คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 617

ตอนที่ 1223 นางไม่ใช่คนที่จะแตะต้องได้

หนานเจียงหวางเฟยโกรธจนทนไม่ไหว เงื้อมือขึ้นตบหน้าตัวเองสองครั้ง เสียงดังฟังชัดเป็นพิเศษ ทำเอาเกิดเสียงหึ่งๆ ที่ข้างหูนางเลยทีเดียว

“ท่านแม่ ท่านทำเช่นนี้ทำไม”

ถึงอย่างไรเสียก็เป็นมารดาที่ให้กำเนิดตนเอง ฉู่หนิงเห็นนางเป็นเช่นนั้นแล้วก็ปวดใจมาก รีบจับมือนางเอาไว้ ไม่ให้นางตีตนเองอีก

“ข้าเสียใจนัก ล้วนต้องโทษข้า เจ้ากลายเป็นเช่นวันนี้ล้วนต้องโทษที่ข้าไม่ได้สั่งสอนเจ้าให้ดี เลี้ยงดูเจ้าจนมีนิสัยเอาแต่ใจเช่นนี้ หนิงเอ๋อร์ ที่นี่ไม่ใช่จวนหนานเจียงอ๋อง ไป๋จื่อนางก็ไม่ใช่ข้ารับใช้ของจวนหนานเจียงอ๋องที่เจ้าจะบีบคลายได้ตามใจชอบ”

“แม้ตาของนางจะเป็นขุนนางปลดเกษียณ ทว่าก็ยังคงเป็นถึงตงฟางมู่ที่มีชื่อเสียงขจรขจาย ยังคงเป็นอาจารย์ที่สั่งสอนฮ่องเต้ในตอนนั้น นางไม่ใช่คนที่เจ้าจะแตะต้องได้”

ฉู่หนิงว่า “ข้ายังคงเป็นบุตรีแท้ๆ ของหนานเจียงจวิ้นอ๋องนะ และข้ายังมีสกุลฉู่อีกด้วย” นางเชิดหน้าขึ้น

หนานเจียงหวางเฟยส่ายหน้า นางไม่เคยรู้เลยว่านิสัยของบุตรีจะวางอำนาจและเอาแต่ใจมากกว่าที่นางจินตนาการไว้ หนิงเอ๋อร์ไม่ใช่คนโง่แท้ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายนัก แต่นางกลับไม่เข้าใจ

ไม่ อาจจะไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจ แต่นางเองไม่คิดจะเข้าใจมากกว่า

“ไป๋จื่อมีเพียงคนเดียว ตงฟางมู่ก็มีเพียงคนเดียวเช่นนี้ ทว่าสตรีสกุลฉู่กลับมีมากมาย แม่พูดเช่นนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่”

ฉู่หนิงชะงักไปเล็กน้อย “ท่านแม่ ท่านคิดจะพูดอะไรกันแน่”

หนานเจียงหวางเฟยเช็ดน้ำตาที่หางตา กล่าวเสียงสะอื้น “ฮ่องเต้มีรับสั่งให้เจ้าเข้าวัง ขันทีที่มาอ่านราชโองการพอจะมีความสัมพันธ์อันดีกับบิดาเจ้าอยู่บ้าง เขาจึงบอกเรื่องนี้กับข้า ไม่เช่นนั้นตอนนี้ข้าก็ยังไม่รู้ว่าเจ้าทำเรื่องผิดมหันต์อะไรเอาไว้”

เรื่องผิดมหันต์?

ในสายตาของฉู่หนิง นี่ไม่ใช่ความผิดมหันต์อะไร มันก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แค่เขียนจดหมายไม่กี่ฉบับให้คนเอาไปพูดต่อกันไปเรื่อยๆ ไม่ได้สังหารคน ไม่ได้วางเพลิง จะเป็นความผิดมหันต์ได้อย่างไร

“ท่านแม่หมายความว่า ฮ่องเต้จะลงโทษข้าหรือ”

หนานเจียงหวางเฟยพยักหน้า “ต้องลงโทษเจ้าแน่นอน ฮ่องเต้รักไป๋จื่อสุดหัวใจ ไหนเลยจะยอมให้มีใครว่าร้ายสตรีของเขา เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่ไม่เห็นด้วยกับการแต่งตั้งไป๋จื่อเป็นฮองเฮาในการว่าราชการเมื่อหลายวันก่อนมีจุดจบอย่างไร”

ฉู่หนิงมองหนานเจียงหวางเฟยอย่างตะลึงลาน “จุดจบอะไรเจ้าคะ”

หนานเจียงหวางเฟยว่า “เจ้ารู้จักเหวยหย่วนโหวกระมัง เจ้าเคยพบบุตรีของเขา คุณหนูจัวซีเอ๋อร์หรือไม่”

ฉู่หนิงพยักหน้า “รู้จัก เขาเป็นขุนนางที่มีอำนาจจริงๆ จัวซีเอ๋อร์วางท่า ชอบใช้อำนาจไปทั่ว ข้าจำนางได้แม่น”

“ตอนนี้เหวยหย่วนโหวยังคงเป็นเหวยหย่วนโหว แต่กลับถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวงเพราะเรื่องนี้ ต้องไปเป็นเจ้าเมืองในเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกล กลายเป็นขุนนางระดับเล็กเท่าเมล็ดงา ใครจะบีบเค้นเขาอย่างไรก็ได้”

ฉู่หนิงมองมารดาอย่างไม่กล้าเชื่อ “อะไรนะ เป็นไปไม่ได้กระมัง จัวซีเอ๋อร์ผู้นั้นเข้าวังไปแล้วไม่ใช่หรือ เหลือก็แต่แต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาเท่านั้น”

ที่นางพูดอย่างมั่นใจว่าไป๋จื่อไม่เหมาะสมเป็นฮองเฮา เป็นฮองเฮาไม่ได้ก็เพราะนางรู้เรื่องที่จัวซีเอ๋อร์เข้าวัง และนางก็เป็นเหมือนกับขุนนางบุ๋นและบู๊มากมาย เชื่อว่าจัวซีเอ๋อร์จะได้เป็นฮองเฮาในอนาคตของแคว้นฉู่

ไม่ว่าจะเป็นฐานะทางบ้านหรือรูปโฉม จัวซีเอ๋อร์ล้วนเหมาะสมอย่างมาก

แต่จู่ๆ ไป๋จื่อก็โผล่ออกมากลางคัน ทำให้ทุกอย่างยุ่งวุ่นวายไปหมด

“ยังมีขุนนางอีกสองคนที่สนับสนุนเขา ซึ่งก็ถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวงเช่นนี้ ราชสำนักในตอนนี้ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก” หนานเจียงหวางเฟยมีสีหน้าเป็นกังวล “วันนี้เจ้าทำเรื่องเช่นนี้แล้ว ฮ่องเต้ไม่มีทางปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แล้วจะเป็นเรื่องดีไปได้อย่างไร”

ฉู่หนิงส่ายหน้า “ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้ ข้าเป็นถึงอี๋ผิงจวิ้นจู่แห่งจวนหนานเจียงจวิ้นอ๋อง ข้าพูดถึงลำดับอาวุโส ข้าอาวุโสกว่าฮ่องเต้อยู่รุ่นหนึ่ง เขาต้องเรียกข้าว่าอาหญิง เขาไม่มีทางลงโทษข้าจริงๆ หรอก”

……….

ตอนที่ 1224 ต้องการสังหารนางหรือ

เพราะลำดับอาวุโสของนางอยู่ในลำดับเดียวกับไท่ซ่างหวง นางถึงได้กล้าทำตามอำเภอใจโดยไม่กลัวใคร ทั้งยังคิดว่าไม่ว่าจะทำผิดอะไรก็ไม่มีทางได้รับโทษ

หนานเจียงหวางเฟยไม่อยากโต้เถียงอะไรกับนางอีก เวลานี้สมองของนางอาจจะประมวลผลไม่ทัน เตรียมทางหนีทีไล่ไว้ให้นางจึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

“เร็วเข้า หนิงเอ๋อร์ รีบเก็บข้าวของ แม่พาคนมาด้วย พวกเขาจะส่งเจ้าไปทันที อาจจะหลบหนีโทษครั้งนี้ไปได้”

“ส่งข้าไป? ส่งข้าไปที่ใด ข้าไม่อยากไป เหตุใดข้าต้องไปด้วย” ฉู่หนิงส่ายหน้าพลางกัดฟัน

หนางเจียงหวางเฟยจูงมือนางออกจากประตู “เด็กโง่ ถึงตอนนี้แล้วยังไม่เข้าใจอีก รีบไปเสีย หากยังไม่ไปก็จะไม่ทันกาลแล้ว”

ฉู่หนิงจับมือมารดา ถามว่า “ข้าไปครั้งนี้แล้วจะได้กลับมาอีกหรือไม่”

หนานเจียงหวางเฟยรีบกล่าว “แน่นอนว่าต้องได้กลับมา ขอเพียงหลบไปสักช่วงหนึ่ง รอโทสะของฮ่องเต้จางหายก่อน แล้วพ่อกับแม่จะขอความเมตตาแทนเจ้าต่อหน้าฮ่องเต้ ถึงตอนนี้แล้วเจ้าก็จะกลับมาได้”

ฉู่หนิงส่ายหน้า “หากฮ่องเต้ไม่ยอมเล่า ชีวิตนี้ข้าจะกลับมาไม่ได้แล้วใช่หรือไม่”

น้ำตาของหนานเจียงหวางเฟยไหลลงมาอีกครั้ง “หนิงเอ๋อร์ ฟังแม่นะ รีบไปเสียตอนนี้เถอะ ต่อให้ชีวิตนี้กลับมาไม่ได้แล้ว แม่จะไปเยี่ยมเจ้าเอง ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ อะไรๆ ก็ดีทั้งนั้นแหละ”

ไหนเลยฉู่หนิงจะยอม นางยังเสพความรุ่งเรืองและหรูหราของเมืองหลวงไม่หนำใจ บัดนี้จะให้นางหนีไปเหมือนกับสุนัขไร้บ้านหรือ นางไม่ยอม

ขณะที่แม่ลูกกำลังยื้อยุด เสียงฝีเท้าวุ่นวายก็ดังมาแต่ไกล คนสวมชุดขันทีสองคนเข้ามาในลานบ้านแล้ว ตามมาด้วยองครักษ์ติดอาวุธอีกสี่คน

“ฉู่หนิงรับราชโองการ!” ขันทีที่นำอยู่ข้างหน้าเอ่ยเสียงแหลมกับฉู่หนิง

ฉู่หนิงได้แต่ยืนนิ่ง ในห้วงสมองขาวโพลน พลางมองราชโองการสีเหลืองอร่าม ตอนนี้นางไม่รู้ว่าควรจะทำท่าทางอย่างไรแล้ว

ฮ่องเต้มีรับสั่งรวดเร็วปานนี้เลยหรือ เพื่อเรื่องเล็กน้อยปานนั้น เขากลับมอบราชโอการให้นาง ราชโองการอะไร ต้องการสังหารนางหรือ

“ด้วยความดีงามของทวยเทพ ฮ่องเต้มีรับสั่ง ฉู่หนิง บุตรีของหนานเจียงจวิ้นอ๋องทำผิดสองประการ ไม่สมกับเป็นสตรี กระทำการวางอำนาจบาตรใหญ่ ไม่เหมาะสมเป็นราชนิกูล ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปขับไล่ออกจากฐานันดรศักดิ์ ลดขั้นเป็นสามัญชน และมีรับสั่งให้หย่าขาดกับขุนนางเมิ่ง ส่งไปโกนหัวถือศีล เพื่อสงบจิตใจอยู่ที่วัดในทันที”

ฉู่หนิงฟังแล้วก็หัวเราะขึ้นมา ลุกขึ้นยืนจากบนพื้น ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม “ข้าไม่เชื่อ นี่ไม่ใช่ราชโองการของฮ่องเต้ จะต้องเป็นราชโองการปลอมที่นางสารเลวไป๋จื่อทำขึ้นมาแน่นอน คิดหลอกข้าหรือ ฝันไปเถอะ ข้าไม่มีทางเชื่อ”

ขันทีผู้อ่านราชโองการไม่มีเวลาต่อปากต่อคำกับนาง ฮ่องเต้รับสั่งอย่างไร เขาก็จัดการทำตามนั้น

เขาส่งสายตาครั้งหนึ่ง องครักษ์ที่อยู่ข้างหลังพลันปรี่ไปข้างหน้า จับแขนข้างซ้ายและขวาของฉู่หนิงเอาไว้

ฉู่หนิงเป็นสาวขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยถูกบุรุษกระทำสิ่งใดโดยไร้มารยาทกับนางเช่นนี้มาก่อน นางทั้งโกรธ ทั้งอาย พยายามขัดขืนอย่างสุดกำลัง คิดหนีจากการเกาะกุมของคนทั้งสอง พลางร้องเรียกให้มารดาช่วย

ทว่าตอนนี้หนานเจียงหวางเฟยทำอะไรไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงมองพวกเขาทำกับบุตรีเช่นนั้น

หากนางเข้าไปช่วย นั่นเท่ากับขัดราชโองการ

ขัดราชโองการมีโทษใด

นางรับไม่ไหวหรอก!

“ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป ข้าเป็นบุตรีของท่านนะ ไยท่านเอาแต่มองพวกเขาทำให้ข้าอับอาย แต่ไม่ยอมช่วยเหลือข้าเช่นนี้” ฉู่หนิงร้องตะโกนไม่หยุด

หนานเจียงหวางเฟยลอบเช็ดน้ำตา “หนิงเอ๋อร์ เจ้าไปกับพวกเขาก่อนเถอะ แม่จะไปเยี่ยมเจ้าเอง”