วใครจะคอยช่วยไป๋จื่อในตอนนี้

ทารกตัวแดงๆ ถูกไป๋จื่ออุ้มออกมา เสี่ยวชิงรีบใช้ผ้าจนหนูที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรกพันเอาไว้ จากนั้นก็ตบหลังและก้นของทารกเบาๆ ทำให้ทารกส่งเสียงร้องไห้ออกมาในทันที

แม้จะเป็นทารกที่คลอดก่อนกำหนด แต่เสียงร้องไห้นี้ดังกังวานมากทีเดียว

เป็นเด็กหญิง ไป๋จื่อยิ้มจาง เด็กหญิงดีจะตาย ทั้งออดอ้อนและอ่อนหวาน

เสี่ยวชิงกล่าวกับหมอตำแยว่า “ตะลึงอะไรอยู่ ยังไม่รีบไปนำน้ำร้อนมาทำความสะอาดร่างกายคุณหนูน้อยอีก”

หมอตำแยจ้องเขม็งไปยังนายหญิงใหญ่เฉิงที่อยู่ข้างหลังไป๋จื่อ ในดวงตามแต่ความกลัว “เลือด...ทะลักออกมาแล้ว”

ไป๋จื่อกลับหลังหันไปทันที เห็นเลือดสดๆ ปริมาณมากหล่ออกมาจากช่องคลอดจริงๆ

เลือดสดๆ ปริมาณมาก

“เสี่ยวชิง เร็วเข้า!”

เสี่ยวชิงยัดทารกใส่ในอ้อมแขนของหมอตำแย แล้วหมุนกายไปหยิบถึงเลือดที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรก จากนั้นก็ค่อยให้ไปจื่อแทงเข็มให้เลือดเข้าไปในถุงเลือดของตงเหมย

“ปรับให้ใหญ่ที่สุด” ไป๋จื่อว่า

เลือดไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ นางจึงหยิบถุงเลือดอีกด้านหนึ่งมาเติม ก่อนจะกล่าวกับเสี่ยวชิงว่า “เลือดไม่พอ เจ้าไปหาวิธีนำมาเพิ่ม ทางนี้ข้าจะจัดการเอง”

เสี่ยวชิงกลับหลังหันวิ่งออกไป บอกกับคุณชายใหญ่เฉิงว่า “หาคนมาได้อีกหรือไม่ เลือดไม่พอ ภรรยาท่านเสียเลือดมากแล้ว ตอนนี้ต้องใช้เลือดที่มีหมู่เลือดเดียวกันในปริมาณมาก”

เสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉิงพูดขึ้น “พวกข้าตามคนในจวนมาทั้งหมดแล้ว ไม่มีคนอื่นแล้วละ”

เสี่ยวชิงมองไปทางฉู่เยี่ยน นางอยากเอ่ยปาก แต่ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงปิดปากเงียบ

“มีอะไรก็พูดเถอะ” ฉู่เยี่ยนว่า

เสี่ยวชิงนึกขึ้นได้ว่าชีวิตของตงเหมยที่อยู่ข้างในอยู่บนความเป็นความตายแล้ว จึงกัดฟันพูดว่า “ฝ่าบาท เลือดของพระองค์ใช้ได้กับนายหญิงใหญ่เฉิงเพคะ”

เมื่อฉู่เยี่ยนได้ยินดังนั้นก็ถกแขนเสื้อขึ้นโดยไม่คิด “แล้วจะยังรออะไรอยู่ นำเลือดข้าไปเถอะ” เขาพูดจบแล้วก็ผิวปาก ให้องครักษ์ลับหลายคนได้รับการทดสอบเลือดด้วย

เสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉิงรีบคุกเข่าลง “ฝ่าบาท อย่าทำเช่นนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ พระองค์เป็นถึงฮ่องเต้ มีร่างของมังกร กระหม่อมจะรับผิดชอบไหวได้อย่างไร”

ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “ชีวิตคนสำคัญกว่า เจ้าไม่ต้องพูดมากแล้ว”

เฉิงซูผิงโขกศีรษะอย่างแรง น้ำตาไหลพรากจนดวงตาพร่ามั่ว บอกไม่ถูกว่าเขารู้สึกอย่างไร ได้แต่สาบานในใจว่าทั้งชีวิตนี้เขาจะอารักขาชีวิตของฮ่องเต้ ถึงแม้ต้องใช้ชีวิตของเขาแลกกับความปลอดภัยของฮ่องเต้ เขาก็ยินดีทำ

……….

ตอนที่ 1254 เสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉิง

โชคดีที่ในบรรดาองครักษ์ลับสี่คน มีคนที่มีหมู่เลือดที่สองอยู่สองคน ถุงเลือดข้างในถูกจนหมดเกลี้ยงแล้ว นางจึงนำออกมาใส่เลือดจนเต็มในทันที

ฉู่เยี่ยนถูกเจาะเลือดไปสองถุง ทำเอาเขาเวียนศีรษะ ทว่าก็ยังคงฝืนเจาะเลือดไปเพิ่มอีกถุงหนึ่ง ไป๋จื่อโน้มน้าวอย่างไรเขาก็ไม่ยอม จึงให้เขากินยาบำรุงเลือดแล้วไปพักผ่อน

หากไม่ใช่เพราะเขาร่างกายแข็งแรง เจาะเลือดไปสองถุงก็คงไม่ไหวแล้ว

เสียงร้องไห้ของทารกดังอยู่ในเรือนอย่างต่อเนื่อง เฉิงซูผิงร้อนใจ แต่เดินเดินวนเวียนอยู่ในลานบ้าน น้ำเปื้อนเลือดถูกออกออกมามากขึ้น เขากลัวจนแทบขาดใจตาย ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

แม้แต่ให้เลือดนางก็ยังทำไม่ได้

ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเสี่ยวชิงก็อุ้มทารกออกมา แล้วส่งให้คุณชายใหญ่เฉิงโดยตรง พร้อมกับยิ้มสดใสว่า “คุณชายใหญ่ ยินดีด้วยเจ้าค่ะ ปลอดภัยทั้งแม่และลูกแล้ว”

คำว่าปลอดภัยทั้งแม่และลูกเหมือนกับค้อนอันหนักอึ้ง ฟาดลงที่หัวใจของเขาอย่างแรง ความเจ็บเกิดขึ้นเป็นอันดับแรก จากนั้นร่างกายก็สั่นเทาพร้อมๆ กับความสบายใจที่เกิดขึ้น เขากอดทารกเอาไว้พลางยิ้มทั้งน้ำตา

เสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉิงที่อยู่ข้างๆ มุ่นคิ้ว “เป็นเด็กหญิงอีกแล้วหรือ”

ฉู่เยี่ยนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “เด็กหญิงแล้วอย่างไร หากบนโลกนี้ไม่มีเด็กหญิง จะมีเจ้าเสนาบดีเฉิงเกิดมาได้หรือไม่”

เสนาบดีเฉิงหัวเราะกลบเกลื่อนในทันที “จริงด้วย ฝ่าบาทพูดถูกต้อง เป็นกระหม่อมเองที่พลั้งปากพูดออกมา กระหม่อมไม่ได้มีเจตนาอื่นนะพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่เยี่ยนเอ่ยอีกว่า “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะมีเจตนาอื่นหรือไม่ แต่หากข้าได้ยินวาจาไม่น่าฟังจากเจ้าอีก เจ้าก็คอยดูแล้วกันว่าข้าจะทำอย่างไร”

เสนาบดีเฉิงรีบรับคำ ก้มหน้าแล้วก้มหน้าอีก ในใจต่อว่าภรรยาจิตใจชั่วร้ายของตนอีกรอบหนึ่ง หากฮ่องเต้กลับไปเมื่อไร เขาจะริบอำนาจของนางในทันที ต้องให้นางออกจากตำแหน่งฮูหยินของจวนนี้

ไป๋จื่อเย็บแผลให้ตงเหมยอย่างดี จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและผ้าปูที่นอนสะอาดให้นางด้วย ครั้นห่มผ้าให้และตรวจอัตราการเต้นของหัวใจแล้วพบว่าปกติมาก เด็กสาวถึงได้ถอนใจโล่งอกยกใหญ่

นับว่าช่วยชีวิตตงเหมยได้แล้ว โชคดีที่วิชาฝังเข็มควบคุมลมปราณของนางควบคุมสถานการณ์เลือดออกได้ ไม่เช่นนั้นหากเลือดออกมามากกว่านี้ เติมเลือดเข้าไปเท่าไรก็ไม่มีประโยชน์

สาวใช้ที่มีหน้าที่ปรนนิบัติตงเหมยเข้ามาแล้ว นางโขกศีรษะให้ไป๋จื่อสามครั้ง “ขอบคุณคุณหนูที่ยื่นมือเข้ามาช่วย รักษาชีวิตของคุณหนูน้อยเอาไว้ได้ ฮูหยินของข้าที่อยู่บนสวรรค์จะต้องซาบซึ้งในบุญคุณของคุณหนูอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

ไป๋จื่อหัวเราะออกมา “สาวใช้เช่นเจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร นายหญิงใหญ่ของเจ้ากำลังนอนหลับอยู่ เจ้ามาบอกว่านางตายไปแล้วได้อย่างไร”

สาวใช้ตะลึง “นอนหลับอยู่? นางยังไม่ตายหรือเจ้าคะ”

ไป๋จื่อนวดหลังที่เมื่อยขบ ยิ้มว่า “แน่นอนว่ายังไม่ตาย ฮูหยินของเจ้าสบายดี ทว่ายังไม่ได้สติ เจ้าลองไปดูนางสิ”

หมอตำแยที่ขดตัวอยู่ในตรงมุมห้องได้ฟังดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน ย่างสามขุมไปถึงหน้าเตียงของตงเหมยทันที เห็นทรวงอกข้างใต้ผ้าห่มยังคงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างมีจังหวะ สีหน้าก็ไม่ได้ขาวซีดเหมือนกับคนตาย แม้จะยังหน้าซีดอยู่ ทว่าเห็นได้ถึงความมีชีวิตชีวาจางๆ

“รอดแล้ว นางยังมีชีวิตอยู่” หมอตำแยดีใจมาก นี่ไม่ได้หมายความว่านางก็ไม่ต้องตายแล้วใช่หรือไม่

ไป๋จื่อว่า “พวกเจ้าออกไปกันก่อนเถอะ ทิ้งสาวใช้ไว้ดูแลนางสักสองคนก็พอแล้ว”

สาวใช้ออกไปทั้งหมด ไป๋จื่อกำชับเรื่องที่ต้องระมัดระวังกับสาวใช้ทั้งสองคนอย่างละเอียด ให้พวกนางเอาใจใส่ดูแลตงเหมยเป็นอย่างดี หากมีเรื่องอะไรก็ให้คนไปหานางที่จวนจิ้นอ๋อง

ไป๋จื่อออกมาพร้อมกับชุดกระโปรงสีอ่อนที่เปื้อนคราบเลือดเต็มไปหมด บนใบหน้านางเหลือความสดใสอยู่บ้าง ทว่าไม่มีแรงเหลือแล้ว

ฉู่เยี่ยนก้าวเข้าไปหานาง จับมือนางไว้ “เหนื่อยแล้วกระมัง!”

นางลูบท้อง “หิวด้วย”