คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 639

ตอนที่ 1277 เปิดโรงหมอ

ไป๋จื่อว่า “ทำสิ่งที่อยากทำได้จริงๆ หรือ เจ้าไม่กลัวขุนนางพวกนั้นจะกล่าวโทษเจ้าหรือไร”

ฉู่เยี่ยนพูดต่อทันที “ข้าเป็นฮ่องเต้ ยิ่งเป็นบุรุษผู้หนึ่ง หากแม้แต่สตรีของตนเองก็ปกป้องไม่ได้ แล้วจะยังเป็นฮ่องเต้ เป็นบุรุษอยู่ได้อย่างไร” ก่อนหน้านี้หากรู้ว่าจะมีสักวันที่ไป๋จื่อจะกลับมา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องห้ามไม่ให้เสด็จพ่อช่วยเขารับสนม เขาในตอนนั้นเหมือนหัวใจด้านชา ไร้ความรู้สึก บวกกับราชกิจมากมาย จึงไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยด้วยซ้ำ ปล่อยให้เสด็จพ่อและขุนนางชราจัดการกันตามใจชอบ คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะมีสนมอยู่สิบกว่าคนแล้ว

ไป๋จื่อเห็นเขาจริงจังก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจเป็นอย่างมาก นางยิ้มตอบว่า “ตอนนี้ข้ายังไม่มีอะไรที่อยากทำจริงๆ รอข้าคิดออกแล้วข้าจะบอกเจ้าเอง”

ตอนที่อยู่ที่หมู่บ้านหวงถัว นางเคยเปิดร้านขายยา แถมยังเคยเปิดร้านขายของเล่น ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นขั้นตอนของการสร้างเนื้อสร้างตัว ไม่ใช่สิ่งที่นางอยากทำอย่างแท้จริง

นางเป็นหมอ หมอที่เชี่ยวชาญทั้งแพทย์แผนจีนและแพทย์แผนปัจจุบัน ด้วยความที่เป็นหมอคนหนึ่ง นางช่วยชีวิตคนมาแล้วนับไม่ถ้วน และเคยพบการจากเป็นจากตายมามากมาย เห็นน้ำตา รวมถึงความโศกเศร้ามากเกินไป

ดังนั้น นางจึงพยายามอย่างไม่หยุดหย่อนเสมอ พยายามให้ตัวเองเก่งขึ้น เข้มแข็งขึ้น เพื่อให้การจากเป็นจากตายบนโลกใบนี้ลดน้อยลงสักนิด ลงน้อยลงเรื่อยๆ

เมื่อมาถึงโลกใบนี้ นางใช้วิชาแพทย์ของนางช่วยคนจำนวนหนึ่ง แต่หากเทียบกับนางที่อยู่ในยุคปัจจุบันแล้ว ก็นับว่ายังแตกต่างกันมากทีเดียว

บางครั้งนางจึงคิดว่าตนเองจะเปิดโรงหมอสักแห่งได้หรือไม่ รักษาโรคแปลกและโรครักษายากโดยเฉพาะ ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือยากจน ก็ขึ้นอยู่กับนางว่าอยากช่วยหรือไม่อยากช่วย

ตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน นางเคยเจอคนไม่เข้าใจเหตุผลอยู่บ่อยครั้ง สงสัยวิชาแพทย์ของนาง กังขาความสามารถของนาง เคลือบแคลงไปหมดเสียทุกอย่าง

นางไม่อยากรักษาคนเช่นนั้น

ทว่านางไม่สามารถเลือกรักษาผู้ป่วยในโรงพยาบาลหมิงซิงได้ ถึงแม้นางจะเป็นหมอของโรงพยาบาลหมิงซิงเองก็ตาม

วันนี้นางมาอยู่ที่นี่แล้ว นางอยากทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ช่วยคนที่ตัวเองอยากช่วย นางมีสิทธิ์และมีกำลังจะเลือกเช่นนั้น

ฉู่เยี่ยนเข้าอกเข้าใจนางมาก รู้ว่านางไม่มีความชอบอื่นใดอีก หนังสือที่นางอ่านอยู่ทุกวันล้วนเกี่ยวกับวิชาแพทย์ทั้งสิ้น นางเป็นเลิศในวิชาแพทย์ แต่ยังคงอยู่บนเส้นทางของการศึกษาและพัฒนาตนเองอยู่เสมอ ไม่เคยหลงระเริงหรือถือดีเพราะความสำเร็จที่เคยได้รับ แม้กระทั่งหยุดฝีเท้าของตนเอง

เมื่อได้อยู่กับนาง ก็พลอยทำให้เขาอยากจะเรียนหนังสือเพิ่มเติม อยากทำให้ตนเองเก่งขึ้น เช่นนั้นแล้วถึงจะมีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างกายนาง จับมือแก่เฒ่าไปพร้อมกับนาง

“จื่อเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น อยากทำอะไรก็ทำเถอะ คำพูดของคนโง่งมพวกนั้นทำอะไรข้าไม่ได้ และกดดันเจ้าไม่ได้ด้วยเช่นกัน”

ทั้งสองคนจับมือกันยืนอยู่ข้างบ่อน้ำ แสงอาทิตย์สะท้อนผิวน้ำส่องประกายครอบคลุมพวกเขา ราวกับเซียนหนุ่มสาวจากสวรรค์ก็ไม่ปาน งดงามชวนฝันจนไม่อาจละสายตาไปได้เลย

บัดนี้พ่อบ้านรีบร้อนวิ่งเข้ามา ขัดความสุขเพียงชั่วขณะสั้นๆ นี้

“คุณหนูน้อย มีคุณชายสกุลซ่งท่านหนึ่งมาขอพบ บอกว่าเป็นสหายของท่านขอรับ”

เรียวคิ้วของฉู่เยี่ยนขมวดเข้าหากันในทันที สกุลซ่ง หรือว่าซ่งหลางผู้นั้นจะกลับมาแล้ว

ไป๋จื่อก็นึกถึงซ่งหลางเช่นกัน รีบให้พ่อบ้านเชิญเขาเข้ามา และให้เขาส่งคนไปตามเสี่ยวชิงมาด้วย

เมื่อหันไปเห็นฉู่เยี่ยนขมวดคิ้วมุ่น นางก็ตีเขาเบาๆ ครั้งหนึ่ง “เจ้านี่นะ ยังจะทำสีหน้าเช่นนั้นอีก ซ่งหลางไปดินแดนตะวันตกก็เพราะเจ้า กว่าจะกลับมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ว่าเขาจะได้ยานั่นมาหรือไม่ พวกเราก็ควรจะขอบคุณเขาดีๆ”

ฉู่เยี่ยนได้ยินนางเรียกพวกเราอย่างนั้น พวกเราอย่างนี้ ราวกับว่าทั้งสองคนเป็นคนคนเดียวกันแล้ว ในหัวใจพลันหวานเชื่อมเหมือนกับน้ำผึ้งทันที ความรู้สึกไม่พอใจหายไปทันควัน เขายิ้มว่า “เจ้าพูดถูก”

……….

ตอนที่ 1278 ยาถอนพิษเล่า

เขาจงใจจูงมือไป๋จื่อไปที่โถงหน้า ปรากฏตัวต่อหน้าซ่งหลางเช่นนี้

วันนี้ซ่งหลางสวมชุดคลุมยาวสีฟ้าอัญมณี ร่างกายเหยียดตรงเหมือนเคย แต่กลับคล้ายผอมลงไปบ้าง สีผิวคล้ำลงกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย ดูท่าทางจะตากแดดที่ดินแดนตะวันตกมากทีเดียว

ดวงตาของซ่งหลางจับจ้องไปยังมือของทั้งสองคนที่จับกันอยู่ จากนั้นเขาก็เคลื่อนสายตาไปหยุดลงบนใบหน้าของไป๋จื่อครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ค่อยมองหน้าฉู่เยี่ยน

เห็นดวงตาของฉู่เยี่ยนสดใสปานนั้น เขาพลันยิ้มขื่นว่า “ดูท่าทางฮ่องเต้จะไม่ต้องการยาจากข้าแล้ว”

ไป๋จื่อกล่าวกับสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ “นำน้ำชามา”

ฉู่เยี่ยนแสดงความรักพอแล้ว ในที่สุดก็ปล่อยมือด้วยความอาลับอาวรณ์ ทั้งสามคนนั่งลง ก่อนที่ฉู่เยี่ยนจะเอ่ยปาก “ลำบากคุณชายซ่งแล้ว แต่ดวงตาของข้าหายดีแล้วละ”

ซ่งหลางไม่ได้ตอบความเขา แต่หันไปมองไป๋จื่อ “เจ้าสบายดีหรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้า “ข้าสบายดี เจ้าเล่า ไปดินแดนตะวันตกครั้งนี้คงลำบากมากแน่ๆ”

ซ่งหลางส่ายหน้า ปิดบังความรู้สึกแปลกๆ ในแววตาเอาไว้ “ไม่หรอก ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี”

สายตาของไป๋จื่อตกลงบนมือของเขา มือทั้งสองข้างผอมบางอย่างเห็นได้ชัด ผอมเสียจนแปลกตาอยู่บ้าง

เมื่อรู้สึกถึงสายตาของไป๋จื่อ เขาก็รีบหดมือเข้าไปในแขนเสื้อ

ครั้นไป๋จื่อเห็นดังนั้นก็รู้สึกแปลกๆ รีบถามทันที “มือของเจ้าเป็นอะไร”

ซ่งหลางยิ้มจาง ผินหน้ามองไปทางอื่น “ไม่ได้เป็นอะไร อาจจะเป็นเพราะเร่งเดินทางอยู่หลายวัน จึงเหนื่อยจนผอมไปกระมัง”

เหนื่อยจนผอม?

ตรงหน้านางปรากฏภาพเมื่อครู่ขึ้นอีกครั้ง มือที่ผอมจนเหมือนกิ่งไม้ของเขาไม่มีทางเป็นเพราะเหนื่อยจนผอม เขาต้องเป็นอะไรสักอย่างแน่นอน

นางลุกขึ้นยืน เดินตรงไปถึงตรงหน้าซ่งหลาง แล้วยื่นมือไปหมายจะดึงแขนเขา

ซ่งหลางเบี่ยงกายหลบ ร่างกายเคลื่อนออกจากพนักเก้าอี้ไปไกล ไม่ยอมให้ไป๋จื่อเข้าใกล้

“ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ในเมื่อพิษของฮ่องเต้หายไปแล้ว เช่นนั้นข้าก็วางใจ ขอลาก่อน” ซ่งหลางหมุนกายจะเดินไป แต่พบกับเสี่ยวชิงพอดี

ไป๋จื่อรีบกล่าวว่า “เสี่ยวชิง เจ้ารีบตามคุณชายของเจ้ากลับไป” นางพูดพลางเดินไปถึงข้างกายเสี่ยวชิง มองเงาหลังที่ผอมแห้งและรีบร้อนของซ่งพลาง ก่อนที่นางจะเอ่ยเสียงเบา “คุณชายของเจ้าแปลกมา เจ้าตามเขากลับไป ไม่ว่ามีเรื่องอะไรก็รีบมาบอกข้า”

เสี่ยวชิงไม่รู้ว่านางเป็นอะไรไป แต่นางเป็นเช่นนี้ย่อมต้องมีเหตุผลของนาง ตนจึงไม่ได้ถามอะไรมากอีก รีบตามคุณชายออกไป

ซ่งหลางและเสี่ยวชิงลับสายตาไปแล้ว คราวนี้ไป๋จื่อถึงได้กลับมาในห้องโถง แล้วเอ่ยกับฉู่เยี่ยนว่า “เจ้าเห็นหรือไม่”

ฉู่เยี่ยนพยักหน้า “เห็นแล้ว ท่าทางเช่นนั้นไม่ได้เป็นเพราะเหนื่อยจนผอมแน่ ต้องมีเรื่องอะไรบ้างอย่างแน่นอน เพียงเต่เหตุใดเขาถึงไม่ยอมบอกเจ้ากับข้ากัน”

ไป๋จื่อว่า “ข้าเองก็กลุ้มใจเช่นกัน ด้วยความสามารถของเขา รวมถึงวิชาแพทย์และพิษที่ล้ำเลิศ อีกทั้งมีวรยุทธ์ติดตัว ยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งก็ติดตามเขาไปด้วย ไม่น่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงจะถูก”

...

เสี่ยวชิงตามซ่งหลางออกจากคฤหาสน์ตงฟางไป ตรงไปยังสวนชิงเฟิงที่เคยพักอยู่ก่อนหน้านี้

สวนชิงเฟิงยังคงเหมือนกับเมื่อก่อน ข้ารับใช้ที่คอยดูแลเรือนยังคงเป็นคนเดิมเช่นกัน ครั้นเห็นเจ้านายและเสี่ยวชิงกลับมา พวกเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก

พวกเขาคิดว่าเจ้านายจะไม่กลับมาแล้ว

เจ้านายมอบเงินค่าจ้างห้าปีให้พวกเขา บัดนี้ผ่านไปสี่ปีแล้ว วันๆ ว่างไม่มีอะไรทำก็ได้ค่าจ้างไม่น้อย แล้วใครเล่าจะอยากจากที่นี่ไปในอีกหนึ่งปีให้หลัง

ทุกคนล้วนกำลังคิดว่าหนึ่งปีหลังจากนี้จะทำอย่างไร แต่ตอนนี้เจ้านายกลับมาแล้ว พวกเขาย่อมไม่ต้องกังวลอีก

ห้องของซ่งหลางได้รับการทำความสะอาดอยู่เสมอ จึงสะอาดเรียบร้อย ด้วยกลัวว่าหากจู่ๆ วันใดเขากลับมา แต่ไหนแต่ไรไม่มีใครกล้าเกียจคร้าน

เขาเข้าไปในห้อง เสี่ยวชิงก็ตามเข้าไปเช่นกัน

ซ่งหลางขมวดคิ้ว “เจ้าออกไปเถอะ”