คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 645

ตอนที่ 1289 ข้ากับซ่งหลางเป็นเพียงเพื่อนกัน

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้ากับซ่งหลางเป็นเพียงเพื่อนกัน”

หูลี่เฟยน่าย่อมไม่เชื่อ แต่ดูจากท่าทางของไป๋จื่อแล้ว นางก็รู้สึกเบิกบานใจไม่น้อย ที่แท้บุรุษมีใจ แต่สตรีไร้รักสินะ

มิน่าเล่าตอนที่ซ่งหลางมองรูปภาพนั้น เขาถึงได้ไม่มีความสุขสักเท่าไร ในดวงตาเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม

“ในเมื่อเจ้าไม่ชอบซ่งหลาง เจ้าก็ไม่ควรปรากฏตัวต่อหน้าเขา ทำให้เขายังคงคิดถึงเจ้าอยู่ร่ำไป”

ไป๋จื่อกลับกล่าว่า “ข้ากับซ่งหลางเป็นเพื่อนกัน ขณะเดียวกันข้าก็เป็นหมอด้วย เมื่อรู้ว่าซ่งหลางป่วยหนัก ไม่ว่าจะด้วยความรู้สึกหรือเหตุผล ข้าล้วนต้องมาเยี่ยมเขาสักหน้อย หากเขาสบายดี หรือรักษาโรคของเขาหายแล้ว ข้าย่อมไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก”

หูลี่เฟยน่าเป็นคนฉลาด ไหนเลยนางจะฟังความนัยในวาจาของไป๋จื่อไม่ออก

“เจ้าจึงมารับปากกับข้าหรือ” หูลี่เฟยน่ามองไป๋จื่ออย่างได้ใจ

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าไม่ได้มารับปากอะไร เพียงแค่พูดความจริงเรื่องหนึ่ง” อยากฟังความจริงจากปากอีกฝ่าย ย่อมต้องให้นางวางใจระแวดระวังลงก่อน ไม่เช่นนั้นนางไม่มีตนก็ไม่มีทางรู้ว่าสิ่งที่สตรีนางนี้พูดออกมาน่าเชื่อถือกี่ส่วน เป็นเรื่องลวงกี่ส่วน

หูลี่เฟยน่ายิ้มถาม “เจ้ามาถามข้าเรื่องจักจั่นน้ำแข็งใช่หรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา “ใช่ ข้าอยากถามเจ้าเรื่องจักจั่นน้ำแข็ง เจ้าบอกกับซ่งหลางว่าจักจั่นน้ำแข็งกำจัดพิษของหนอนความรักได้ เป็นเรื่องจริงหรือไม่”

ดวงตาคู่งามของหูลี่เฟยน่าจ้องเขม็งที่ไป๋จื่อ ริมฝีปากแดงอมยิ้มยั่วยวน เสน่ห์ที่ไม่อาจต้านทานสายหนึ่งพุ่งจู่โจมประสามสัมผัสของพวกนาง

ไป๋จื่อคิดว่าหากตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้าหูลี่เฟยน่าเป็นบุรุษ เกรงว่าต่อให้กินยาชิงซินสักสิบเม็ดก็ไม่มีประโยชน์

วิชาเสน่ห์ของหูลี่เฟยน่าร้ายแรงไม่ธรรมดา แม้แต่นางและเสี่ยวชิงที่เป็นสตรีเห็นแล้ว ต่างก็อดใจเต้นแรงไม่ได้

ยาชิงซินยังออกฤทธิ์ได้ดีมาก ถึงพวกนางจะหัวใจเต้นแรง ทว่าสมองกลับแจ่มชัดอย่างยิ่ง รอยยิ้มจางบนใบหน้ายังคงเรียบสงบดังเดิม แม้แต่หูลี่เฟยน่าก็เทียบไม่ได้

หัวคิ้วของหูลี่เฟยน่าขมวดเข้าหากันเบาๆ ด้วยอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่านอกจากซ่งหลางแล้ว บนโลกนี้ยังมีใครต้านทานวิชาเสน่ห์ของนางได้

ตอนที่อยู่บนดินแดนตะวันตก นางใช้วิชาเสน่ห์ปราบบุรุษนับไม่ถ้วน และทำให้สตรีไม่น้อยหลงใหลด้วยเช่นกัน

แม้กระทั่งเคยมีสตรีฆ่าตัวตายเพื่อนาง

สำหรับนางแล้ว เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อยและธรรมดามาก นางไม่เคยเก็บมาใส่ใจ

เดิมทีคิดว่าต่อให้มาถึงเมืองหลวงแล้ว นางก็จะทำเหมือนที่เคยทำในดินแดนตะวันตก ใช้วิชาเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของนาง สั่งลมสั่งฝนได้

แต่เพิ่งมาถึงเมืองหลวงได้ไม่ทันไร นางก็ยืนไม่มั่นคงเสียแล้ว จะนั่งก็นั่งไม่สบาย

หูลี่เฟยน่าเดินไปข้างหน้าสองก้าว สะบัดผ้าเช็ดหน้าในมือ กลิ่นดอกไม่จางๆ กำจายออกมาจากผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น ลอดเข้าไปในจมูกของไป๋จื่อและเสี่ยวชิง

ไป๋จื่อว่า “คุณหนูหูลี่ อย่าเล่นกลพวนี้ต่อหน้าข้าเลย ข้าไม่ใช่บุรุษที่มากตัณหาพวกนั้น กลของเจ้าไม่ได้ผลสำหรับข้าแม้สักนิดเดียว เจ้าเก็บมันไว้ใช้ที่อื่นเถอะ”

หูลี่เฟยน่าหันไปมองทางสาวใช้เสี่ยวชิง เห็นเพียงนางเหมือนกับสตรีชุดสีอ่อนนางนี้ สีหน้าสบายๆ ไม่มีเค้าลางของการถูกทำให้ลุ่มหลงเลนสักนิด นี่ทำให้หูลี่เฟยน่าโมโหเป็นฟืนเป็นไฟยิ่งขึ้น

ล่อลวงสตรีตรงหน้าไม่ได้ก็ช่างเถอะ นางอาจจะเป็นคนเก่งจริงๆ

ทว่าแม้แต่สาวใช้ก็ต้านทานนางได้ นั่นไม่เท่ากับตบหน้าหูลี่เฟยน่าผู้นี้หรอกหรือ นางคือหูลี่เฟยน่าเชียวนะ

หูลี่เฟยน่าจ้องหน้าไป๋จื่อ เอ่ยคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้มว่า “ได้ยินว่าวิชาแพทย์ของเจ้าล้ำเลิศมาก”

……….

ตอนที่ 1290 เขาไม่ได้รักข้า ก็เพราะว่าผูกความแค้นกับข้า

ไป๋จื่อว่า “คงไม่อาจเรียกได้ว่าล้ำเลิศ เพียงแค่เคยรักษาโรคมาบ้าง เคยช่วยชีวิตคนจำนวนหนึ่ง คุณหนูหูลี่ จักจั่นน้ำแข็งกำจัดหนอนความรักได้จริงใช่หรือไม่”

หูลี่เฟยน่าหมุนกายไป เดินไปนั่งลงตรงโต๊ะหินในลานบ้าน “ในเมื่อมาถามข้าเรื่องจักจั่นน้ำแข็ง เช่นนั้นเจ้าต้องรู้กระมัง ว่าการกำจัดพิษหนอนความรักไม่ใช่หนทางรอดเดียว เขายังเลือกทางอื่นได้ด้วย แถมเป็นทางที่ง่าย รวดเร็ว และปลอดภัยยิ่งกว่า”

ไป๋จื่อยิ้มเย็น “อาจจะเป็นเช่นนั้นสำหรับเจ้า แต่สำหรับซ่งหลางกลับไม่ใช่เช่นนั้น ความรักของคนคนหนึ่ง ไม่ใช่ว่าใช้การบีบบังคับหรือขู่เข็ญแล้วจะได้มา เจ้าใช้วิธีนี้บีบให้เขายอม เจ้าคิดว่าเขาจะชอบใจหรือ บุรุษที่มีความคิดล้วนไม่ชอบถูกจูงจมูกทั้งนั้น”

หูลี่เฟยน่าไม่ได้ตอบอะไร ไป๋จื่อจึงเอ่ยอีกว่า “และเป็นเพราะซ่งหลางไม่ยอมให้เจ้าจูงจมูก เขาถึงได้ดึงดูดเจ้า ทำให้เจ้ามีความปรารถนาที่จะเอาขนะอย่างแรงกล้าใช่หรือไม่”

“ที่เจ้าตามเขามาถึงเมืองหลวง ไม่ใช่ว่าต้องการเอาชนะเขาหรือ หากเขาเหมือนกับบุรุษคนอื่นที่แค่เห็นเจ้าแล้วก็หวั่นไหว ถูกเจ้าล่อลวงขึ้นเตียงได้ง่ายๆ ตกอยู่ในมนตร์สะกดของเจ้า เจ้ายังจะชอบซ่งหลางที่เป็นเช่นนั้นหรือไม่”

สี่หน้าของหูลี่เฟยน่าเปลี่ยนไปแล้ว นางไม่เคยคิดถึงสิ่งที่ไป๋จื่อพูด ตอนนี้อีกฝ่ายพูดขึ้นมาแล้ว มันคล้ายกับจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

มนุษย์ล้วนต่ำช้า มักจะไม่เหลียวแลสิ่งของที่ได้มาอย่างง่ายดาย แต่กลับเฝ้าฝันถึงสิ่งที่ยากจะได้มาครอบครองเหล่านั้น

“คุณหนูหูลี่ ความสนใจที่เจ้ามีต่อซ่งหลางเป็นความรักจริงๆ ใช่หรือไม่ หากเจ้าชอบเขาจริงๆ เหตุใดถึงทนเห็นเขาทรมานเช่นนี้ได้ หากเจ้าไม่ได้ชอบเขาจริงๆ แล้วเหตุใดถึงจ้องจะเอาชีวิตเขา ตามที่ข้ารู้ ระหว่างพวกเจ้าไม่ได้มีความแค้นอะไรต่อกันนี่”

สีหน้าของหูลี่เฟยน่าเปลี่ยนไปอีกครั้ง นางเอ่ยเสียงแหลม “ใครบอกว่าไม่มีความแค้น เขาไม่ได้รักข้า ก็เพราะว่าผูกความแค้นกับข้า”

นางหยุดไปเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วค่อยเอ่ยต่อ “ข้าไม่เคยคิดจะเอาชีวิตเขา หนอนความรักนั่นข้าก็ไม่ได้เพิ่งใช้มันเป็นครั้งแรก ขอเพียงคนที่ถูกพิษของมันทำดีกับข้า มันย่อมกลับมาที่ข้าเอง ไม่มีทางทำร้ายเขา”

ไป๋จื่อพลันพูดขึ้น “พูดไปพูดมาก็เป็นเจ้าที่บีบเขาอยู่ดีไม่ใช่หรือ บุรุษมีเป็นพันเป็นหมื่น แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเหมือนกัน บางคนไม่ต้องใช้หนอนความรัก เขาก็คลานมาขึ้นเตียงของเจ้าเองแล้ว แต่กับบางคน ต่อให้เจ้าทำให้เขาทาบทับอยู่บนตัว เขาก็อาจจะไม่ทำเรื่องอย่างว่า คุณหนูหูลี่ อย่าดูถูกจิตใจที่แน่วแน่ของบุรุษนักเลย”

จริงด้วย หูลี่เฟยน่าเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง ซ่งหลางเป็นบุรุษเช่นที่ไป๋จื่อว่า นางทำให้เขาทาบทับอยู่บนร่างตัวเองมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่กลับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยสักครั้ง

ความแน่วแน่ของซ่งหลางอยู่เหนือจินตนาการของนาง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในท่สุดหูลี่เฟยน่าก็พูดว่า “บนโลกนี้มีเพียงจักจั่นน้ำแข็งที่กำจัดพิษของหนอนความรักได้ และพวกเจ้ามีเวลาแค่สามเดือนเท่านั้น หากยังหาจักจั่นน้ำแข็งไม่ได้ภายในสามเดือน เขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่ใดมีจักจั่นน้ำแข็งบ้าง” ไป๋จื่อถาม

หูลี่เฟยน่ายิ้มขื่น “จะมีที่ไหนได้ เขาคุนหลุนน่ะสิ ที่นั่นมีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี เป็นที่อยู่ของจักจั่นน้ำแข็งที่เหมาะสมที่สุด ทุกคนต่างก็บอกว่าจักจั่นน้ำแข็งมีแค่ในเรื่องเล่า แต่ข้ากลับเคยเห็นจักจั่นน้ำแข็งแล้ว”

“เจ้าพูดจริงหรือ เจ้าเคยเห็นจักจั่นน้ำแข็งแล้วหรือ” ไป๋จื่อรีบถาม

รอยยิ้มยั่วยวนบนใบหน้าชองหูลี่เฟยน่าหายไปจนเกลี้ยงในพริบตาเดียว ในดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม ราวกับว่าเวลาพานางกลับไปอยู่ในอดีต กลับไปสู่ปีที่นางอายุหกปี

ตอนนั้นนางเพิ่งอายุหกปีเต็ม แต่ความทรงจำที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักของบิดามารดาพลันแหลกสลายไป