คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 598

ตอนที่ 1195 รักไม่ได้

ซ่งหลางเห็นนางมีท่าทีเช่นนั้น ตรงหว่างคิ้วที่น่ามองปรากฏความเศร้าขึ้นมาจางๆ เขาใช้เสียงกระซิบที่แทบจะมีแต่ตัวเองที่ได้ยินพูดว่า “หากข้าเป็นเขา ไม่รู้ว่าจะมีใครสักคนเป็นห่วงข้าเหมือนที่เจ้าเป็นห่วงเขาหรือไม่”

ไป๋จื่อมุ่นคิ้ว เงยหน้ามองเขา ในดวงตาที่สุกใสก็เกิดระลอกคลื่น จากนั้นนางหัวเราะออกมา รอยยิ้มของนางดูแปลกตาอยู่บ้าง “ย่อมต้องมีอยู่แล้ว นอกจากข้าก็ยังมีคนตั้งมากมายเป็นห่วงเจ้า ลุงหยวนและเสี่ยวชิงล้วนเห็นเจ้าเหมือนเป็นคนในครอบครัวทั้งนั้น”

ซ่งหลางก็ยิ้มเช่นกัน ความผิดหวังในใจค่อยถูกความอบอุ่นลบเลือนไป

เมื่อคิดถึงลุงหยวน คิดถึงเสี่ยวชิง รอยยิ้มบนหน้าเขาก็เริ่มมีความอบอุ่น ทว่าทันใดนั้นเขากลับก้มหน้าลง มองไปบนหน้ากระดาษ “คิดจะผสมยาถอนพิษผงหานเฟิง จะต้องตามหายาถอนพิษที่ควบคุมลี่ว์เซียวให้ได้ก่อน”

สายตาของไป๋จื่อมองลงไปตามสัญชาตญาณ มองไปยังหน้ากระดาษสีเหลืองอ่อน อ่านตัวหนังสือที่ทำให้คนปวดศีรษะเหล่านั้น “แต่พวกเราต้องไปตามหายาถอนพิษนี้ที่ไหน เจ้าบอกว่านกลี่ว์เซียวนี้มีแค่ในดินแดนทางตะวันตกไม่ใช่หรือ ดูท่าทางยาถอนพิษที่ควบคุมพิษลี่ว์เซียวได้จะมีก็แต่ในดินแดนทางตะวันตกเท่านั้น”

“เช่นนั้นก็ไปดินแดนทางตะวันตกกันเถอะ!” ซ่งหลางเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม มองเด็กสาวผู้ครอบครองหัวใจของเขาทั้งดวงที่อยู่ตรงหน้า เด็กสาวที่ไม่เคยชายตามองเขา และรักปักใจเพียงบุรุษคนอื่นผู้เดียว

“ข้าจะไปช่วยเจ้าตามหายา ช่วยเจ้ารักษาเขาให้หาย ถือเสียว่าเป็นการชดเชยความเจ็บปวดที่พวกเจ้าต้องแยกจากกันนานถึงสามปี” เพื่อจบเรื่องนี้ หัวใจของเขาเองก็เกิดบาดแผลเช่นเดียวกัน

เรื่องที่ชวนให้ทุกข์ใจมากที่สุดบนโลกไปนี้ เห็นทีจะเป็นการที่รักใครสักคนไม่ได้

ก่อนหน้านี้เขาไม่เชื่อ ทว่าตอนนี้เขาเชื่อแล้ว

และมันช่างทำให้เขาปวดใจจริงๆ

คนที่รักอยู่ตรงหน้า แค่เอื้อมมือออกไปก็สัมผัสได้แล้ว แต่กลับต้องแยกจากนางไปไกลสุดขอบฟ้า

เขาไม่เคยรู้เลยว่าการรักใครสักคนจะเป็นเรื่องที่ง่ายและเร็วถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งสลักลึกไปถึงในกระดูกเลยทีเดียว

ยิ่งไม่รู้ว่าการไม่ได้คนที่รักมาครอบครองจะทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจได้ถึงเพียงนี้

เมื่อออกมาจากสกุลไป๋ เสี่ยวชิงเอาแต่ถามซ่งหลางอยู่ตลอด “คุณชาย ท่านจะยอมแพ้แล้วหรือเจ้าคะ”

ซ่งหลางเดินอย่างเชื่องช้าบนถนนที่เต็มไปด้วยใบไม้สีเหลืองทอง มองฝูงชนเดินผ่านไปมา พลางกุมหัวใจที่เกิดความรู้สึกเจ็บแปลบๆ เขายิ้มอย่างขมขื่นไปจนถึงดวงตา

“ไม่ยอมแพ้แล้วจะทำอย่างไรได้ คนที่อยู่ในหัวใจของนางไม่ใช่ข้ามาตั้งแต่แรก ข้าช้าตั้งแต่เริ่มก้าวแรกแล้ว” หากเขาได้รู้จักนางเร็วกว่านี้หน่อย ได้ปรากฏตัวต่อหน้านางเร็วกว่านี้ ผลสุดท้ายจะเป็นเช่นนี้หรือไม่

ทว่าบนโลกใบนี้ไม่มีผลลัพธ์ใดที่แน่นอนอยู่แล้ว

“เสี่ยวชิง เจ้าไม่ต้องตามข้าไปที่ดินแดนทางตะวันตกหรอก อยู่ข้างกายนางที่นี่เถอะ นางต้องเจ้ามากกว่าข้า” วรยุทธ์ของเสี่ยวชิงไม่เลว หากมีนางอยู่ด้วยเขาก็วางใจขึ้นได้บ้าง

“แต่คุณชาย...” เสี่ยวชิงเป็นห่วงไป๋จื่อ ทว่าก็เป็นห่วงคุณชายเช่นกัน

คุณชายอยู่ในคุกมาสามปี ร่างกายไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน หนทางไปดินแดนทางตะวันตกอันตราย คนที่นั่นก็ดุร้าย นางไม่สบายใจเลยจริงๆ

ซ่งหลางกล่าวว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง มีผู้คุ้มกันหลายคนติดตามข้าไปด้วย ต่อให้เจ้าตามข้าไปก็ช่วยอะไรได้ไม่มาก มิสู้อยู่ที่นี่ ปกป้องนางให้ดีแทนข้า”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อน แล้วค่อยพูดอีกว่า “ข้าเผาสัญญาทาสของเจ้าไปตั้งนานแล้ว เจ้ามีอิสระเสมอมา หากมีวันใดเจ้าไม่อยากอยู่ข้างกายนางแล้ว อยากแต่งเข้าบ้านใครสักคน อยากทำอะไรที่เจ้าอยากทำก็เลือกได้ตามใจเจ้าเลย”

น้ำตาของเสี่ยวชิงร่วงลงมาไม่หยุด นางยื่นมือออกไป หมายจะดึงแขนเสื้อของคุณชายเอาไว้ ทว่าก็ไม่กล้า สุดท้ายหดมือกลับมา “คุณชายไม่ต้องการเสี่ยวชิงแล้วหรือ”

……….

ตอนที่ 1196 ไม่ได้คว้าตะเกียงดวงนั้นเอาไว้

ซ่งหลางหยุดฝีเท้า หมุนกายกลับมามองเสี่ยวชิง เขาคิดแล้วก็หยิบผ้าเช็ดหน้าสีอ่อนออกมาจากในอกเสื้อแล้วยื่นให้นาง “เสี่ยวชิง อยู่กับไป๋จื่อตั้งสามปี เจ้ายังไม่ได้เรียนรู้การอยู่เพียงลำพังอีกหรือ”

เสี่ยวชิงส่ายหน้า “ข้าไม่ได้เรียน ข้าไม่อยากเรียนด้วย คุณชาย เสี่ยวชิงไม่อยากแยกจากท่าน”

“เจ้าไม่ได้แยกจากข้า แต่เพื่อตัวเจ้าเอง ในเมื่อสามปีก่อนไม่ได้เรียนรู้ เช่นนั้นก็เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ ใช้ชีวิตที่ตัวเองอยากใช้ ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ไม่ว่าอะไรก็ตาม” ซ่งหลางกล่าว

“แล้วคุณชายเล่า” เสี่ยวชิงเช็ดน้ำตา มองคุณชายด้วยท่าทางน่าสงสาร

ซ่งหลางยิ้มจางๆ ใช้รอยยิ้มปิดบังความผิดหวังในดวงตา “ข้าเองก็เช่นกัน” เขาพยายามลืมความเกลียดและความแค้นในอดีต พยายามไล่ตามตะเกียงที่ส่องสว่างให้แก่ชีวิตของเขาดวงนั้น แต่ยิ่งไล่ตาม ตะเกียงดวงนั้นก็ยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ

โชคดีที่แม้จะไม่ได้คว้าตะเกียงดวงนั้นเอาไว้ ทว่าบนเส้นทางที่เขาไล่ตามมัน เขาได้เข้าไปในเส้นทางที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง ทำให้เขารู้ว่าตนเองไม่มีทางจมลงสู้ความมืดมิดอีกครั้ง

ซ่งหลางไปแล้ว ขี่ม้าไปยังดินแดนทางตะวันตก ส่วนเสี่ยวชิงกลับไปอยู่ข้างกายไป๋จื่อ

อาอู่ออกไปข้างนอกมารอบหนึ่ง ยามกลับมามีสีหน้าเป็นกังวลอย่างยิ่ง

“เป็นอะไรไป” ไป๋จื่อนั่งอยู่ที่ข้างเตียง กำลังใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดมือให้ฉู่เยี่ยน

อาอู่อยากพูด ทว่าก็หยุดไป ดวงตามองใบหน้าของฉู่เยี่ยนเสมอ น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉู่เยี่ยนมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่าเขามีสีหน้าเช่นไร

ไป๋จื่อส่งผ้าคืนให้เสี่ยวชิง แล้วเอ่ยกับอาอู่อีกครั้งว่า “มีอะไรที่เล่าให้ข้าฟังไม่ได้หรือ ต้องให้ข้าหลบไปก่อนหรือไม่” แม้นางจะพูดเช่นนี้ แต่นางกลับไม่มีความคิดจะออกไปเลยสักนิด

ยังมีเรื่องอะไรที่นางรู้ไม่ได้อีก นางสงสัยมากจริงๆ

ฉู่เยี่ยนเอ่ยว่า “มีอะไรก็พูดมาตามตรงเถอะ ตรงนี้ไม่มีคนนอก”

เมื่อได้รับคำสั่งของฉู่เยี่ยน อาอู่ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป พลันอ้าปากพูดขึ้นมา “ในวังส่งจดหมายมา องค์ชายเจ็ดเข้าวังอยู่หลายครั้ง มีข่าวลือในราชสำนักอยู่ไม่น้อยพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่เยี่ยนแค่นหัวเราะ “หางจิ้งจอกมักจะโผล่ออกมาอยู่เสมอ สุดท้ายแล้วก็ปิดความลับไว้ไม่อยู่ มีข่าวลือจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”

อาอู่เอ่ย “กระหม่อมได้รับข่าวมา บอกว่าองค์ชายเจ็ดบีบให้ไท่ซ่างหวงกลายเป็นฮ่องเต้ที่ไร้ประสิทธิภาพ ทว่าไท่ซ่างหวงไม่ยอม และไม่รู้เขาใช้วิธีการใดลักพาตัวองค์ชายเก้าออกนอกวัง จนถึงตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้พ่ะย่ะค่ะ”

บัดนี้ฉู่เยี่ยนมีสีหน้าคร่ำเคร่ง ลุกขึ้นนั่งอย่างลืมตัว เอ่ยเสียงขรึม “เขาช่างกล้านัก เพื่อตำแหน่งฮ่องเต้ที่น่าหัวร่อ เขากล้าทำถึงขั้นนี้เชียวหรือ” อันดับแรกลอบสังหารฮ่องเต้อย่างเขา ตอนนี้ลักพาตัวองค์ชายเก้าไปอีก ดูท่าทางจะต้องกำจัดให้สิ้นซากเสียแล้ว

อาอู่มองไป๋จื่อครั้งหนึ่ง ถามเสียงเบาว่า “ฝ่าบาท ตอนนี้จะทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ”

ดวงตาทั้งสองข้างของฮ่องเต้มองไม่เห็น หากกลับไปเช่นนี้ ไม่แน่ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นอีก แต่หากไม่กลับวังก็ยิ่งไม่รู้ว่าจะมีเรื่องใหญ่อะไรรอพวกเขาอยู่

ฉู่เยี่ยนก้มหน้าลงไปทางไป๋จื่อ ดวงตาแข็งทื่อมองไปที่จุดเดียว เขาพูดด้วยเสียงอันนุ่มนวล “ว่าตามจื่อเอ๋อร์ ข้าล้วนเชื่อฟังนาง”

ไป๋จื่อแม้กระทั่งสงสัยว่าอาอู่ตกลงกับฉู่เยี่ยนไว้แล้วใช่หรือไม่ ถึงได้เข้ามาพูดอะไรๆ ในเวลานี้ โยนเรื่องยากมาให้นางตัดสินใจ

สำหรับฉู่เยี่ยนแล้วมีเพียงสองทาง อยู่ต่อ หรือว่ากลับเมืองหลวง

แต่สำหรับไป๋จื่อแล้ว นางมีเพียงทางเดียวเท่านั้น

อยู่เคียงข้างฉู่เยี่ยน ต่อให้ฉู่เยี่ยนไม่ขอให้นางร่วมทาง แต่นางก็ไม่อาจวางใจให้เขากลับเมืองหลวงไปเช่นนี้ พิษในร่างกายของเขายังคงอยู่ ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างมองไม่เห็นแล้วด้วย หากไม่สามารถถอนพิษได้ภายในสามเดือน เมื่อควบคุมพิษที่สะสมอยู่ไม่ได้เมื่อไร สุดท้ายแล้วจะเกิดอะไรขึ้นนางก็ไม่อาจรู้ได้เลยเช่นกัน