คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 632

ตอนที่ 1263 ไล่คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป

หลินหยางเงียบเสียง พิงร่างกับขอบประตู มองภาพเบาะแว้งน่าหัวเราะตรงหน้า ราวกับว่าถ้าเถียงชนะแล้ว ห้องนี้จะเป็นของพวกเขาอย่างนั้นแหละ

ฝ่ายชายพูดว่า “ห้องนี้เป็นของฉัน ส่วนรถกับเงินฝากเป็นของเธอ”

ฝ่ายหญิงพูดบ้าง “รถกับเงินฝากอยู่ที่ไหน คุณหามาให้ฉันดูหน่อยสิ ถ้าหามาไม่ได้ก็อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระพรรค์นี้อีก”

ฝ่ายชายเอ่ยอีก “เธออยากได้อะไรก็ไปหาเองสิ ทำไมมาบอกให้ฉันไปหา วันนี้ฉันขอยื่นคำขาด ห้องนี้เป็นของฉัน เธออย่ามาแย่ง”

เสียงแค่นหัวเราะดังมาจากฝ่ายยิ่ง “แย่งแล้วจะทำไม ฉันจะแย่ง นี่เป็นของของลูกสาวฉัน ลูกสาวที่ฉันคลอดออกมาเอง ฉันจะแย่งของเธอมาไม่ได้เหรอ”

ทันใดนั้นฝ่ายชายก็พูดว่า “ลักษณะของประเทศจีนเป็นแบบนี้ บ้านเป็นของผู้ชาย ส่วนคนไร้ค่าอย่างเธอจะมาแย่งอะไร”

ฝ่ายหญิงหัวเราะเสียงเย็น “บ้านเป็นของผู้ชายจริงๆ นั่นแหละ แต่นั่นมีแต่ส่งมอบให้ลูกสายตรง คุณเป็นลูกชายเธอเหรอ มาว่าฉันไม่มีค่า คุณนั่นแหละมีค่าอะไรบ้าง”

ฝ่ายชายโมโหไม่น้อย ชี้หน้าต่อว่าผู้หญิงคนนั้นว่า “นังโง่ พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไง”

ตอนที่ทั้งสองคนเอาแต่ทะเลาะกัน อวี๋ม่านน่าแจ้งตำรวจแล้ว เธอมีเวลาแค่สองชั่วโมงเท่านั้น และตอนนี้ผ่านไปสี่สิบนาทีแล้ว

เธอไม่อยากเอาแต่มองพวกเขาทะเลาะกันตลอดเวลาที่เหลือ ส่วนเธอไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น

ตำรวจมาถึงในสิบนาทีให้หลัง และใช้เวลาอีกสิบนาทีไล่คนพวกนี้ไป สรุปแล้วเธอใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงยืนตรงหน้าเขา

“เธอมาทำไม คงไม่ได้แค่มาดูเรื่องคึกคักมั้ง”

อวี๋ม่านน่าส่ายหน้า “ไม่ได้แค่มาดูเรื่องคึกคักอยู่แล้ว ฉันมาหานาย”

หลินหยางไม่คิดจะให้เธอเข้าไปในห้อง จึงยืนอยู่ที่หน้าประตู มองอวี๋ม่านน่าที่ดวงตาบวมปูด “เธอร้องไห้เหรอ ทำไมล่ะ” เขาไม่เชื่อว่าอวี๋ม่านน่าจะร้องไห้เพราะเรื่องของไป๋จื่อ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

“พูดมาตามตรงเถอะ มีธุระอะไร” เขามองอวี๋ม่านน่าด้วยสายตาเย็นชา

อวี๋ม่านน่ายิ้มขื่น “ไม่เชิญฉันเข้าไปข้างในเหรอ”

หลินหยางส่ายหน้า “บ้านของไป๋จื่อไม่ชอบให้เหลือกลิ่นน้ำหอมของเธอไว้แน่ เธอมีอะไรก็รีบพูดเถอะ ตอนนี้ฉันยังไม่ความอดทนอยู่”

อวี๋ม่านน่ารีบพูดว่า “นายอย่าทำแบบนี้สิ ฟังฉันพูดก่อน” เธอกลืนน้ำลายอย่างแรง

เมื่อเห็นหลินหยางไม่พูดอะไร อีกทั้งไม่ได้ไล่เธอไปไหน เธอถึงจะรวบรวมความกล้า ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้เธอหลงใหล ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานว่า “หลินหยาง ฉันมีเรื่องด่วนต้องคุยกับนายจริงๆ พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะนะ”

หลินหยางสวมชุดอยู่บ้านบางๆ ไม่มีแม้กระทั่งกระเป๋าเสื้อ เอกสารพวกนั้นจะอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาได้ยังไง

ในเมื่อของอยู่ข้างใน ถ้าเธอไม่เข้าไปแล้วจะหยิบมาได้ยังไง

แต่หลินหยางเหมือนจะไม่คิดเชิญเธอเข้าไปข้างใน คำพูดตามมารยาทก็ไม่มีสักคำ มีแต่บอกให้เธอพูดตามตรง พูดจบแล้วก็ไสหัวไปได้

อวี๋ม่านน่ากัดฟัน ดันร่างหลินหยางแล้วพุ่งเข้าไปในห้อง

ในห้องเรียบร้อยมาก เหมือนกับตอนที่ไป๋จื่อยังอยู่ไม่มีผิด ยังคงเหมือนกับที่เธอเคยเห็นอย่างไรอย่างนั้น

“หลินหยาง ฉันจำได้ว่านายยังมีบ้านสามห้องนอนตรงถนนฮุ่ยเฟิง ทำไมนายไม่ไปอยู่ที่นั่น ที่นี่อยู่ใกล้กับหน่วยงานมากกว่าอีก”

หลินหยางแค่นเสียง “ฉันจะอยู่ที่นี่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ ต้องรายงานเธอ เพื่อให้ได้รับความยินยอมจากเธอด้วยเหรอ” เขาอยากลากเธอออกไป แต่เขาก็ไม่อยากแตะต้องตัวเธอ จึงทำได้แค่กดกลั้นความเกลียดชัง รอเธอไปของเธอเอง

“ดูเสร็จแล้วหรือยัง ดูเสร็จแล้วก็ไปเถอะ ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ” หลินหยางส่งแขกแล้ว

……….

ตอนที่ 1264 ราบรื่นเกินไปแล้ว

อวี๋ม่านน่าไม่คิดจะไปจากที่นี่ เธอยังไม่ได้สิ่งที่เธอต้องการ แล้วเธอจะไปจากที่นี่ได้ยังไงล่ะ

เธอเดินไปนั่งลงบนโซฟาอย่างสง่างาม มองเหล้าที่เหลือแค่ครึ่งแก้วบนโต๊ะ เมื่อยกขึ้นมาดมดูแล้วเธอก็ขมวดคิ้วทันที “นายไม่ดื่มเหล้าประเภทนี้ไม่ใช่เหรอ” เหล้านี้แรงมาก ด้วยปริมาณเหล้าที่หลินหยางดื่มได้ ดื่มเหล้าแบบนี้แค่แก้วเดียวก็เมาแล้ว

หลินหยางก้าวไปข้างหน้า ฉวยแก้วเหล้าจากมือเธอ แล้วโยนมันทิ้งถังขยะ

“อย่าทำมาเป็นรู้จักฉันดี เธอไม่รู้จักฉันเลย ฉันเองก็ไม่รู้จักเธอเหมือนกัน อวี๋ม่านน่า ฉันไม่ออมมือให้เธอหรอกนะ” เขาอยากจะให้เธอชดใช้ด้วยชีวิตให้ไป๋จื่อจะแย่ แต่แบบนั้นมันง่ายเกินไป เขาต้องการให้เธอลิ้มรสความเจ็บปวดทั้งหมดบนโลกนี้ก่อนจะตาย

ชีวิตนี้ของอวี๋ม่านน่าราบรื่นเกินไป อยากได้อะไรก็ได้สิ่งนั้นเสมอ เธอจึงไม่เคยยอมแพ้กับผู้ชายที่เธอไม่เคยได้มาครอบครองอย่างเขา

เขาต้องการให้เธอไม่เหลืออะไรสักอย่าง ต้องการให้เธอตกจากก้อนเมฆสูงส่ง สู่โคลนเลนที่คนมากมายเหยียบย่ำ เพื่อให้เธอได้ลิ้มรสชาติความรู้สึกที่เธอไม่เคยมี อย่างเช่นความยากจน การถูกคนนับไม่ถ้วนรังเกียจ หรือแม้กระทั่งความรู้สึกของหนูข้างถนนและสุนัขจรจัด

เธอคงไม่เคยลิ้มรสชาติพวกนี้ เขาจึงอยากให้เธอได้ลองรับรู้ดูบ้าง

ผู้หญิงที่ชั่วร้ายคนนี้ เธอสมควรได้รับการลงโทษที่โหดร้ายที่สุดทุกอย่างบนโลก

อวี๋ม่านน่ามองหลินหยางที่อยู่ตรงหน้า จู่ๆ เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

หลินหยางในอดีตมอบความรู้สึกของดวงอาทิตย์ในฤดูหนาวให้กับเธอเสมอ แต่แสงอาทิตย์บนตัวของหลินหยางในตอนนี้คล้ายกับถูกหมอกสีดำบดบัง ไม่มีความอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

เขากลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร

สามปีก่อน? สี่ปีก่อน? หรือว่าหนึ่งเดือนก่อน

เธอไม่รู้เลย จำไม่ได้ด้วยซ้ำ!

“หลินหยาง นายฟังฉันนะ ฉันรู้ว่าตอนนี้นายคิดอะไรอยู่ แล้วก็รู้ว่าตอนนี้นายมีอะไรอยู่ในมือ ฉันให้นายนำพวกมันออกไปไม่ได้ นายคืนให้ฉันดีไหม ฉันจะช่วยนางจัดการเอง!”

หลินหยางแค่นหัวเราะ มองเธอเหมือนกับมองคนโง่ “อวี๋ม่านน่า เธอคิดว่าตัวเองฉลาดมากเลยสินะ หรือเธอคิดว่าฉันหลินหยางโง่มาก เธอพูดอะไรแบบนี้ออมาได้ยังไง” ใบหน้าของราบเรียบมาก แต่ในใจกลับลอบระแวดระวัง ดูท่าทางตระกูลอวี๋จะรู้เรื่องแล้ว

หมายความว่าตอนนี้เขาตกอยู่ในอันตราย อวี๋ม่านน่ารู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ คนตระกูลอวี๋พวกนั้นก็ต้องรู้เหมือนกัน

เขาคิดแล้วก็กลับหลังกันไป

“นายจะไปไหน” อวี๋ม่านน่าถาม

หลินหยางว่า “ฉันจะไปห้องน้ำ เธอก็รีบไปเถอะ”

เขารีบเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะควักการ์ดคริสตัลออกมาจากในกระเป๋ากางเกง แล้วเสียบมันเข้ากับปลายโทรศัพท์มือถือ

จากนั้นเขาก็สำรองข้อมูลในการ์ด ส่งข้อมูลไปไว้ในคลาวด์ และส่งรหัสผ่านสองชั้นให้เพื่อนที่เขาเชื่อใจ รวมถึงเล่าสถานการณ์ให้อีกฝ่ายฟังด้วย

สุดท้ายเขาก็เรียกรถคันหนึ่งให้มารอเขาอยู่ที่ใต้อาคาร

ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาไม่อยากให้คนพวกนั้นมาที่นี่ เพราะที่นี่คือบ้านของไป๋จื่อ

ร่างกายของไป๋จื่อที่อยู่ที่นี่ตายแล้ว แต่เธอยังมีชีวิตอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง เขาต้องไปตามหาเธอ และเขาจะต้องหาตัวเธอให้เจอ เพื่อพาเธอกลับมาที่นี่

ตอนที่เธอกลับมาแล้ว เขาไม่อยากให้เธอเห็นความเปลี่ยนแปลงในห้องนี้

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลินหยางออกมาจากในห้องน้ำ เห็นอวี๋ม่านน่ายืนอยู่ข้างคอมพิวเตอร์บนโต๊ะหนังสือ เขายิ้มเย็นชาในทันที “เธอหาอะไรอยู่”

อวี๋ม่านน่าพูดทันที “หลินหยาง ฉันรู้ว่าเธอได้อะไรบางอย่างไปแล้ว นายคืนให้ฉันดีไหม ฉันหวังดีกับนายทุกอย่างเลยนะ ขอแค่นายคืนมันมาให้ฉันก็จะไม่มีทางมีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”

หลินหยางจ้องหน้าอวี๋ม่านน่าเขม็ง เดินเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “จะไม่มีทางมีอะไรเกิดขึ้น งั้นเท่ากับว่าคนที่ถูกไฟคลอกทั้งเป็นพวกนั้นต้องตายไปเปล่าๆ เหรอ ผู้บาดเจ็บที่นอนทรมานอยู่ในโรงพยาบาล คนที่ต้องเสียใจเพราะคนรักตายจากไป ใครจะคืนความยุติธรรมให้พวกเขาล่ะ”