คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 608

ตอนที่ 1215 ท้องฟ้าอีกฟากหนึ่ง

เขาหลบอยู่ในมุม พยายามควบคุมลมหายใจ ไม่กล้าหายใจออกมาแรงๆ

ร่างกายของเขาทรมานเหมือนถูกไฟเผา หากรู้แต่แรกว่าจะเห็นภาพนี้ เขาไม่ควรซ่อนอยู่ที่นี่ เห็นแต่กินไม่ได้ ทรมานยิ่งนัก

เพื่อรักษาภาพลักษณ์ เขาปรากฏตัวในเวลานี้ไม่ได้

เขาอยากหลับตา ทว่าดวงตาคู่นี้ไม่ฟังคำสั่งของเขา คล้ายกับติดหนึบอยู่ที่กายนาง เลื่อนอย่างไรก็เลื่อนไม่ออก

ท่ามกลางควันร้อนๆ ที่ตลบอบอวล ใบหน้านางแดงระเรื่อ ตาหลับพริ้ม ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ทุกส่วนของนางเหมือนเชื้อเพลิงอย่างดี จุดไฟให้เลือดร้อนทั่วทั้งตัวเขาเดือดพล่านเหมือนน้ำเดือดในหม้อ

ลมฤดูใบไม้ร่วงหนาวเย็น เขาสวมเสื้อผ้าง่ายๆ ที่ค่อนข้างบาง รูปวาดงดงามด้านหลังเขาชุ่มเหงื่อเป็นที่เรียบร้อย แนบติดอยู่บนแผ่นหลังของเขาแล้ว

เขารู้สึกร้อนมาก ในใจร้อนรุ่มเช่นกัน ‘เด็กสาวนางนี้ตั้งใจจะแช่น้ำจนถึงเมื่อไร น้ำร้อนในถังเย็นแล้วกระมัง หากอีกเดี๋ยวเป็นหวัดแล้วจะทำอย่างไร’

ผ่านไปครู่หนึ่งแล้ว ทว่าเด็กสาวนางนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้น เขามองอย่างละเอียดครั้งหนึ่ง แย่แล้ว นางหลับไปแล้วจริงๆ ด้วย...มิน่าเล่านางถึงได้แช่น้ำเนิ่นนานไม่ขยับตัวสักนิด

ทำอย่างไรดี เขาควรออกไปตอนนี้หรือไม่

ถ้าออกไปตอนนี้แล้วนางตื่นจะอธิบายอย่างไร

แต่ถ้าไม่ออกไป นางก็ต้องแช่อยู่ในน้ำเย็นๆ ทั้งคืนใช่หรือไม่

เขาไม่ได้ลังเลนาน ในที่สุดเขาก็เลือกเดินออกจากมุมห้อง เดิมทีฝีเท้าของคนที่ฝึกวรยุทธ์ก็เบาอยู่แล้ว อีกทั้งเขาตั้งใจเงียบเสียงอีก จึงแทบไม่มีเสียงใดเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเดินไปถึงข้างถังน้ำ เรือนร่างภายในน้ำปรากฏแก่สายตาชัดเจนมาก เขารู้สึกทรมานช่วงล่างเป็นอย่างยิ่ง เสียงหอบหายใจของเขาหนักอึ้ง ขณะเดียวกันก็ฟาดสันมือลงที่ท้ายทอยของนางเบาๆ

ไป๋จื่องัวเงีย รู้สึกหนาวอยู่บ้าง อีกทั้งได้ยินเสียงแปลกๆ อีกด้วย นางอยากลืมตามอง แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร เปลือกตาของนางกลับเหมือนถูกคนบังคับทากาวเอาไว้ ทำให้ลืมตาไม่ขึ้นโดยสิ้นเชิง

ทันใดนั้นนางเจ็บท้ายทอย ราวกับดำดิ่งลงในเหวลึกที่ไร้ก้น ร่างกายตกสู่เบื้องล่าง จนถึงตอนนี้นางพลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตรงหน้ามีแสงสว่างแล้ว พร่างพราวไปหมด

นางคิดว่าตนเองกำลังตกจากที่สูงอย่างต่อเนื่อง

แต่ตอนที่ลืมตาขึ้นถึงจะพบว่านางไม่ได้กำลังตกจากที่สูง ทว่ากำลังล่องลอยต่างหาก แสงสว่างหลายกลุ่มดึงดูดนางให้ลอยไปยังสถานที่ที่สว่างจ้ายิ่งขึ้น

เกิดอะไรขึ้น

วันนี้ไม่ใช่วันพระจันทร์เต็มดวงสักหน่อย

นางจำได้ว่าตอนที่อยู่ในสวน นางเห็นแสงจันทร์อยู่บนท้องฟ้า และมันเป็นจันทร์เสี้ยวชัดๆ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ความเร็วของนางค่อยๆ ลดลง ตรงหน้าปรากฏหลุมขนาดใหญ่ นอกหลุมเป็นท้องฟ้าอีกฟากหนึ่ง

ท้องฟ้าที่มืดสลัว ผืนดินกว้างไกลไร้ที่สิ้นสุด

นางควบคุมร่างกายไม่ได้ จึงลอยไปยังหลุมที่เต็มไปด้วยแสงหลากสี เข้าไปในท้องฟ้าที่มืดครึ้มผืนนั้น

เมื่อหันไปมอง ปากหลุมยังคงอยู่ ไม่ได้หายไปตามการจากมาของนาง นี่ทำให้นางรู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด

นางต้องการกลับไป จะต้องกลับไปให้ได้ ขอเพียงหนทางยังคงอยู่ นางจะต้องกลับไปได้อย่างแน่นอน

เมื่อก้มหน้าลง แผ่นดินกว้างใหญ่ชัดเจนอยู่ตรงหน้า ที่สะท้อนสู่สายตาคือสีเขียวเข้มทั้งผืน พื้นหญ้าสีแปลกตา แม่น้ำขุ่นหมอง ยอดเขาปล่อยควักหนักๆ ออกมา เป็นสถานที่รกร้างไร้วี่แววคน

ที่นี่คือที่ไหน เหตุใดนางถึงมาอยู่ที่นี่

ที่นี่ไม่ใช่โลก!

มือของนางวาดอยู่กลางอากาศ แต่กลับไม่อาจทำให้ตัวเองล่องลอยไปข้างหน้าหรือถอยหลังกลับได้

นางเอาแต่หันกลับไปมองปากหลุมที่นางเข้ามา ปากหลุมที่เดิมทีมีเส้นผ่านศูนย์กลางสี่ถึงห้าหมี่หดเล็กลงเหลือสองหมี่แล้ว และยังคงหดเล็กลงอย่างต่อเนื่องด้วย

……….

ตอนที่ 1216 คิดใช้หลุมแสงพาคุณกลับมา

ไป๋จื่อร้อนใจมาก ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป นางก็กลับไปไม่ได้แล้ว

ทันใดนั้นกลางท้องฟ้ามีเสียงหนึ่งดังขึ้น มันคุ้นหูนางเสียจนนางแทบจะร้องไห้ออกมา

“ไป๋จื่อ ผมเอง”

“หลินหยาง?” ไป๋จื่อมีสีหน้าประหลาดใจ “คุณอยู่ที่ไหน”

“ไป๋จื่อ ผมขอโทษ ผมทำพลาดอีกแล้ว คุณมองไม่เห็นผมหรอก แต่ผมมองเห็นคุณได้ เดิมทีผมคิดจะใช้หลุมแสงพาคุณกลับมา แต่เกิดความผิดพลาดกลางคัน ทำให้พาคุณไปที่โลกอื่นแล้ว ตอนนี้คุณกลับไปก่อนเถอะ ผมจะหาวิธีอื่น”

ไป๋จื่อโบกมือด้วยความร้อนใจ “แต่ตอนนี้ฉันขยับตัวไม่ได้ แล้วจะกลับไปได้ยังไง”

หลินหยางพูดว่า “ไม่ต้องกังวลไปนะ ใจเย็นๆ ก่อน ใช้จิตควบคุมร่างกาย คุณลองดูสิ”

ไป๋จื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมาเสียงยาว ก่อนจะหลับตา พยายามใช้จิตควบคุมร่างกายของตัวเอง ทีแรกนางทำไม่ได้ แต่หลังจากลองอยู่หลายครั้งก็พบว่าร่างกายเริ่มขยับแล้วจริงๆ ทำไปทำมาจนคุ้นชิน ไม่นานนักนางก็ควบคุมร่างกายได้อย่างคล่องแคล่ว

“หลินหยาง อย่าทำแบบนี้อีกต่อไปเลย ฉันอยู่ทางนี้สบายดี สบายดีมากจริงๆ”

เสียงของหลินหยางแข็งทื่ออยู่บ้าง “คุณคือคนของฟากนี้ ก็ควรจะมีชีวิตอยู่ที่นี่ ที่นั่นไม่ใช่ที่ของคุณ คุณต้องกลับมา”

“ผมต้องพาคุณกลับมาให้ได้! ไป๋จื่อ คุณรอผมก่อนนะ!” เสียงของหลินหยางค่อยๆ จางลง ร่างกายของนางกลับสู่ในหลุม ล่องลอยไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วตามกลุ่มแสงหลากสี

นางพลันลืมตาขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏอยู่ตรงหน้า ใกล้จนนับขนตาทั้งหมดตรงขอบตาเขาได้แล้ว

ตอนนี้นางนอนอยู่ในผ้าห่ม ส่วนเขาสวมเสื้อผ้านอนอยู่นอกผ้าห่ม

นางไม่ได้ขยับ แต่กลับรู้สึกได้ว่าร่างกายใต้ผ้าห่มคล้ายไม่ได้สวมเสื้อผ้า เรียกได้ว่าไม่มีอะไรติดตัวเลยสักชิ้น...

นอกจากจะไม่ได้สวมเสื้อผ้าแล้ว ก็เหมือนจะมีตรงไหนแปลกไปอีกต่างหาก

ฉู่เยี่ยนลืมตาขึ้น สบสายตากับดวงตางดงามคู่นั้น มุมปากยกขึ้นเบาๆ “ตื่นแล้วหรือ”

บนพวงแก้มขาวเหมือนหยกปรากฏก้อนเมฆสีแดง นางยื่นมือไปดึงผ้าห่มขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แต่กลับเผยมุมหนึ่งของร่างกายออกมา ภาพกระตุ้นอารมณ์ปรากฏแก่สายตาเขาเต็มๆ ไฟที่เดิมทีมอดไปแล้วถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง

นางรีบดึงผ้าห่มให้ดีๆ มุ่นคิ้วถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่ แล้วเหตุใดถึงถอดเสื้อผ้าข้า”

ฉู่เยี่ยนถอนใจเสียงหนึ่ง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกดกลั้นไฟในท้องกองนั้นเอาไว้ บริเวณหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดออกมาแล้ว

“ข้ามาหาเจ้า แต่เห็นเจ้าหลับอยู่ในถังน้ำ เจ้าเกือบจะจมน้ำตายอยู่แล้ว ข้าเห็นเจ้าตายโดยไม่ช่วยไม่ได้กระมัง”

“เอ่อ นั่น...” นางนึกออกแล้ว เมื่อวานนางแช่น้ำอยู่ในถังจริงๆ แต่หลังจากนั้นนางจำอะไรไม่ได้แล้ว

นางกัดริมฝีปาก กำผ้าห่มแน่น

ฉู่เยี่ยนเอ่ยว่า “เสื้อผ้าของสตรีอย่างพวกเจ้ายุ่งยากเกินไป ข้าใส่ไม่เป็นหรอก ทำได้ก็แต่ห่มผ้าให้เจ้าเช่นนี้” เขารู้สึกกลัวอยู่บ้าง ด้วยไม่กล้าย่อมรับว่าตัดใจใส่เสื้อผ้าให้นางไม่ลง ได้แต่กอดเรือนร่างที่งดงามของนางหลับไป

ไป๋จื่อมองตาขวางใส่เขาครั้งหนึ่ง “อย่ามาพูดหลอกข้าหน่อยเลย ยังไม่รีบออกไปอีก หากอีกเดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า พวกเขาจะเห็นข้าเป็นคนอย่างไร” นางหน้าแดงเหมือนหยดเลือดเพราะความอาย เมื่อคิดว่าตนเองนอนเปลือยเปล่าข้างกายเขาตลอดทั้งคืน หัวใจนางก็เต้นโครมครามไม่ยอมหยุดแล้ว

ฉู่เยี่ยนมองสีท้องฟ้าข้างนอก ถอนใจอีกเสียงหนึ่ง “ข้าเองก็ควรจะว่าราชการแล้วเช่นกัน” แม้จะต้องไปจากที่นี่ด้วยความอาลัยอาวรณ์ แต่ขณะเดียวกันเขาก็รอคอยเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในการว่าราชการวันนี้อย่างมาก น่าจะมีสีสันทีเดียวเชียว

โดยเฉพะขุนนางใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างน้องเจ็ด เหล่าคนที่คิดว่าเขาตาบอดเหล่านั้น เขาอยากจะเห็นจริงๆ ว่าใบหน้าของพวกเขายามมองตนจะน่าขันเพียงใด

เขาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อที่ยับยู่ยี่แล้วเอ่ยกับไป๋จื่อว่า “ต่อจากนี้ห้ามหลับในถังน้ำอีก ห้ามเด็ดขาด” หากครั้งหน้าเขาไม่ได้มาที่นี่ นางจมน้ำตายไปแล้วจะทำอย่างไรเล่า