คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 620

ตอนที่ 1239 วันๆ ว่างจนเบื่อหน่าย

ฉู่เยี่ยนมุ่นคิ้ว ถามว่า “ใครมาเชิญนาง บอกหรือไม่ว่ามีธุระใด”

พ่อบ้านเอ่ย “ทูลฝ่าบาท เป็นคุณชายใหญ่สกุลเฉิงมาเชิญคุณหนูพ่ะย่ะค่ะ เขาอยู่ข้างนอกประตูหลัก บอกว่าฮูหยินของเขาคลอดยาก อยากเชิญคุณหนูไปดูหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่เยี่ยนไม่เคยพบคุณชายใหญ่สกุลเฉิง แต่กลับเคยได้ยินว่าเขาเป็นคนที่มั่นคงในรักมาก แต่งงานมาแล้วสิบปี ทว่าในจวนไม่มีสาวใช้ห้องข้างและอนุภรรยา ภรรยาของเขาให้เกิดบุตรีสี่คนติดต่อกัน นี่เป็นท้องที่ห้าแล้วกระมัง

“ไม่ใช่บอกว่าสตรียิ่งคลอดลูกมาก ยิ่งคลอดลูกง่ายกว่าเดิมหรือ เหตุใดท้องที่ห้าแล้วยังคลอดยากอยู่อีก” ฉู่เยี่ยนไม่เข้าใจ

ไป๋จื่ออธิบายว่า “เรื่องนี้พูดยาก บางคนยิ่งคลอดยิ่งง่าย แต่บางคนกลับคลอดยากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหมดเกี่ยวกับสภาพร่างกายขณะตั้งท้อง และเกี่ยวข้องกับตัวทารกด้วยเช่นกัน ไม่ใช่เรื่องที่จะเข้าใจได้ง่ายๆ เลย”

“เจ้าจะไปหรือไม่” ฉู่เยี่ยนถาม

ไป๋จื่อพยักหน้า “ไปสิ ชีวิตคนสำคัญมาก ในเมื่อเขามาหาถึงที่นี่ แสดงว่าไม่มีทางอื่นแล้วเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่มาหาข้าที่นี่หรอก” ที่นี่คือจวนจิ้นอ๋อง ที่พักของฮ่องเต้ในปัจจุบัน และคนทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนรู้ว่าที่ฮองเฮาพักอยู่ที่นี่เช่นกัน

ตั้งแต่นางเข้ามาพักอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีใครมาขอให้นางไปตรวจอาการ แตกต่างกับตอนที่พักอยู่ที่คฤหาสน์ตงฟางโดยสิ้นเชิง ทุกวันนี้นางว่างจนเบื่อจะแย่

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงมาหาถึงที่ ย่อมต้องเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอย่างแน่นอน

เสี่ยวชิงหยิบกล่องยาของไป๋จื่อมาอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้กล่องนี้ก็หนักมากอยู่แล้ว ภายในนั้นเต็มไปด้วยยาลูกกลอนที่ไป๋จื่อหลอมไว้มากมาย เห็นเพียงนางใส่ยาไว้ในกล่อง แต่กลับไม่เคยเห็นนางหยิบออกมาใช้

กล่องย่อมหนักขึ้นเรื่อยๆ อยู่แล้ว

ฉู่เยี่ยนถอนใจเสียงหนึ่ง เดิมทีเขาอยากมากินข้าวที่นี่ สุดท้ายไม่ได้กินข้าว แถมยังอึดอักใจอีกต่างหาก ตอนนี้ไม่มีเวลาปลอบใจด้วยซ้ำ นางก็ต้องไปดูอาการให้ผู้ป่วยแล้ว

เขาคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ข้าจะไปกับเจ้าด้วย ตอนนี้ไม่มีอะไรทำอยู่พอดี”

“จะดีหรือ เจ้าเป็นถึงฮ่องเต้ สตรีคลอดลูก กฎของที่นี่คือสามีต้องหลบเลี่ยง ด้วยเกรงว่าจะพบโชคร้าย เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไปด้วย”

ฉู่เยี่ยนยิ้มว่า “ข้าไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นหรอก ไม่สนใจอยู่แล้ว กว่าจะได้ออกจากวังไม่ใช่เรื่องง่าย และข้าเพิ่งพบเจ้าไม่ทันไร จะให้ข้ากลับไปเช่นนี้ข้าไม่ยอมหรอก เจ้าไปที่ไหนข้าก็จะไปที่นั่น”

ไป๋จื่อยิ้มจางๆ “เอาละ เจ้าอย่าเสียใจภายหลังก็แล้วกัน” นางเดาว่าฉู่เยี่ยนไม่เคยเห็นสตรีคลอดลูกมาก่อน ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องได้เห็นแน่ สร้างประสบการณ์เสียตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน

เมื่อถึงวันที่เขาได้เป็นพ่อคนจริงๆ แล้ว เขาจะได้เตรียมใจและเตรียมตัวไว้บ้าง

คิดถึงวันที่เขาจะได้เป็นพ่อคนแล้ว นางก็แอบปวดใจเล็กน้อย ด้วยไม่รู้ว่าสตรีที่จะคลอดลูกให้เขาคนนั้นจะเป็นใคร

นางบดบังความขมขื่นในดวงตา แล้วกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คล่องตัวในห้อง บนศีรษะยิ่งไม่ประดับเครื่องประดับอะไร เรียบง่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แต่กลับยังคงงดงามเตะตาดังเดิม

ฉู่เยี่ยนมองเรือนผมสีดำสนิทที่ไม่มีเครื่องประดับอะไร ยิ้มว่า “หากปิ่นดอกไม้ที่ข้าเคยมอบให้เจ้ายังอยู่ เจ้าจะประดับมันบนศีรษะหรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้า “ประดับสิ” ปิ่นชิ้นนั้นเป็นเครื่องประดับหนึ่งเดียวที่นางชอบ ถือเป็นสิ่งของแทนใจที่หูเฟิงมอบให้นางในตอนนั้น น่าเสียดายที่มันหายไปในเทือกเขาลั่วอิง ไม่มีทางพบได้อีกตลอดกาล

เมื่อเห็นนางพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา ฉู่เยี่ยนก็พลันเบิกบานใจ เขาอยากจะดึงนางมากอดในอ้อมแขน แล้วจุมพิตอย่างแรงสักครั้งหนึ่ง

ไป๋จื่อชำเลืองเห็นเปลวไฟในดวงตาของเขา จึงรีบหมุนกายเดินไป “รีบไปเถอะ คนยังรอข้าไปช่วยชีวิตอยู่นะ”

สามคนออกจากจวนไป ในที่แจ้งมีสามคน แต่ในที่ลับกลับมีมากมายไม่รู้กี่คน

ด้านนอกประตูหลักของจวนจิ้นอ๋อง ไป๋จื่อเห็นคุณชายใหญ่สกุลเฉิงแล้ว เขาเป็นชายหนุ่มอายุสามสิบต้นๆ ใบหน้าเหลี่ยมคมเข้ม สีหน้าเป็นกังวลใจอย่างยิ่ง ครั้นเห็นไป๋จื่อออกมาแล้วเขาก็รีบก้าวเข้าไป รีบร้อนถามว่า “คุณหนูไป๋ใช่หรือไม่”

……….

ตอนที่ 1240 เหตุใดไม่ให้ข้าเข้าไป

ไป๋จื่อพยักหน้า “ใช่ ท่านก็คือคุณชายใหญ่สกุลเฉิงกระมัง”

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงประสานมือคารวะนางทันที “คุณหนูไป๋โปรดช่วยข้าด้วย”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” ไป๋จื่อถาม

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงว่า “ภรรยาของข้าตั้งท้องได้แปดเดือนแล้ว ทีแรกก็อาการดีมาโดยตลอด แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆ เมื่อวานนางก็เริ่มอาการไม่ดี เจ็บท้องไม่ยอมหยุด อีกทั้งมีเลือดไหลออกมาด้วย ข้าเชิญทั้งหมอตำแยและหมอมาดูแล้ว ทั้งคู่ต่างก็บอกว่าใกล้คลอด”

ไป๋จื่อว่า “คลอดตอนอายุครรภ์ได้แปดเดือน แม้จะเป็นการคลอดก่อนกำหนด แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ หากราบรื่นก็ไม่มีทางเป็นเรื่องใหญ่อะไร”

“หมอก็พูดเช่นนี้” คุณชายใหญ่สกุลเฉิงเอ่ย “แต่ทว่าไม่ราบรื่นนี่สิ เด็กไม่ยอมออกมา ภรรยาข้าเจ็บจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ตอนนี้ไม่มีแรงเหลือแม้สักนิด หมอและหมอตำแยบอกว่า...ล้วนบอกว่า...”

เขาพลันร้องไห้ออกมา พูดต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ

“พวกเขาบอกว่าขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกนางต้องตายทั้งแม่ทั้งลูกใช่หรือไม่” เขาพูดต่อไปไม่ได้ เช่นนั้นนางจะพูดเอง

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงพยักหน้า ตาแดงขึ้นเรื่อยๆ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าไป๋จื่อ “คุณหนูไป๋ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นว่าที่ฮองเฮาของแคว้นฉู่ เดิมทีไม่ควรนำเรื่องพวกนี้มารบกวนเจ้า แต่ภรรยาข้า พวกข้า...พวกข้ายังมีบุตรีสี่คน พวกนางขาดมารดาไม่ได้ ข้าเองก็ขาดนางไม่ได้เช่นกัน คุณหนูไป๋...”

ไป๋จื่อให้เสี่ยวชิงไปประคองเขาลุกขึ้น ก่อนจะกล่าวว่า “ไม่ต้องพูดแล้วเจ้าค่ะ ไปเถอะ ข้าจะไปดูเอง และจะช่วยพวกท่านอย่างสุดความสามารถ”

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงกล่าวขอบคุณไม่ขาดปาด เมื่อไป๋จื่อขึ้นรถม้าแล้ว เขาถึงจะพบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งตามนางมาด้วย อีกทั้งขึ้นไปรั่งรถม้าคันเดียวกันกับนาง ในใจเขารู้สึกไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก เหตุใดคนผู้นี้ถึงนั่งรวมกับคุณหนูไป๋ ไม่รู้จักเลี่ยงบ้างเลยหรือไร

ทุกคนล้วนเล่ากันว่าไป๋จื่อใจง่ายเหมือนเกสรดอกไม้โปรยปราย ทำอะไรตามใจชอบ หรือว่านั่นจะเป็นเรื่องจริง ไม่ ไม่มีทาง คุณชายใหญ่สกุลเฉิงส่ายหน้า คนเช่นคุณหนูไป๋จื่อ มองอย่างไรก็ไม่ใช่เช่นที่ใครๆ ว่ากัน ต้องมีเหตุผลอื่นแน่นอน

เขาไม่คิดมากอีก เพียงหมุนกายกลับไปที่รถม้าของตนเอง

รถม้าเคลื่อนไปข้างหน้า ไม่นานนักก็มาถึงสกุลเฉิงของเสนาบดีฝ่ายซ้าย ซึ่งไม่นับว่าไกลจากจวนจิ้นอ๋องมากเท่าไร

คุณชายใหญ่สกุลเฉิงนำไป๋จื่อเข้าไปในลานบ้าน เมื่อเดินทะลุเข้าไปแล้ว ตอนที่มาถึงด้านหน้ามู่ลี่ดอกไม้ภายในลานบ้าน หญิงชราที่เฝ้าอยู่ก็ขวางเขาเอาไว้ “คุณชายใหญ่ ฮูหยินให้บ่าวเฝ้าอยู่ที่นี่ ไม่ให้ท่านเข้าไปเจ้าค่ะ”

“เหตุใดไม่ให้ข้าเข้าไป” คุณชายใหญ่สกุลเคอไม่พอใจ

“ฮูหยินบอกว่าข้างในมีพลังงานชั่วร้ายหนาหนัก ท่านเข้าไปไม่ค่อยเหมาะเจ้าค่ะ”

คุณชายใหญ่สกุลเคอได้ยินแล้วก็โมโห ในหัวสมองของคนพวกนี้คิดอะไรอยู่กันแน่ พลังงานชั่วร้ายหนาหนักอะไรกัน มั่วทั้งนั้น

เขาเพียงอยากอยู่ข้างกายภรรยายามที่นางต้องการเขา ต่อให้ไม่อาจอยู่ข้างเตียงนางได้ เขาก็หวังว่าจะได้เข้าไปอยู่ใกล้นาง ใกล้มากกว่าตอนนี้

“ถอยไป!” คุณชายใหญ่สกุลเฉิงตวาด

หญิงชราเหมือนจะรู้ว่าเขาไม่ฟัง จึงกางแขนสองข้างตรงหน้ามู่ลี่ดอกไม้ “คุณชายใหญ่ ท่านอย่าทำให้บ่าวลำบากใจเลยเจ้าค่ะ บ่าวก็เพียงทำตามที่ฮูหยินสั่งเท่านั้น”

คุณชายใหญ่สกุลเคอคร้านจะสนทนากับนาง จึงจับแขนหญิงชรา แล้วดึงนางออกจากตรงหน้าอย่างแรง

ข้างในยังมีหญิงชราสองคนและสาวใช้สองคน เมื่อพวกนางเห็นดังนั้นแล้วก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปขวาง พากันหลบเลี่ยงไปข้างๆ

ขวางไปก็ไม่มีประโยชน์ พวกนางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณชายใหญ่โดยสิ้นเชิง ก้าวเข้าไปก็มีแต่จะโดนตีทั้งนั้น

เฉิงซูผิงนำไป๋จื่อและฉู่เยี่ยนเข้าไปในเรือน รีบร้อนกลับไปยังเรือนชางที่เขาและภรรยาพักอยู่

“เป็นอย่างไรบ้าง” หมอที่เชิญมานั่งอยู่ในเรือน กำลังเป่าใบสั่งยาที่เพิ่งเขียนเสร็จให้แห้ง