คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 621
ตอนที่ 1241 เฉิงซูผิง
หมอผู้นั้นเห็นคุณชายใหญ่สกุลเฉิงกลับมาแล้วก็ลุกขึ้น กล่าวกับอีกฝ่ายว่า “คุณชายใหญ่ ฮูหยินเหนื่อยล้าหมดแรง ข้าเพิ่งเขียนใบสั่งยาเร่งบำรุงกำลังให้นาง กินยาแล้วถึงจะมีกำลังขึ้นมาขอรับ”
เฉิงซูผิงรับใบสั่งยามาจากมือเขา แล้วส่งไปให้ไป๋จื่อ “คุณหนูไป๋ ท่านดูหน่อยเถอะ”
ไป๋จื่อกวาดสายตามองใบสั่งยาในมือ “สูตรยาถูกต้องแล้ว เพียงแต่ออกฤทธิ์ช้า แถมยังต้องใช้เวลาต้มยาอีก เกรงว่ายังไม่ทันได้กินยาลงไป ฮูหยินก็คงหมดลมหายใจไปแล้ว”
เมื่อเฉิงซูผิงได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนหน้าซีด “คุณหนูมีสูตรยาที่ดีกว่านี้หรือไม่”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ข้ามียาเพ่ยหยวนสำเร็จรูป ให้นางกินไปไม่นานก็จะเห็นผล”
หมอผู้นั้นมีสีหน้าไม่เชื่อ “ยาเพ่ยหยวน? เจ้าหลอมเองหรือ” อย่าเพิ่งพูดเลยว่าบนโลกนี้ยังมีสูตรยาลับชนิดนี้อยู่หรือไม่ ต่อให้มีก็ไม่มีทางที่แม่นางน้อยคนหนึ่งจะหลอมออกมาได้ ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์ยาขั้นสูงที่ทำงานอยู่ในห้างร้านสกุลหลี่ก็อาจจะหลอมยาเพ่ยหยวนออกมาได้
ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอน แต่ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาแจกแจงสมุนไพรกับเจ้า ข้าต้องเข้าไปดูก่อนแล้ว” นางยิ้มพลางขยิบตาให้เสี่ยวชิงครั้งหนึ่ง ก่อนที่ทั้งสองคนจะตามกันเข้าไปในห้องนอน
ภายในห้องมีสตรีสวมชุดสีขาวนอนอยู่บนเตียง ใช้ผ้าห่มผืนบางคลุมกายครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งมีผ้าสีแดงคล้ำอุดอยู่
เป็นเช่นที่เฉิงซูผิงว่า ฮูหยินไม่มีแรงร้องแล้ว ได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาปิดลงกึ่งหนึ่ง สีหน้าขาวซีดจนน่ากลัว
นางไม่ใช่หมอสูตินารีเวช ถึงจะเคยเห็นสตรีคลอดยากมามากมาย ทว่าก็ไม่เคยเห็นสีหน้าที่ย่ำแย่ขนาดนี้มาก่อน
“เจ้าเป็นใคร” สาวใช้อาวุโสคนหนึ่งเข้ามาถาม
สาวใช้ที่นำไป๋จื่อเข้ามารีบตอบ “ยายซุน ท่านนี้คือคุณหนูไป๋ เป็นหมอที่คุณชายเชิญมา ท่านได้โปรดหลีกไปก่อน ให้แม่นางไป๋ตรวจดูฮูหยินหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”
หญิงชราได้ยินดังนั้นก็ลังเลอยู่บ้าง ในดวงตาสาดประกายซับซ้อนที่ทำให้คนไม่อาจเข้าใจได้
ไป๋จื่อก้าวไปข้างหน้า ยกมือขึ้นจับข้อมือของฮูหยินเฉิน เพื่อฟังชีพจรอดูอย่างละเอียด
ชีพจรของนางแปลกมาก ไม่เหมือนชีพจรของคนตั้งครรภ์ทั่วไป
จากนั้นไป๋จื่อก็หยิบหูฟังทางการแพทย์ออกมาจากในกล่องยา ใช้ฟังเสียงหัวใจของทารกโดยเฉพาะ
“โชคดีที่ทารกสบายดีทุกอย่าง เพียงแต่ชีพจรของฮูหยินแปลกทีเดียว” ไป๋จื่อถามสาวใช้ชราที่อยู่ข้างๆ “เป็นเช่นนี้นานแล้วหรือ”
หน้าผากของหญิงชรามีเหงื่อผุดออกมา ครั้นเห็นไป๋จื่อถามแล้วก็รีบตอบ “เป็นมาตลอดทั้งเช้า เมื่อวานเย็นยังมีเรี่ยวแรงอยู่ อาจจะเป็นเพราะทรมานมานานจนเกินไป จึงไม่มีแรงเหลือแล้วเจ้าค่ะ”
จริงหรือ เพียงเท่านี้จริงๆ หรือ
ไป๋จื่อจ้องหน้าหญิงชรา จ้องจนอีกฝ่ายต้องก้มหน้าลง ไม่กล้ามองนางตรงๆ
นางไม่ได้ถามอะไรมากอีก เพียงหมุนกายไปหยิบยาเพ่ยหยวนและเข็มเงินในกล่องยา นางละลายยาเพ่ยหยวนในน้ำให้ฮูหยินกินก่อน จากนั้นค่อยแทงเข็มเงินตามจุดต่างๆ เพื่อกระตุ้นประสิทธิภาพของยา ทำให้สตรีที่ตอนนี้เริ่มหมดลมหายใจกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นบ้าง
เมื่อฝังเข็มเสร็จแล้ว สีหน้าของฮูหยินเมิ่งดีขึ้นมาก นางหันไปมองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้า ถามว่า “เจ้าเป็นใคร”
ไป๋จื่อยิ้มเล็กน้อย “เพื่อช่วยท่าน สามีท่านตามหาหมอทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว ข้าเข้าใจอาการเช่นนี้อยู่บ้าง จึงได้มาช่วยท่าน”
ได้ยินไป๋จื่อเอ่ยถึงสามี ฮูหยินเฉิงก็ยิ้มอ่อนโยนออกมา
ดวงหน้าของนางไม่ได้งดงาม แม้กระทั่งไม่อาจนับว่าสะสวย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด ใครเห็นดวงตาเช่นนี้แล้วก็ต้องรู้สึกอบอุ่นหัวใจทั้งนั้น
“เพื่อสามีท่าน และบุตรีอันเป็นที่รักอีกสี่คน ท่านจะยอมแพ้ไม่ได้เป็นอันขาด ห้ามยอมแพ้”
……….
ตอนที่ 1242 ข้าต้องตายหรือไม่
ฮูหยินเฉิงพยักหน้า “ข้ารู้ ข้าไม่มีทางยอมแพ้”
ไป๋จื่อถลกแขนเสื้อแล้วใช้เข็มกลัดไว้ จากนั้นก็จับมือของฮูหยินเฉิง “ท่านออกแรงสักหน่อย ข้าจะดูว่าตอนนี้ท่านมีแรงเหลืออยู่เท่าไร”
ฮูหยินเฉิงทำตามอย่างเชื่อฟัง แรงของนางยังน้อยอยู่บ้าง แต่ผลของยาเพ่ยหยวนยังคงทนอยู่นาน อย่างน้อยก็ต่อเนื่องไปได้อีกสี่ชั่วยาม ดังนั้นอีกไม่นานแรงของนางก็จะเพิ่มมากขึ้นอีก
ไป๋จื่อให้หญิงชราหลีกไป ส่วนนางเข้าไปตรวจอาการอีกรอบหนึ่ง “น้ำคร่ำยังไม่แตก ปากมดลูกยังไม่เปิด และไม่มีการบีบตัวของมดลูกเช่นกัน เหตุใดถึงมีอาการปวดท้องและเลือดไหลได้ เช่นนี้แล้วทารกที่อยู่ในครรภ์จึงไม่ปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง”
หญิงชราที่อยู่ข้างๆ และสาวใช้ที่คอยท่าอยู่สองคนพลันหน้าเปลี่ยนสี พลันก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดจา
ไป๋จื่อกวาดสายตามองพวกนางครั้งหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มกายให้ฮูหยินเฉิง
“ฮูหยิน ตอนนี้ท่านยังไม่ถึงเวลาคลอด พักผ่อนให้ดีก่อน ข้าจะไปปรุงยาให้ท่าน หากคลายอาการนี้ลงไปได้ ลูกของท่านก็สามารถรอได้จนถึงกำหนดคลอด แต่หากคลายอาการนี้ไม่ได้ก็ต้องผ่าท้องคลอด”
เมื่อได้ฟังว่าต้องผ่าท้องคลอด ฮูหยินเฉิง สาวใช้อาวุโส และเหล่าสาวใช้ทั่วไปในห้องต่างก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ดวงตาทอดมองไป๋จื่อและฮูหยินเฉิง
ฮูหยินเฉิงมองไป๋จื่ออย่างตะลึงลาน น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย
“เช่นนั้นแล้ว...ข้าต้องตายหรือไม่”
ไป๋จื่อก้มตัวลงพูดที่ข้างหูนาง “ฮูหยินเฉิงวางใจ ท่านไม่มีทางตาย ทารกของท่านก็ไม่มีทางตายเช่นกัน ถึงแม้จะเป็นแผนที่เลวร้ายที่สุด ข้าก็มั่นใจว่าพวกท่านสองแม่ลูกจะปลอดภัย”
อาการของนางไม่นับว่าเลวร้ายเกินไป หลังจากกินยาเพ่ยหยวนแล้ว พละกำลังกลับมา แม้ทารกในครรภ์จะมีท่าทีแปลกๆ แต่หัวใจของทารกยังคงแข็งแรงและมีกำลัง ขยับขึ้นมาแล้วก็มีเรี่ยวแรงเหมือนกับทารกที่แข็งแรงทั่วๆ ไป
นางมั่นใจว่าพวกเขาจะปลอดภัย!
“จริงหรือ” ฮูหยินเฉิงหยุดร้องไห้แล้ว พลางมองไป๋จื่อด้วยสีหน้าคาดหวัง
ไป๋จื่อพยักหน้าอย่างหนักแน่น “จริงเจ้าค่ะ คนทำอาชีพหมอไม่กล้าพูดคำลวงหรอก”
ฮูหยินเฉิงมองแม่นางผู้งดงามที่ยังไม่เป็นสาวเต็มตัวตรงหน้า อีกฝ่ายไม่เหมือนหมอด้วยซ้ำไป แต่สิ่งที่นางพูดออกมากลับมีความน่าเชื่อถือ ทำให้ฮูหยินเฉิงเชื่ออย่างสนิทใจ
ไป๋จื่อหมุนกายเดินไปหน้าต่างที่ปิดอยู่ แล้วยื่นมือดันหน้าต่างให้เปิดออก ลมเอื่อยที่เย็นสดชื่นโชยเข้ามา นางยิ้มให้สตรีที่ตื่นตะลึงอยู่ข้างนอกหน้าต่างครั้งหนุ่ง “อยากฟังก็เข้ามาฟังได้นะ เหตุใดต้องหลบอยู่ข้างนอกหน้าต่างด้วย”
สตรีนางนั้นหลบลี้ไปด้วยความอาย ไป๋จื่อไม่ได้สนใจนาง เพียงก้มหน้าลงเขียนใบสั่งยา
หลังจากเขียนใบสั่งยาเสร็จแล้ว คนเจียดยายังไม่ทันได้ออกจากเรือนหลังนี้ สาวใช้ก็ประคองสตรีในชุดสวยเข้ามาในเรือน
สตรีนางนั้นเข้ามาในเรือนแล้วก็มองที่คุณชายใหญ่เฉิง ในดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ ด้วยอยากจะตีเหล็กตอนที่ยังร้อนๆ
ฉู่เยี่ยนที่นั่งว่างอยู่ในเรือนเงยหน้าขึ้นมองสตรีนางนั้น ก่อนจะยืดคอยาวมองเข้าไปในห้อง แต่กลับไม่เห็นเฉิงซูผิงเลยแม้สักกระผีก
เฉิงซูผิงหันกลับไปมองฉู่เยี่ยน ฉู่เยี่ยนกำลังมองเขา คราวนี้เขาถึงรู้ตัวว่าที่แท้มารดาก็มาถึงแล้ว
เขาลุกขึ้นยืน กล่าวกับมารดาว่า “ท่านแม่ไม่สบายไม่ใช่หรือ ไยมาที่นี่ได้เล่าขอรับ” เขารู้อยู่แก่ใจดี ไม่สบายอะไรกัน เห็นได้ชัดว่าก็แค่ข้ออ้าง เพราะคำปฏิเสธของบ้านแม่ตงเหมย บวกกันหลายปีมานี้ตงเหมยไม่ได้คลอดบุตรชาย นางจึงไม่เห็นตงเหมยอยู่ในสายตา ไม่อยากจะมองแม้สักครั้ง รวมถึงเสนอให้นางหย่ากับเขาเสีย และยิ่งไม่ถามถึงบุตรีของเขาและภรรยาเลย
ปีนี้ตงหนานคลอดยาก เดิมทีเขาอยากไปขอร้องนางและบิดา ด้วยหวังว่าบิดาจะช่วยออกหน้าเชิญหมอหลวงมาตรวจดูตงเหมยสักหน่อย