คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 611

ตอนที่ 1221 หลักฐานที่ชัดเจน

ฉู่เยี่ยนมองใต้เท้าเจิ้งและใต้เท้าเก๋อที่กลัวจนแทบปัสสาวะราด ทว่าเม้มปากไม่พูดอะไร

ทั้งสองคนกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก แม้แต่เหวยหย่วนโหวยังถูกลดขั้น แล้วพวกเขาสองคนจะมีจุดจบที่ดีได้อย่างไร

“คนหนึ่งพูดคำลวง คนหนึ่งคาดเดามั่วซั่ว ไป๋จื่อถูกกำหนดให้เป็นฮองเฮาของข้า พวกเจ้าบังอาจปานนี้ ยังเห็นข้าเป็นประมุขของแคว้นนี้อยู่หรือ หรือในสายตาของเจ้า ข้าเทียบกับจัวเฉิงจื้อไม่ติดเลย”

ทั้งสองคนแทบจะเป็นอัมพาต ไม่กล้าพูดอะไรออกมา ในที่สุดก็รู้ตัวว่าอะไรเรียกว่าอำนาจล้นฟ้า อะไรเรียกว่าจาบจ้วงฮ่องเต้

ฉู่เยี่ยนไม่ได้เพิ่มเสียงให้ดังขึ้นแม้สักส่วนเดียว เพียงแค่กล่าวทุกคำอย่างเชื่องช้าและเรียบง่าย ก็เพียงพอจะทำให้ทุกคนอกสั่นขวัญแขวนแล้ว

นี่ก็คือความน่าเกรงขามของผู้ที่อยู่เหนือกว่า สายตาของเขาทอดมองไปที่ใด ล้วนเหมือนมีเมฆดำผืนใหญ่มาเยือน ความกดอากาศต่ำลง ทำให้รู้สึกสิ้นหวัง

ใต้เท้าเจิ้งและใต้เท้าเก๋อเผชิญชะตากรรมถูกลดขั้นและขับไล่ออกจากเมืองหลวงเช่นดียวกัน ทว่าตำแหน่งสูงกว่าจัวเฉิงจื้ออยู่บ้าง นับว่าเป็นการตบหน้าจัวเฉิงจื้ออีกครั้งหนึ่ง เพื่อให้เขาจดจำบทเรียนครั้งนี้ให้ดี

ตั้งแต่วันนี้ไปก็ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องแต่งตั้งฮองเฮาอีก เหล่าขุนนางรู้ขีดจำกัดความอดทนของฮ่องเต้เป็นที่เรียบร้อย จึงไม่กล้าแตะต้องเรื่องนี้

ส่วนอันอ๋องค่อนข้างน่าเวทนาทีเดียว เกิดเรื่องขึ้นในจวนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ข่าวอื้อฉาวที่ถูกปิดไว้ถูกเปิดเผยออกมาเรื่อยๆ ชื่อเสียงของเขาจึงเหม็นโฉ่จนถึงขีดสุดในทันที

อันอ๋องโมโหทำลายข้าวของอยู่ในจวน “แท้จริงแล้วเป็นสารเลวที่ไหน เรื่องพวกนี้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือไร เหตุใดถึงรู้กันทั้งบ้านทั้งเมืองได้ เจ้าไปจัดการอย่างไรกันแน่” เขาตะคอกใส่บุรุษเสื้อสีเขียวคนหนึ่ง

บุรุษเสื้อเขียวรีบเอ่ย “ความจริงเรื่องนี้ถูกปิดไว้ ที่ถูกเปิดเผยออกมาเช่นนี้ จะต้องมีคนจงใจทำอย่างแน่นอน”

อันอ๋องสบถ “เจ้าไม่พูด ข้าก็แน่ใจว่าต้องมีใครวางแผนเล่นงานข้า ไม่เช่นนั้นจะถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมดในตอนนี้ได้อย่างไร เจ้าสืบมานานมากแล้วนี่ ไม่มีเบาะแสอะไรสักนิดเลยหรือ ข้าเลี้ยงพวกเจ้าโดยเปล่าประโยชน์หรือนี่”

บุรุษเสื้อเขียวร้อนใจแล้ว “ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเบาะแสอะไรเลยขอรับ”

อันอ๋องนั่งลงพร้อมกับไฟโทสะ ก่อนจะรับชาที่ขันทีหนุ่มส่งมาให้ จิบคำหนึ่งแล้วก็ขว้างจอกชาทั้งจอกใส่ตัวขันทีหนุ่ม “เจ้าคิดจะใช้น้ำชาลวกข้าให้ตายรึ”

ขันทีหนุ่มเจ็บมาก แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงใดออกมาสักแอะ ได้แต่เก็บจอกชาและออกไปอย่างรู้สึกผิด

อันอ๋องกวาดสายตามองบุรุษชุดเขียว เอ่ยเสียงเย็น “พูดมา!”

บุรุษชุดเขียวก้าวเข้าไปใกล้ ลดเสียงลง “ไม่ทราบว่าท่านอ๋องเคยได้ยินชื่อองครักษ์มังกรหรือไม่”

อันอ๋องมุ่นคิ้วในทันที “เคยได้ยิน ทำไม? องครักษ์มังกรเป็นคนทำเรื่องนี้หรือ”

อีกฝ่ายพยักหน้า “เป็นไปได้แปดเก้าส่วนขอรับ เพียงแต่ยังไม่มีหลักที่ชัดเจน แต่วิธีการเช่นนี้เหมือนวิธีการขององครักษ์มังกรจริงๆ ขอรับ”

อันอ๋องกล่าวว่า “เจ้าหมายความว่าฮ่องเต้กำลังจัดการข้าหรือ” องครักษ์มังกรรับคำสั่งจากฮ่องเต้โดยตรง ไม่ว่าจะทำเรื่องอะไร ล้วนได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ทั้งนั้น

เขาควรจะนึกถึงได้ตั้งนานแล้ว ฉู่เยี่ยนไม่ใช่คนโง่ ไม่มีทางสืบไม่เจอเรื่องพวกนี้ เมื่อสืบเจอและรู้ตัวคนวางแผนลอบสังหาร ไปจนถึงคนที่ถือโอกาสวางยาเสด็จพ่อตอนที่เขาไม่อยู่ ว่าเป็นฝีมือของเขาฉู่อัน แล้วฉู่เยี่ยนจะปล่อยให้เขาลอยนวลไปได้อย่างไร

“ได้ยินมาว่าไป๋จื่ออยู่ที่จวนจิ้นอ๋อง?” อันอ๋องถาม

บุรุษชุดเขียวพยักหน้า “ใช่ขอรับ”

อันอ๋องยิ้มเย็น “ด้วยความรักที่เขามีต่อไป๋จื่อผู้นั้น หากรู้ว่าสตรีอันเป็นที่รักตายและถูกทิ้งศพไว้ในป่า เขาจะทำเช่นไร”

“คนอื่นอาจจะไม่ทำอย่างไร แต่เกรงว่าฮ่องเต้จะบ้าคลั่งขอรับ” บุรุษชุดเขียวยิ้ม

อันอ๋องก็ยิ้มเช่นกัน “ข้าต้องการให้เขาเป็นบ้า รีบไปจัดการเสีย”

บุรุษชุดเขียวรับคำ ก่อนจะจัดเตรียมนักฆ่ากลุ่มหนึ่งไปลอบสังหารไป๋จื่อที่จวนจิ้นอ๋องทันที

……….

ตอนที่ 1222 ไม่คิดเปิดเผยความจริง

นักฆ่าไปทำตามคำสั่งทันที ทว่ารอจนถึงค่อนคืนแล้ว นักฆ่าที่ส่งออกไปยังไม่กลับมาแม้แต่คนเดียว

ฉู่อันมีลางสังหรณ์ว่าเกิดเรื่องแล้ว จึงให้ข้ารับใช้ส่งนักฆ่าที่เก่งกาจกว่าไปอีกกลุ่มหนึ่ง

...

ไป๋จื่อนอนหลับไม่สนิท ข้างนอกมีสุ้มเสียงดังมาอยู่ตลอด นางรู้อยู่แก่ใจดีว่ามีการซุ่มสังหารอยู่ข้างนอก แล้วนางจะหลับลงได้อย่างไร

จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากทางหน้าต่าง นางพลันหวาดกลัว รีบนำมีดผ่าตัดมาถือไว้ในมือ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งกำยาสลบห่อหนึ่งเอาไว้

ขอเพียงมีใครเข้ามาใกล้ นางจะสาดยาสลบนี้ใส่หน้า

นางเตรียมของสิ่งนี้ไว้นานมากแล้ว ทว่าไม่เคยได้ใช้งานเลยสักครั้ง และนางอยากลองใช้ดูสักครั้งจริงๆ

มีคนกระโดดเข้ามาจากข้างนอกหน้าต่าง ก่อนจะตกลงบนพื้นอย่างปราดเปรียว ฝีเท้าเบามาก แต่นางกลับได้ยินชัดเจนอย่างน่าประหลาด นางไม่เคยรู้เลยว่าเสียงฝีเท้าของคนสามารถเบาได้มากขนาดนี้ ซึ่งนางก็ยังคงได้ยินชัดมากอยู่ดี

เงาดำเดินมาทางนาง แต่ละย่างก้าวไม่นับว่าเร็ว ภายในห้องไม่ได้จุดตะเกียง มืดมิดไร้แสง นางทำได้เพียงฟังเสียวฝีเท้าเบาหวิวและเสียงเสียดสีของเสื้อผ้ายามที่คนผู้นั้นเดิน

เสียงเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนถึงข้างเตียง นางแม้กระทั่งมองเห็นมือข้างหนึ่งยื่นมาเปิดม่านเตียงสีเข้มออก

ทันใดนั้นเวลาเหมือนกับเร็วขึ้น นางไม่ทันคิดมาก สะบัดสาดยาสลบที่อยู่ในมือออกไปใส่หน้าคนผู้นั้น จากนั้นก็เงื้อมีดผ่าตัดขึ้นสูง นางใกล้จะแทงลงไปแล้ว ทว่าข้อมือของนางถูกมือข้างหนึ่งคว้าไว้เสียก่อน “ข้าเอง!”

ไป๋จื่อเบิกตาโพลง เรียกด้วยความประหลาดใจว่า “ฉู่เยี่ยน?”

ยาสลบของนางเป็นของดี คนทั่วไปขอเพียงสูดดมเล็กน้อยก็สลบไปได้แล้ว เมื่อครู่นางสาดใส่ฉู่เยี่ยนหมดทั้งห่อ เขาไม่หมดสติจึงเป็นเรื่องแปลก

ไป๋จื่อกระโดดลงจากเตียง เรียกเสี่ยวชิงที่อยู่ข้างนอก เพื่อเข้ามาช่วยนางจุดตะเกียง

ส่วนนางค้นหายาถอนจากในกล่องยา

เสี่ยวชิงเหลือบเห็นฉู่เยี่ยนนอนอยู่บนพื้น จึงรีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ เขาบาดเจ็บอีกแล้วหรือ”

ไป๋จื่อส่ายหน้า “เมื่อครู่ในห้องมืดมาก ข้าคิดว่าคนร้ายเข้ามา จึงสาดยาสลบห่อหนึ่งออกไป คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเขา”

เสี่ยวชิงปิดปากหัวเราะ “สมควรโดนแล้วเจ้าค่ะ ใครใช้ให้เขาลอบเข้ามากลางดึกกัน”

ไป๋จื่อนำยาถอนเข้าไปใกล้ๆ จมูกของฉู่เยี่ยน กลิ่นเย็นสดชื่นสายหนึ่งเตะจมูกเขา ทำให้เขาตื่นเต็มตาในทันที เพียงแต่ยังรู้สึกหนักศีรษะอยู่บ้าง

“เป็นอย่างไรบ้าง” ไป๋จื่อถาม

ฉู่เยี่ยนลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนร่างกายพลางยิ้มว่า “ไม่เป็นไร เจ้ามีการตอบสนองเช่นนั้นได้ ข้าดีใจทีเดียว” เขาพูดความจริง เพราะเขากลัวว่าไป๋จื่อเจอเหตุการณ์เช่นนี้แล้วจะตื่นตระหนก คิดไม่ถึงเลยว่านางจะใจเย็น ควบคุมอารมณ์ และลงมือได้รวดเร็วขนาดนี้

“เกิดอะไรขึ้นข้างนอก” ไป๋จื่อถาม

ฉู่เยี่ยนพลันขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปมองทางหน้าต่าง “น้องเจ็ดผู้นั้น พวกเขาคิดใช้เจ้ามาควบคุมข้า คิดฝันได้งดงามทีเดียว ข้าจะปล่อยให้เกิดความผิดพลาดเดิมซ้ำสองหรือไร”

ไป๋จื่ออยากามว่าครั้งแรกเป็นความผิดพลาดจริงๆ ไม่ใช่หรือ เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นเสียหน่อย

นางอยากถาม ทว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ถามออกไป เพราะนางรู้คำตอบอยู่แล้ว

ด้วยนิสัยของฉู่เยี่ยน เขาจะไม่คาดคิดถึงได้อย่างไรว่าเขาออกจากวังแล้วจะเกิดเรื่อง จะไม่คาดคิดถึงได้อย่างไรว่าเขาไปที่เมืองหลิวเซี่ยนแล้ว คนของฉู่อันจะไม่พบตัวเขา

เขาแสดงแผนทรมานร่างกายตัวเองเพื่อให้ศัตรูตายใจ และกึ่งเท็จกึ่งจริงกล่อมนางกลับเมืองหลวง

นางรู้ว่าเขาหลอกนาง เขาเองก็รู้ว่านางรู้ และนางก็รู้ว่าเขารู้ว่านางรู้แล้วเช่นกัน

พวกเขาต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่กลับไม่มีใครคิดจะเปิดเผยความจริง

นางยังไม่ได้วางแผนว่าจะทำอย่างไรต่อจากนี้ เขากลับเตรียมการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว

และนางไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย

เขาไม่คิดจะพูดออกมาก่อนที่ทุกอย่างจะสำเร็จ

บางครั้งความเงียบเช่นนี้ก็ก่อให้เกิดความน่าเสียดายที่ไม่ควรมีมากมาย