คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 599
ตอนที่ 1197 มีเพียงหนทางเดียว!
สำหรับนางแล้วมีเพียงหนทางเดียว!
นางรู้ดีว่าฉู่เยี่ยนอยากกลับไป ถึงอย่างไรเสียเขาก็เป็นประมุขของแคว้นฉู่แห่งนี้เชียวนะ!
“กลับเมืองหลวงเถอะ” นางเอ่ยเสียงเบา
นางเงียบเสียงไปแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่สำหรับฉู่เยี่ยนกลับยาวนานเหมือนผ่านไปทั้งชีวิต
ความรู้สึกกังวลใจของเขา ในที่สุดก็มลายหายไปทันทีที่นางเอ่ยปาก
ความปีติเอ่อท่วมท้นทั่วร่างกายของเขา เขายื่นแขนออกไป มือเพิ่งสัมผัสกับแขนของนางได้ไม่ทันไรก็ดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแล้ว “จื่อเอ๋อร์ ขอบคุณเจ้ามาก” ขอบคุณที่เจ้าจะไม่แยกจากข้าอีก ขอบคุณที่เจ้ายอมอยู่เคียงข้างข้า
ไป๋จื่อซบหน้าลงบนหน้าอกเขา บัดนี้นางรู้สึกหนักใจ กลุ้มใจ ดีใจไม่ออก ราวกับนางทำอะไรหล่นหายไปในวินาทีนี้
สิ่งของที่มีค่าเป็นอย่างยิ่ง
คืออะไรกัน อิสระ? ตัวตน?
นางไม่รู้!
ชีวิตคนไม่มั่นคงเช่นนี้แหละ ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าวินาทีต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
นางเพิ่งจะเคยชินกับชีวิตเรียบง่ายในเมืองหลิวเซี่ยน แต่ก็ต้องแยกจากมันไปเสียแล้ว
กู้ปั๋วหยางมองลานบ้านตรงหน้าด้วยความอาลัยอาวรณ์ ถอนหายใจเสียงแล้วเสียงเล่า
หากไม่ใช่เพราะเป็นห่วงไป๋จื่อ เขาอยากจะอยู่ที่นี่มากกว่า เพราะเขาไม่สนใจเข้าไปคลุกคลีกับการแย่งชิงอำนาจของคนยุคโบราณอยู่แล้ว จะเป็นตายอย่างไรก็ไม่รู้
“พี่ใหญ่ หากเจ้าชอบที่นี่ก็อยู่ต่อเถอะ”
กู้ปั๋วหยางส่ายหน้า “เช่นนั้นไม่ได้หรอก วันไหนหลินหยางอาจจะขับยานข้ามมิติมารับเจ้าก็ได้ หากข้าไม่อยู่ แล้วข้าจะกลับไปกับเจ้าได้อย่างไร”
ไป๋จื่อหลุดหัวเราะออกมา “เจ้าพูดอะไรของเจ้า จะเป็นไปได้อย่างไร”
กู้ปั๋วหยางพลันกล่าว “มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก พวกเรามาที่นี่ได้ แล้วเหตุใดเขาจะมาบ้างไม่ได้” เมื่อคิดถึงหลินหยาง กู้ปั๋วหยางก็ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ “สตรีคนอื่นล้วนหวังให้บุรุษของตนเองเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาว แต่ดูเจ้าสิ ช่างโชคดียิ่งนัก ไม่เพียงมีเจ้าชายขี่ม้าขาว ยังมีม้าไม้ไผ่ที่เหาะได้อีกต่างหาก โอ้โห...ข้าอิจฉาเจ้ายิ่งนัก”
ไป๋จื่อมองตาขวางใส่เขา “อย่าพูดมั่ว รีบเก็บของเถอะ”
ตรงมุมเลี้ยวมีชุดคลุมสีม่วงแฉลบผ่านไป ฉู่เยี่ยนยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะกลับไปโดยไม่พูดอะไร
อาอู่ตามมาถึงข้างกายเขา ถามเสียงเบาว่า “ฝ่าบาท อะไรคือยานข้ามมิติหรือ” เขารู้จักหลินหยาง เจ้าของสมุดเล่มเล็กๆ นั่นมีตัวตนอยู่จริงๆ หรือนี่
ฉู่เยี่ยนไม่ได้ตอบความ ยังคงเดินไปข้างหน้าโดยไม่ได้มีอาอู่คอยประคองอยู่ข้างๆ เขาไม่ก้าวพลาดแม้สักก้าวเดียว ดวงตาที่มองไปข้างหน้าก็ไม่ได้เหม่อลอยเหมือนปกติ กลับมาสดใสอีกครั้ง
อาอู่เร่งฝีเท้าตามไป เอ่ยกับฮ่องเต้ว่า “ฝ่าบาท พระองค์เดินช้าหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ หากอาจื่อเห็นเข้าจะต้องสงสัยแน่”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่เยี่ยนผ่อนฝีเท้าลงตามคาด การมองเห็นของเขากำลังฟื้นฟูกลับมาอย่างช้าๆ มันยังคงพร่าเลือน แต่มองเห็นทางได้ก็เพียงพอแล้ว
องครักษ์มังกรเจอยาถอนพิษจากในจวนขององค์ชายเจ็ดแล้ว สามวันก่อนเขากินยาถอนพิษเป็นที่เรียบร้อย แต่เพื่อให้จื่อเอ๋อร์ตามเขากลับไป เขาทำได้แต่แกล้งตาบอดต่อ แสดงละครฉากนี้จนถึงที่สุด
ระหว่างทางกลับเมืองหลวง เพื่อให้สะดวกต่อการสังเกตอาการของฉู่เยี่ยน ไป๋จื่อจึงนั่งรถม้าคันเดียวกับเขา อาอู่ขี่ม้า ส่วนกู้ปั๋วหยางและเสี่ยวชิงนั่งบนรถม้าอีกคันหนึ่ง
ครั้นเห็นฉู่เยี่ยนหลับไปแล้ว นางถึงได้อิงแอบข้างกายเขาพักผ่อนบ้าง อาจจะเป็นเพราะตลอดทางนี้เหนื่อยจนเกินไป หรืออาจจะเป็นเพราะรถม้าโคลงเคลงกล่อมนางจนหลับ ผ่านไปไม่นานเท่าไรก็มีเสียงหายใจที่เป็นจังหวะดังขึ้นแล้ว
วันนี้เป็นวันฟ้าครึ้ม หน้าต่างและประตูรถม้าล้วนปิดสนิท ภายในรถมืดมาก ดวงตาสีดำขลับทอประกายของฉู่เยี่ยนลืมขึ้นในความมืด
เขาลอบมองไปข้างๆ มองเด็กสาวที่พิงอยู่ข้างกายเขา ในใจของเขาเกิดความรู้สึกอบอุ่น อ่อนหวาน ความรู้สึกรักลึกซึ้งแทรกซึมหัวใจทั้งดวงแล้ว
……….
ตอนที่ 1198 เจ้าป้อนข้า
เขาพลิกร่างอยู่บนเบาะหนา มือข้างหนึ่งยื่นไปที่ใต้ท้ายทอยนาง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งจับตรงเอวนาง
ดึงนางเข้ามาใกล้อีกนิด โอบนางเข้ามาใกล้ตัวอีกหน่อย
นางอายุสิบเจ็บปีแล้ว เดือนที่แล้วคือวันเกิดครบสิบเจ็ดปีของนาง
ร่างกายของสตรีวัยสิบเจ็ดเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว เอวคอดกิ่ว หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจ ขาเรียวยาวใต้กระโปรงบางเย้ายวนให้ทำความผิด
แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย กลืนน้ำลายอย่างแรง แม้แต่เสียงลมหายใจก็หอบหนักขึ้น
เขาเป็นบุรุษธรรมดาคนหนึ่ง เป็นบุรุษที่มี ‘ความต้องการ’ ตลอดทั้งปี
เพื่อสตรีอันเป็นที่รัก เขารักษาตัวไม่ให้ด่างพร้อย ไม่เคยให้สตรีที่เขาไม่ชายตาแลพวกนั้นแตะต้องตัว ทว่านั่นก็ไม่อาจทำให้เขาปลดปล่อยความต้องการของตนเองได้
กระนั้น เขากลับไม่มีกะใจไปคิดมาก บวกกับงานราษฎร์งานหลวงมากมาย จึงใช้พลังงานของเขาไปไม่น้อย วันนี้หญิงงามอยู่ในอ้อมกอด อีกทั้งเป็นคนที่เขาคอยพร่ำหาอยู่ร่ำไป แล้วเขาจะหักห้ามใจได้อย่างไรกัน
เขาไม่กล้าขยับ ด้วยกลัวว่าจะทำให้นางตื่น ทำได้เพียงเจ็บปวดทรมานบางส่วนของร่างกาย
มือของเขาลูบไล้ผ่านเรียวคิ้ว ใบหน้า ไปจนถึงริมฝีปากสีแดงระเรื่อและชุ่มชื้นของนาง
เขาก้มหน้าลง หมายจะประทับจุมพิตเล็กน้อยแล้วก็ผละออกไป แต่ความนุ่มนวลนั้นทำให้เขาไม่อาจตัดใจผละออกไปได้
สัญชาตญาณของคนเป็นเช่นนี้ เมื่อได้มาแล้วก็มีแต่อยากได้มากขึ้น มากขึ้นไปเรื่อยๆ
จุมพิตเบาๆ เริ่มหนักหน่วง จากริมฝีปากของนางลามไปถึงลำคอ มือของเขาล้วงเข้าไปใต้สาบเสื้อนาง วินาทีที่สัมผัสถึงก้อนอ่อนนุ่ม สติสัมปชัญญะของเขาแทบจะหายไปทันที
ไป๋จื่อตื่นแล้วก็รีบจับมือเขาไว้ นางมองไม่เห็นสีหน้าของเขาในความมืดเช่นนี้ ทว่าก็ขัดขืนตามสัญชาตญาณ
“อย่าทำเช่นนี้ บนตัวเจ้ามีแผลอยู่นะ”
เสียงของนางทำให้เขาดึงสติส่วนใหญ่กลับมาได้ แม้จะอาลัยอาวรณ์ แต่เขาก็ยังคงชักมือที่ยื่นเข้าไปใต้เสื้อของนางกลับมา และถือโอกาสจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้นางด้วย
บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เขาไม่รู่ว่าจะพูดอะไร นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำเช่นนี้กับสตรี ถึงจะทำไม่สำเร็จ แต่ความตื่นเต้นกลับยังไม่จางหายไป
ไป๋จื่อลุกขึ้นนั่ง เทน้ำชาเย็นๆ ให้เขาถ้วยหนึ่ง “กระหายหรือไม่”
เขาลุกขึ้นนั่งเช่นกัน “กระหาย!” มือของเขากำลังจะรับถ้วยชามาอยู่แล้ว แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนเองกำลังแกล้งตาบอดอยู่ จึงลอบวางมือลง เอ่ยว่า “เจ้าป้อนข้า”
นางแอบยิ้ม วางกาน้ำชาลงแล้วก็ยื่นถ้วยไป ถ้วยเพิ่งถึงข้างปากของฉู่เยี่ยนไม่ทันไร แม้กระทั่งยังไม่ได้อ้าปาก จู่ๆ รถม้าก็โคลงเคลงครั้งหนึ่ง น้ำชาในมือไป๋จื่อจึงสาดใส่ตัวของฉู่เยี่ยนทั้งหมด
เด็กสาวกลั้นหัวเราะแล้วรีบวางถ้วยชาลง แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเขาเช็ด
มือเล็กที่อ่อนนุ่มลูบไปมาอยู่ตรงหน้าอกเขา ทำเอาไฟร้อนๆ ที่เดิมทียังไม่ดับลงลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว จึงยื่นแขนไปกอดนาง พลิกตัวกดนางลง ริมฝีปากทาบทับที่ริมฝีปากของนาง เกิดเป็นจุมพิตอันบ้าระห่ำที่ทำให้นางสติพร่าเลือนไปเจ็ดแปดส่วน
มือใหญ่ข้างนั้นคลำลงไปถึงใต้อาภรณ์ของนาง นวดคลึงเสียจนนางอดไม่ได้ที่จะส่งเสียที่แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่กล้าเชื่อออกมา
ตอนที่นางคิดว่าตนเองกำลังจะเสียตัวในรถม้าคันนี้ ร่างกายแข็งแกร่งที่ทับอยู่บนตัวนางพลันหยุดการกระทำทุกอย่าง ได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของเขาเท่านั้น
นางไม่เข้าใจ เหตุใดถึงหยุด
ฉู่เยี่ยนพลิกตัวด้วยความทรมาน แยกตนเองจากนาง “ข้าจะให้เจ้าตั้งครรภ์โดยไม่มีตำแหน่งไม่ได้”