คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 622

ตอนที่ 1243 ตงเหมยแม่ลูกจะต้องปลอดภัยแน่นอน

ทีแรกบิดายินยอมแล้ว แต่มารดากลับดึงดันไม่ยอม กดดันไม่ให้บิดาไปอีกต่างหาก เขาถึงได้เดินทางไปหาคุณหนูไป๋ด้วยความจนใจ

เขาคิดว่าไป๋จื่อไม่มีทางยอม คิดไม่ถึงเลยว่ากลับยินดีที่จะมาเช่นนี้

ฮูหยินเฉิงมุ่นคิ้ว ทำหน้าเคร่ง “หากข้าไม่มา ในเรือนหลังนี้จะต้องวุ่นวายมากแน่”

เฉิงซูผิงไม่เข้าใจ “ท่านแม่หมายความว่าอย่างไร ลูกอยู่ที่เรือนหลังนี้แล้ว แล้วที่นี่จะวุ่นวายได้อย่างไร”

ฮูหยินเฉิงแค่นหัวเราะ “ภรรยาเจ้าต้องถูกคนผ่าท้องคลอด เจ้ารู้บ้างหรือไม่”

สีหน้าของเฉิงซูผิงแข็งค้าง รีบหันไปมองฉูเยี่ยนอย่างรวดเร็ว

ฉู่เยี่ยนก็เงยหน้าขึ้นพอดี ดวงตาสองคู่สบกัน คนหนึ่งว้าวุ่นใจ คนหนึ่งเคร่งเครียด

จากนั้นฉู่เยี่ยนก็หันไปมองฮูหยินเฉิง เอ่ยเสียงเรียบว่า “พวกข้าอยู่ในเรือนหลังนี้ตลอด นอกจากคนข้างในออกมาเจียดยาข้างนอกแล้ว ยังไม่มีใครมาพูดอะไรสักคำ แล้วฮูหยินรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร อีกอย่าง ต่อให้ผ่าท้องคลอด นั่นก็เพื่อช่วยผู้ป่วย ไม่ใช่เพื่อฆ่าคนสักหน่อย”

ทันใดนั้นเฉิงซูผิงก็ใจเย็นลง เขาเคยฟังเรื่องที่เกี่ยวกับคุณหนูไป๋มามากมาย เล่ากันว่านางมีวิชาแพทย์สูงส่ง วิธีการรักษาโรคแตกต่างกับหมอทั่วไป แต่ไม่ว่าอย่างไร ผู้ป่วยหนักที่ได้รับการรักษาจากนางล้วนโชคดีรอดชีวิตมาได้

จะใช้งานใครย่อมต้องเชื่อใจ เขาเชื่อในวิชาแพทย์ของคุณหนูไป๋ ตงเหมยแม่ลูกต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

เฉิงซูผิงว่า “เรื่องนี้ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวล ท่านแม่กลับไปก่อนเถอะขอรับ ถึงอย่างไรเสียท่านก็ยังป่วยอยู่ พลังงานลบที่เรือนหลังนี้จะได้ไม่แปดเปื้อนตัวท่าน”

ฮูหยินเฉิงโมโหมาก หากไม่ใช่เพราะมีคนนอกอยู่ด้วย นางอยากจะตบหน้าบุตรชายของตนเองสักครั้งจริงๆ

ตั้งแต่แต่งกับเลี่ยวตงเหมยผู้นี้ บุตรชายราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เห็นภรรยาเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่า มารดาอย่างนางตำหนิเข้าให้สองสามคำ เขาก็โกรธจนตาแดงเสียแล้ว

ช่างเป็นบุตรที่อกตัญญูและไร้ประโยชน์จริงๆ

มิน่าเล่าอายุมากขนาดนี้แล้วถึงยังไม่ได้เป็นขุนนาง เข้ารับราชการพร้อมกับน้องชายคนเล็กแท้ๆ แต่เขากลับ...

“สตรีคลอดลูก เจ้าเป็นบุรุษมาอยู่อะไรที่นี่ มีประโยชน์อะไร” ฮูหยินเฉิงแขวะ

เฉิงซูผิงตอบรับเสียงเบา “เพื่อคลอดลูกให้ข้า ภรรยาข้าเป็นตายเท่ากันอยู่ข้างใน แล้วข้ายังจะไปเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกได้หรือขอรับ ท่านแม่ หากท่านพ่อทำเช่นนี้กับท่าน ท่านจะคิดเช่นไร”

ฮูหยินเฉิงพลันเจ็บหัวใจ ราวกับว่ารอยแผลเป็นที่หายดีมาแล้วปีแล้วถูกคนเปิดออก บาดแผลพร้อมเลือดสดๆ เผยชัดใต้แสงตะวัน

นางพยายามลืมเรื่องบางเรื่องอย่างสุดความสามารถ เดิมทีนางคิดว่าทำได้แล้ว แต่ตอนนี้บุตรชายเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง นางถึงได้รู้ตัวว่าบาดแผลเดิมนั้นยังคงอยู่ นางไม่เคยลืมได้เลย

ทุกคนล้วนรู้ว่านางมีสามีที่อ่อนโยนและเอาใจใส่ ในเรือนหลังมีเพียงสาวใช้ห้องข้างสองคนและอนุภรรยาหนึ่งคนเท่านั้น

แต่มีเพียงนางที่รู้ว่าสามีไม่เคยใส่ใจสตรีในเรือนหลัง สาวใช้ห้องข้างสองคนและอนุภรรยาหนึ่งคนที่ว่า เขายิ่งไม่เหลียวแลแม้สักครั้ง แน่นอนว่ารวมถึงภรรยาเอกเช่นนางด้วย

สามีมีภรรยาข้างนอกคนหนึ่ง หน้าตานางสะสวยโดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง หลังจากสามีเลิกงานแล้ว แปดเก้าในสิบส่วนล้วนไปกินข้าวและพักผ่อนที่บ้านข้างนอก จนตกเย็นแล้วถึงค่อยกลับมาที่บ้าน ตอนเช้าก็ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ รวมแล้วมีเวลาอยู่ที่บ้านน้อยนิดนัก

ตอนที่นางคลอดเจ้าสาม นางเจ็บจนเจียนตาย ในขณะที่แทบจะเลือดออกหมดตัว สามีกลับอยู่ที่บ้านข้างนอกนั่น เพราะภรรยาของเขาผู้นั้นถูกชาร้อนลวกมือ สามีเป็นห่วงมาก แม้กระทั่งอยู่ด้วยกันกับสตรีนางนั้นอยู่หลายวัน ตอนกลางคืนก็ค้างแรมอยู่ที่นั่น จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าภรรยาเอกของเขาใกล้ถึงวันคลอดลูกแล้ว

..........

ตอนที่ 1244 ไม่ใช่คนไม่มีความคิด

อาจจะเป็นเพราะเรื่องพวกนี้ นางถึงได้ค่อยๆ เมินเฉยกับความรักระหว่างสามีภรรยา โดยเฉพาะตอนที่เจ้าใหญ่ปกป้องภรรยา นางก็จะนึกถึงความเสียใจ ความเจ็บปวดของตัวเอง

นางจึงนำความเจ็บปวดเหล่านี้ไปลงกับลูกสะใภ้

เจ้ารองและเจ้าสามล้วนเชื่อฟังนาง นางพูดหนึ่ง พวกเขาไม่กล้าพูดเป็นสอง ลูกสะใภ้สองคนก็ได้ความรับทรมานจากนางจนไม่กล้าต่อปากต่อคำเช่นกัน

จะมีก็แต่เจ้าใหญ่ที่แปลกแยก อีกทั้งเขาเป็นบุตรชายคนโต แต่งงานสิบปีแล้วก็ยังไม่มีหลานชายให้นาง นี่ยิ่งทำให้นางรู้สึกโมโห

“เฉิงซูผิง ความคิดของบุรุษไม่ควรอยู่ที่เรือนหลัง” ฮูหยินเฉิงว่า

เฉิงซูผิงส่ายหน้า “ข้าไม่มีความคิดทะเยอทะยาน แต่ก็ไม่ใช่คนไม่มีความคิดเช่นกัน หากไม่ใช่เพราะท่านแม่เอาแต่...” เขานึกขึ้นได้ว่ายังมีคนอื่นอยู่ด้วย จึงหยุดปากทันที ถึงอย่างไรเสียก็เป็นเรื่องภายในบ้าน

เขากล่าวอีกว่า “หากท่านแม่ดีกับตงเหมยและลูกๆ ของข้าบ้าง ข้าจะเอาแต่อยู่ภายในจวนเช่นนี้หรือขอรับ”

หากไม่ใช่เพราะมารดาวางแผนไล่ตงเหมยและบุตรีทั้งสี่คนของเขาไป เขาก็ไม่มีทางทอดทิ้งโอกาสตั้งหลายครั้งหลายหน หรือจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังคงเป็นเพียงคนงานว่างงานหรอก

ฮูหยินเฉิงทำหน้าเคร่ง “อย่ามาพูดอะไรที่ไร้ประโยชน์” นางหันไปมองหญิงชราที่อยู่ข้างหลัง “ไปข้างใน ลากหมอเก๊ผู้นั้นออกมา แล้วใช้กระบองไล่ตีออกไปเสีย”

เฉิงซูผิงหัวเราะเสียงเย็น “ท่านแม่อย่าลงมือจะดีเสียกว่า”

ฮูหยินเฉิงเลิกคิ้ว “ทำไม? ข้าเป็นผู้ดูแลบ้านนี้ จัดการเรื่องในเรือนหลังสักหน่อย ต้องให้เจ้ามาวุ่นวายด้วยหรือไร”

ไหนเลยฮูหยินเฉิงจะรู้ว่าคนที่อยู่ข้างในเป็นใคร ก็แค่หมอบ้านๆ คนหนึ่ง ต่อให้ถาม ต่อให้พูด แล้วนางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเป็นใคร

แต่ดูจากท่าทางของบุตรชายแล้ว เห็นทีที่มาของหมอเก๊ผู้นี้จะไม่ธรรมดา จึงมุ่นคิ้วถามว่า “เป็นใครกัน”

“ลูกเพิ่งเชิญนางมาจากจวนจิ้นอ๋อง” เฉิงซูผิงพูดพร้อมอมยิ้ม

เมื่อได้ยินว่ามาจากจวนจิ้นอ๋อง ฮูหยินเฉิงจะยังไม่เข้าใจอะไรได้อีก คนที่มาที่นี่ไม่ใช่ว่าที่ฮองเฮาผู้เหม็นคาวฉาวโฉ่หรอกหรือ

แม้จะมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ทว่านางก็ไม่กล้าลงมือจริงๆ หรอก ถึงอย่างไรเสียก็เป็นว่าที่ฮองเฮา

ลงมือไม่ได้ ทว่ายังต่อว่านางได้อยู่กระมัง

ฮูหยินเฉิงขยิบตาให้หญิงชราข้างๆ ฝ่ายหญิงชรารู้กัน วางมาดเท้าสะเอวเดินเข้าไปในเรือนทันที

เฉิงซูผิงกำลังจะไปห้าม แต่ฉู่เยี่ยนขวางไว้เสียก่อน “ไม่ต้องหรอก เสี่ยวชิงเป็นวรยุทธ์ ไม่มีใครทำอะไรนางได้”

มีเสี่ยวชิงอยู่ด้วย มีหญิงชราพวกนี้อีกสิบคนก็ยังไม่มีประโยชน์

หญิงชราเข้าไปในเรือนแล้ว เห็นสตรีในชุดสีอ่อนหน้าตางดงามนั่งอยู่ที่หน้าเตียงของสะใภ้ใหญ่ กำลังฝังเข็มลงบนร่างกายสะใภ้ใหญ่ที่ละเข็ม

ฝ่ายหญิงชราเดินตรงไปทางไป๋จื่อ เสี่ยวชิงเข้ามาตามสัญชาตญาณ ขวางตรงหน้าไป๋จื่อแล้วกล่าวเสียงเย็นว่า “ถอยไป”

ภายในห้องเงียบมาก เสียงพูดจาจากลานบ้านข้างนอกไม่เบา เสี่ยวชิงเป็นผู้ที่ฝึกวรยุทธ์ หูดีกว่าคนทั่วไปมาก ย่อมได้ยินบทสนทนาเหล่านั้นชัดเจน

ในใจนางนึกรังเกียจฮูหยินเฉิงผู้นั้นอย่างยิ่ง

หญิงชราทำเรื่องราวมากมายในเรือนหลัง ได้รับความเชื่อใจของนายหญิง ปกติแล้วอยู่ต่อหน้าพวกสาวใช้จึงข่มขวัญผู้อื่นเป็นอย่างยิ่ง แม้สาวใช้ตรงหน้าจะไม่ใช่คนของจวนนี้ แต่สาวใช้ก็คือสาวใช้ มาทำตัวไร้มารยาทกับนางเช่นนี้ได้อย่างไร

ถึงแม้ในใจจะไม่พอใจ แต่นางก็เป็นถึงสาวใช้ของว่าที่ฮองเฮา ต่อให้นางไม่พอใจเพียงใดก็ทำอะไรไม่ได้

“ฮูหยินให้ข้ามาเชิญคุณหนูไป๋ออกไปสักครู่”

เสี่ยวชิงหัวเราะเสียงเย็น “ไม่เห็นหรือว่านางกำลังยุ่ง มีเรื่องอะไรก็ไว้ค่อยคุยกัน ตอนนี้ไม่ว่าง”

หญิงชรากดกลั้นโทสะในใจเอาไว้ หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ฮูหยินต้องการพบคุณหนูไป๋ตอนนี้”