คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 624
ตอนที่ 1247 อย่าพูดเลื่อนเปื้อน
ฮูหยินเฉิงยังคงส่ายหน้าทันที “ไหนเลยข้าจะรู้ว่าอะไรคืออาการตกเลือด เหตุใดภรรยาเจ้าถึงมีอาการตกเลือด หากอยากรู้ก็ไปถามนางสิ มาถามข้าทำไม ปกติแล้วข้ายุ่งเรื่องของพวกเจ้าสามีภรรยาได้ที่ไหน”
นางพูดออกมาด้วยสีหน้าราบเรียบ ถามว่านางยุ่งได้หรือไม่คงไม่ถูก มีเรื่องไหนที่นางไม่เคยยุ่งบ้างน่าจะถูกต้องกว่า
วันๆ มีแต่ส่งคนมาที่เรือนของเขา อีกทั้งไม่ให้เขาเข้าไปในห้องของตงเหมย จำกัดค่าใช้จ่ายรายเดือนและค่าขนมในแต่ละวันของเหล่าหลานสาว เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ฝีมือของนางหรือไร
คุณชายใหญ่เฉิงโมโหจนแทบกระอักเลือด แต่ก็คงจะไม่ดีนักหากเขาฉีกหน้าผู้เป็นมารดาต่อหน้าคนนอก
บัดนี้ฉู่เยี่ยนเข้าใจแล้ว เขามองคุณชายใหญ่เฉิงและฮูหยินเฉิงด้วยใจนึกขบขัน “ข้ารู้พอดีว่าอาการตกเลือดคืออะไร คุณชายเฉิงอยากฟังหรือไม่”
คุณชายใหญ่เฉิงแทบจะแน่ใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับมารดา เดิมทีเขาไม่อยากพูดต่อไปแล้ว แต่เห็นสีหน้าเย่อหยิ่งของมารดาตอนนี้ เขาก็กัดฟันว่า “เชิญคุณชายพูด”
ฉู่เยี่ยนลุกขึ้นจากม้าหิน มือไพล่หลังยืนตรงหน้าคุณชายใหญ่เฉิง ความจริงแล้วคุณชายใหญ่เฉิงก็ไม่ได้ตัวเตี้ย แต่อยู่ต่อหน้าฉู่เยี่ยนแล้วกลับเตี้ยกว่าครุ่งศีรษะ ทำให้เขาดูน่าเกรงขามน้อยกว่าชายหนุ่มอย่างชัดเจน
ฮูหยินเฉิงยิ่งรู้สึกคุ้นหน้า แต่คิดไม่ออกว่าเคยเห็นเขาจากที่ไหน
ฉู่เยี่ยนว่า “ความจริงแล้วอาการตกเลือดไม่ใช่โรค แต่เป็นอาการที่เกิดขึ้นเพราะสตรีตั้งครรภ์กินสิ่งที่ไม่ควรกินเข้าไป อาการนี้จะทำให้คนคิดว่าใกล้ถึงเวลาคลอดลูก แต่นอกจากเจ็บท้องและมีเลือดไหลแล้ว ทารกไม่ได้กำลังจะออกมาโดยสิ้นเชิง และในเวลานี้เอง คนที่มีจิตใจชั่วร้ายจะบอกว่านางคลอดยาก ต้องกินยาเร่งคลอด เมื่อกินยาเร่งคลอดแล้ว นั่นเท่ากับฝืนให้ทารกออกมา สตรีทรมานอยู่แล้ว บวกกับอาการตกเลือด ก็ยิ่งเป็นไปได้ว่าอาจจะเสียเลือดมาก ผลลัพธ์สุดท้ายคือตายทั้งแม่และลูกเสียแปดส่วน”
สีหน้าของฮูหยินเฉิงเปลี่ยนไปแล้ว นางจ้องฉู่เยี่ยนเขม็ง “คุณชายท่านนี้ อย่าพูดเลื่อนเปื้อนกับเรื่องพรรค์นี้ ไม่เช่นนั้น...”
ฉู่เยี่ยนเลิกคิ้ว บนใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่สายตากลับเย็นเยียบและคมปลาบ “ไม่เช่นนั้นจะทำไม?”
เสียงของฉู่เยี่ยนเคร่งขรึมเสียจนทำให้หัวใจของฮูหยินเฉิงเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง
นางจำเสียงนี้ได้ อีกทั้งใบหน้านี้ กลิ่นอายนี้ นางจำได้แล้ว จำได้ทั้งหมด
ฮูหยินเฉิงพลันขาอ่อน ใกล้จะคุกเข่าลง ทว่าสตรีข้างกายนางรีบประคองนางไว้ก่อน “ฮูหยิน เป็นอะไรไปเจ้าคะ”
จากนั้นฮูหยินเฉิงก็เหลือบมองฉู่เยี่ยน ครั้นเห็นฉู่เยี่ยนกำลังมองนางด้วยสายตาเย็นชา นางก็ก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอีก
“ฮูหยินเฉิงเป็นอะไรไป” ฉู่เยี่ยนรู้ว่านางจำเขาได้แล้ว ความยโสโอหังบนใบหน้าของนางก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว นางเป็นชนชั้นสูง มีอำนาจ ไหนเลยจะปล่อยคนที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งไปได้
คิดไม่ถึงเลยว่าเรือนหลังของใต้เท้าเฉิง เสนบาดีฝ่ายซ้ายจะเป็นเช่นนี้
คุณชายใหญ่เฉิงตาแดง ถลึงตามองมารดาด้วยความโกรธขึ้ง “ท่านแม่ เรื่องนี้เป็นฝีมือของท่านใช่หรือไม่ ท่านต้องการทำร้ายตงเหมยและลูกของข้าจริงๆ หรือ”
ฮูหยินเฉิงกลัวจนพูดไม่ออก บุตรชายนางคนนี้กล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าฮ่องเต้ได้อย่างไร
หญิงชราข้างกายนางเห็นนางไม่กล้าพูด จึงรีบเอ่ยว่า “คุณชายใหญ่ ท่านกล่าวโทษฮูหยินไม่ได้นะเจ้าคะ ไม่ว่าฮูหยินจะทำอะไรก็ล้วนเพื่อท่าน!”
คุณชายใหญ่เฉิงมองหญิงชรานางนี้แล้วก็โมโห ยกเท้าขึ้นถีบนางล้มคว่ำ ตะคอกว่า “บัดซบ มารดาข้าเป็นเช่นนี้เพราะใครกัน เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ ว่าเจ้าคอยยุยงอยู่เบื้องหลังนาง”
……….
ตอนที่ 1248 ไม่ใช่คนธรรมดา
หญิงชราเหมือนถูกจี้ใจดำ เจ็บเสียจนนางอ้าปากไม่ไหว พูดไม่ออก ทำได้เพียงคุกเข่าสูดลมหายใจอยู่บนพื้น ใครใช้ให้อีกฝ่ายเป็นเจ้านายของนางเล่า
แค้นนี้ ช้าเร็วอย่างไรนางก็ต้องเอาคืน
ฮูหยินเฉิงไม่มีหญิงชราคอยประคองแล้ว จึงขาอ่อนทรุดลงกับพื้น หมอบอยู่อย่างนั้น
คุณชายใหญ่เฉิงตะลึง มารดาเขาเป็นอะไรไป เหตุใดต้องคุกเข่าด้วย นางไม่ใช่คนนิสัยเช่นนี้นี่
ฉู่เยี่ยนแค่นเสียงเย็น ไม่มองนางอีก เพียงหมุนกายกลับไปนั่งลงบนม้าหิน เอ่ยเรียบๆ “ไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปเถอะ อยู่ที่นี่แล้วเกะกะนัก”
ฮูหยินเฉิงรับคำ ก่อนจะให้สาวใช้คนหนึ่งประคองนางลุกขึ้น แล้ววิ่งไปราวกับหนีอะไรบางอย่าง
จนถึงตอนนี้แล้วคุณชายใหญ่เฉิงถึงรู้ตัว
เขารู้ว่าคุณชายตรงหน้าเขาไม่ใช่คนธรรมดา ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดไปถึงขั้นนั้น
ถึงอย่างไรเสียก็เป็นถึงฮ่องเต้ผู้สูงส่ง เขาจะตามหมอมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร
ท่าทางข่าวลือจะเป็นความจริง ฮ่องเต้รักคุณหนูไป๋เป็นอย่างยิ่ง หากดึงดวงจันทร์ลงมาให้นางได้ เกรงว่าเขาต้องไปดึงลงมาให้นางแน่ๆ
คุณชายใหญ่เฉิงกำลังจะคุกเข่าลง แต่ฉู่เยี่ยนกลับยกมือขึ้น “ไม่ต้องมากพิธี”
“เรื่องในวันนี้ ข้าไม่อยากให้คนอื่นรู้”
คุณชายใหญ่เฉิงรีบรับแก ไม่ได้ใช้ระดับภาษาเดียวกับก่อนหน้านี้แล้ว
ฉู่เยี่ยนลอบถอนใจ รู้สึกว่าน่าเบื่อนัก หลังจากคนพวกนี้รู้ฐานะของเขาแล้ว ก็ไม่ยอมพูดกับเขาเหมือนปกติอีกเลย
เงียบไปครู่หนึ่งแล้ว ฉู่เยี่ยนก็ถามคุณชายใหญ่เฉิงว่า “เหตุใดมารดาเจ้าถึงทำเรื่องพรรค์นี้”
คุณชายใหญ่เฉิงชะงัก ด้วยอย่างไรก็ไม่คาดคิดว่าฮ่องเต้จะถามเช่นนี้ นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัว เดิมไม่ควรพูดให้คนนอกฟัง
แต่อีกฝ่ายเป็นฮ่องเต้ ในเมื่อเขาถามแล้วก็ต้องตอบ
“ทูลฝ่าบาท ท่านแม่ชอบบ่นว่ากระหม่อมดีกับตงเหมยเกินไป และคิดจะรับอนุให้ข้าอยู่เสมอ ข้าไม่ยอม นางจึงร้ายกาจกับตงเหมยมากยิ่งขึ้น แม้กระทั่งไม่สนใจไยดีลูกของพวกกระหม่อม บวกกับตงเหมยคลอดเพียงลูกสาวมาสี่คนแล้ว ท่านแม่จึงยิ่ง...” เขาหยุดไป ก่อนจะถอนหายใจยาวเสียงหนึ่ง
ฉู่เยี่ยนพยักหน้า ทว่าก็ไม่เข้าใจอยู่บ้าง “นางไม่ชอบภรรยาเจ้า ไม่ดีกับภรรยาเจ้า เหตุใดถึงเอาเรื่องกับลูกของเจ้าด้วยเล่า”
คุณชายใหญ่เฉิงว่า “กระหม่อมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้ารับใช้ปากยื่นยาวคนใดเป่าหูนาง บอกว่าท้องนี้ของตงเหมยต้องเป็นสตรีเช่นเดิม นางถึงทำได้เรื่องพรรค์นี้พ่ะย่ะค่ะ”
ฉู่เยี่ยนเลิกคิ้วมองเขา “สุดท้ายแล้วหากภรรยาเจ้ายังคงคลอดบุตรีดังเดิม เจ้าคิดจะทำอย่างไร”
คุณชายใหญ่เฉิงเอ่ยพร้อมตาแดงๆ “ไม่ว่าจะเป็นบุตรชายหรือบุตรี กระหม่อมล้วนยินดีทั้งสิ้น ขอเพียงเป็นลูกของกระหม่อม กระหม่อมก็รักทั้งนั้น ต่อไปกระหม่อมจะไม่ให้นางตั้งครรภ์แล้ว สตรีคลอดลูกเป็นเรื่องยากลำบากเกินไป กระหม่อมไม่อยากให้นางต้องทรมานเช่นนั้นอีกพ่ะย่ะค่ะ”
ตงเหมยคลอดบุตรีมาสี่คนแล้ว นี่เป็นคนที่ห้า ความทรมานตลอดช่วงเวลานี้ มีเพียงตงเหมยและเขาที่เป็นสามีที่รู้ดี
เขาเป็นสามีที่ทำได้เพียงรู้ แต่ไม่อาจแบ่งเบาความทรมานมาจากนางได้แม้สักนิดเดียว
เมื่อได้ฟังดังนั้นแล้ว ฉู่เยี่ยนรู้สึกซึ้งใจอยู่สองส่วน และมองเห็นความรักลึกซึ้งที่คุณชายใหญ่เฉิงมีต่อภรรยาอย่างแท้จริง
เพียงแต่การใช้ชีวิตบนโลกในนี้มีความจนใจมากมายอยู่เสมอ
บุรุษที่รักเดียวใจเดียวเช่นพวกเขา ถูกมองว่าแปลกในโลกใบนี้
น้อยคนยิ่งนักที่จะเข้าใจพวกเขา
คนบนโลกนี้คิดว่าขณะที่รักสตรีนางหนึ่ง ก็สามารถรักสตรีอีกนางหนึ่งได้ และสามารถรักสตรีมากมายในเวลาเดียวกันได้
ก่อนหน้านี้เขาก็รู้สึกว่าทำเช่นนั้นไม่ได้แปลกอะไร เป็นเรื่องที่ปกติมากด้วยซ้ำ
จนกระทั่งเขาได้พบจื่อเอ๋อร์ เขาถึงเข้าใจความรักที่อาจารย์มีให้ภรรยา อาจารย์รักเพียงนางคนเดียวตลอดทั้งชีวิต จับมือกันจนแก่เฒ่า ไม่แยกจากกันตลอดกาล