คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 623

ตอนที่ 1245 ไม่มีอะไรผิดปกติ

เสี่ยวชิงว่า “อยากพบก็เข้ามา ประตูไม่ได้ลงกลอน จะมาวางท่าใหญ่โตทำไม” แม่นางของนางเป็นถึงว่าที่ฮองเฮา ฮ่องเต้ก็นั่งอยู่ในลานบ้านด้วย หญิงชราเช่นนี้ยังกล้าวางท่าอีกหรือนี่ หากอีกเดี๋ยวรู้ว่าคนที่ผู้ติดตามคนนั้นคือฮ่องเต้ละก็...เหอะๆ...นางตั้งตารอชมเลยทีเดียว

สีหน้าของหญิงชี่ดำคล้ำแล้ว นางกล่าวอีกครั้ง “ฮูหยินของข้ารอพบคุณหนูไป๋อยู่ในลานบ้าน คุณหนูไป๋โปรดเห็นแก่ฮูหยินด้วย”

ไป๋จื่อปักเข็มสุดท้ายในมือลงบนตัวเลี่ยวตงเหมยแล้ว ครั้นเงยหน้าขึ้นก็ได้สบสายตากังวลใจของอีกฝ่าย “คุณหนูไป๋ เจ้าไปดูหน่อยเถอะ อย่าให้แม่สามีข้ารอนานเลย”

เด็กสาวยิ้มจาง “ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก ข้ารู้หนักเบาดี หลับพักผ่อนสักหน่อยดีกว่า”

เลี่ยวตงเหมยไหนเลยจะหลับลง แต่ไหนแต่ไรแม่สามีไม่เห็นนางอยู่ในสายตา โดยเฉพาะที่นางคลอดได้แต่บุตรี จนถึงวันนี้แล้วก็ยังไม่มีบุตรชายสักคน เรื่องนี้ยิ่งทำให้แม่สามีนึกรังเกียจ

ไป๋จื่อหมุนกายไปกล่าวกับหญิงชรา “เจ้ากลับไปบอกฮูหยินของเจ้า ว่าข้ากำลังทำการรักษาให้สะใภ้ใหญ่ ไม่มีเวลาพบคน ให้นางกลับไปก่อนเถอะ”

คำพูดนี้เหมือนกับฮูหยินของนางมาขอพบอีกฝ่าย คิดว่าตนเองเป็นฮองเฮาแล้วหรือไร นางยังไม่ได้เป็นฮองเฮาเสียหน่อย สกุลของพวกเขาก็มีคุณหนูคนหนึ่งอยู่ในวังเช่นกัน อีกทั้งได้รับแต่งตั้งเป็นกุ้ยเหรินแล้วด้วย อาจจะได้ชิงตำแหน่งฮองเฮาด้วยซ้ำไป

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่หญิงชราควรพูด

นางหมุนกายออกไปแล้ว ถ่ายทอดวาจาของไป๋จื่อต่อหน้าคุณชายใหญ่สกุลเฉิง รวมถึงฉู่เยี่ยนโดยไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่คำเดียว

ฉู่เยี่ยนฟังแล้วรู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ควรจะตอบเช่นนี้อยู่แล้ว!

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงฟังแล้วก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติเช่นกัน นางเป็นถึงว่าที่ฮองเฮา จะออกคำสั่งเสียบ้างไม่ใช่เรื่องใหญ่กระมัง ต่อหน้าฮองเฮา หญิงชราผู้นั้นเป็นเพียงแค่ลมด้วยซ้ำไป

ทว่าฮูหยินเฉิงได้ฟังแล้วกลับรู้สึกว่าไม่เหมาะสมอย่างมาก

จริงอยู่ที่แม่นางไป๋ผู้นี้มีหมั้นหมายกับฮ่องเต้ ทว่านางยังไม่ได้เป็นฮองเฮา ขอเพียงยังไม่ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ นางก็เป็นเพียงสตรีธรรมดาคนหนึ่ง เทียบไม่ได้กับสตรีในจวนสกุลเฉิงของพวกเขาด้วยซ้ำไป คนเช่นนี้มีสิทธิ์อะไรออกคำสั่งกับตนโดยที่ไม่มีมารยาท

“คุณหนูไป๋ช่างกล้านัก ที่นี่คือจวนสกุลเฉิง ไม่ใช่สกุลตงฟาง ยิ่งไม่ใช่สกุลเผย อีกทั้งนางก็ยังไม่ได้เป็นฮองเฮา ต่อให้เป็นฮองเฮา...”

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงรีบเรียกนาง “ท่านแม่ ระวังคำพูดด้วย” เขาไม่รู้ว่าบุรุษที่อยู่ข้างๆ เขาเป็นใคร ทว่าดูจากกลิ่นอายแล้ว อีกฝ่ายต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่ แถมยังตามไป๋จื่อมาอีกต่างหาก กล่าววาจาเช่นนี้ต่อหน้าเขาแล้ว หากสุดท้ายไปถึงหูไป๋จื่อย่อมไม่ใช่เรื่องดี

มารดายิ่งมายิ่งใช้อำนาบาตรใหญ่ หมดหนทางเยียวยาแล้วจริงๆ

เดิมทีฉู่เยี่ยนไม่อยากสนใจเรื่องภายในครอบครัวของพวกเขา ทว่าได้ฟังเช่นนั้นแล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นในที่สุด มองฮูหยินเฉิงด้วยสายตาเย็นชา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเย็น กระนั้นรอยยิ้มนี้กลับทำให้ฮูหยินเฉิงรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก

“ต่อให้เป็นฮองเฮา ฮูหยินเฉิงจะทำอย่างไรหรือ” ฉู่เยี่ยนถาม

คราวนี้ฮูหยินเฉิงถึงได้สังเกตฉู่เยี่ยน เมื่อครู่นี้นางเอาแต่สนใจบุตรชาย ไม่ได้ชายตามองคนอื่นในลานบ้านแห่งนี้สักเท่าไร และคิดไม่ถึงเช่นกันว่าจะยังมีบุรุษคนอื่นอยู่ในลานบ้านในเวลานี้อีก

“เขา...เป็นใคร” เมื่อพูดออกไปแล้ว ฮูหยินเฉิงถึงรู้สึกคุ้นตาบุรุษที่อยู่ตรงหน้าอยู่หลายส่วน คล้ายกับเคยเห็นเขาที่ไหน แต่ตอนนี้นางนึกไม่ออก

เฉิงซูผิงก็ไม่รู้ว่าควรแนะนำอย่างไร เพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณชายท่านนี้เป็นใคร ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่เป็นห่วงภรรยา ไม่มีกะใจคุยเล่น ตอนนี้คิดๆ ดูแล้วก็รู้ตัวว่าตนเองเสียมารยาทนัก

ฉู่เยี่ยนลุกขึ้นยืน ขณะกำลังพิจารณาว่าควรเปิดเผยฐานะดีหรือไม่ กลับเห็นไป๋จื่อเดินออกมาจากในเรือน ก้าวมาถึงตรงหน้าฮูหยินเฉิง “ท่านคือฮูหยินเฉิงหรือ”

ฮูหยินเฉิงเกลียดไป๋จื่อเป็นอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้ก็เกลียดเพราะชื่อเสียงของนางอยู่แล้ว บัดนี้ได้เห็นหน้าแล้วก็ยิ่งเกลียดมากกว่าเดิม

……….

ตอนที่ 1246 อาการตกเลือด

ควรจะบอกว่านางเกลียดสตรีทุกคนที่หน้าตางดงามเป็นอย่างยิ่งมากกว่า

ดังนั้นสาวใช้ห้องข้างและอนุภรรยาในจวนที่นางเตรียมให้สามีจึงมีหน้าตาธรรมดาทั้งสิ้น แม้แต่ลูกสะใภ้ทั้งสามคนของนางก็ไม่ได้มีหน้าตาโดดเด่น บุตรชายสามคน นอกจากเจ้าใหญ่แล้ว เจ้ารองและเจ้าสามค่อนข้างเย็นชากับภรรยา นี่นับเป็นสิ่งที่นางวาดหวังไว้แล้ว

สิ่งที่นางไม่ได้รับ ลูกสะใภ้ของนางมีสิทธิ์อะไรได้รับ

“เจ้าคือคุณหนูไป๋ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือหรือ” ฮูหยินเฉิงแย้มยิ้ม แม้ภายนอกจะดูอ่อนโยน แต่กลับมีแววตาเมินเฉยเป็นอย่างยิ่ง

ไป๋จื่อยิ้มจาง “ดูท่าทางฮูหยินจะรู้จักข้า เห็นทีฮูหยินจะต้องรู้เช่นกัน ว่าข้าไป๋จื่อพูดคำไหนคำนั้นเสมอ ในเมื่อข้ารับปากคุณชายใหญ่สกุลเฉิงแล้ว เช่นนั้นก็ต้องช่วยรักษาสะใภ้ใหญ่ให้หายดีอย่างสุดกำลัง ระหว่างนี้ข้าไม่มีทางถอยหนีเพราะคำพูดร้ายๆ ของใครบางคน”

สีหน้าของฮูหยินเฉิงดำคล้ำ “คุณหนูไป๋ นั่นเป็นเรื่องในครอบครัวของพวกข้าสกุลเฉิง คุณหนูไป๋โปรดอย่าสอดมือ”

ไป๋จื่อยักไหล่ “ข้าไม่ได้มีเจตนาสอดมือยุ่งเรื่องในครอบครัวของพวกท่านสกุลเฉิง ข้าเป็นหมอ เพียงรับคำเชิญของคุณชายใหญ่สกุลเฉิงมารักษาภรรยาของเขาก็เท่านั้น มาถึงแล้วค่อยพบว่าสะใภ้ใหญ่สกุลเฉิงไม่ได้กำลังจะคลอด”

ยิ่งมาสีหน้าของฮูหยินเฉิงยิ่งไม่หน้ามอง คุณชายใหญ่สกุลเฉิงก็หน้าตางุนงงเช่นกัน “คุณหนูไป๋หมายความว่าอย่างไร เมื่อครู่บอกว่าจะผ่าท้องคลอดไม่ใช่หรือ ไฉนตอนนี้...”

“หากหมอของท่านหยุดอาการตกเลือดกะทันหันได้ ก็ไม่จำเป็นต้องคลอดตอนนี้ รอจนครบกำหนดคลอดแล้วค่อยคลอดก็ได้ ทว่าหากหยุดเลือดไม่ได้ และต้องการให้ปลอดภัยกันทั้งแม่และลูก ข้าก็ทำได้แต่เพียงผ่าท้องคลอดแล้ว”

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงยิ่งไม่เข้าใจ อะไรคืออาการตกเลือด ตงเหมยมีอาการตกเลือดตั้งแต่เมื่อใด

เมื่อเห็นเขามีท่าทางเช่นนั้น ก็ยิ่งพิสูจน์การคาดเดาของไป๋จื่อ “ท่าทางคุณชายใหญ่เฉิงจะไม่รู้ว่าภรรยาท่านมีอาการตกเลือด”

ฮูหยินเฉิงหน้าดำขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในดวงตาฉายแววประหลาด ไม่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

คุณชายใหญ่เฉิงแม้กระทั่งไม่รู้ว่าอะไรคืออาการตกเลือด

“ภรรยาข้ามีอาการตกเลือดอะไรนี่ได้อย่างไร มันเป็นอาการอะไรกันแน่ รักษาให้หายได้หรือไม่”

ไป๋จื่อว่า “เดิมทีอาการตกเลือดไม่นับว่าร้ายแรงอะไร ทว่าตอนนี้ภรรยาท่านถึงช่วงใกล้จะคลอดแล้ว ไม่อาจใช้ยาหลายๆ อย่างได้ ยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้ามีวิธีช่วยอยู่แล้ว”

นางกวาดสายตามองฮูหยินเฉิงครั้งหนึ่ง พูดต่อว่า “ส่วนอะไรคืออาการตกเลือด ท่านเป็นบุรุษ ไม่เข้าใจวิชาแพทย์และศาสตร์สมุนไพร ย่อมไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว แต่หากท่านอยากรู้ ก็ถามสตรีในเรือนหลังดูสักหน่อยก็ได้ พวกนางส่วนใหญ่รู้กันหมด”

นางยิ้มจางๆ ไม่พูดมากอีก เพียงหมุนกายกลับเข้าไปในเรือน

ต่อให้คุณชายใหญ่เฉิงเป็นคนโง่ ไป๋จื่อพูดเช่นนี้แล้วก็ต้องเข้าใจอยู่หลายส่วนแล้ว

เขาถลึงตามองมารดาด้วยความโมโหครั้งหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวกับหญิงชราที่อยู่ข้างหลังนาง “เจ้ามาตรงนี้”

หญิงชรานางนั้นกล่าวในใจว่าแย่แล้ว ชักช้าไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า ทอดสายตามองฮูหยิน

ฮูหยินเฉิงมุ่นคิ้ว “เจ้าจะทำอะไร”

คุณชายใหญ่เฉิงไม่สนใจนาง ชี้หญิงชรานางนั้น “ทำไม? ข้าเรียกใช้เจ้าไม่ได้หรือ ยังไม่รีบไสหัวเข้ามาอีก”

หญิงชราซวยแล้วจริงๆ ทั้งสองคนต่างก็เป็นเจ้านายของนาง คนหนึ่งเป็นเจ้านายในปัจจุบัน ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นเจ้านายในอนาคต คราวนี้นางจะทำอย่างไรดี

ฮูหยินเฉิงแค่นเสียง “มีอะไรก็ถามข้าเสีย”

“ข้าถามท่านแล้วท่านจะตอบหรือ” คุณชายใหญ่เฉิงถาม

ฮูหยินเฉิงหัวเราะเบาๆ “แน่นอน ข้าจะตอบทั้งหมด”

“อาการตกเลือดมันยังไงกันแน่ ท่านเป็นคนทำหรือ”

ฮูหยินเฉิงส่ายหน้าทันที “ไม่ใช่”

“อาการตกเลือดคืออะไรกันแน่ เหตุใดตงเหมยถึงมีอาการนี้” คุณชายใหญ่เฉิงถามต่อเนื่อง