คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 593

ตอนที่ 1185 แพ้แล้ว

คำพูดนี้หลอกเด็กๆ ยังไม่ได้เลย แล้วเขาจะเชื่อได้อย่างไร

“เจ้าปล่อยนางก่อน แล้วข้าจะปล่อยให้เจ้าจัดการข้า” ฉู่เยี่ยนกำด้ามกระบี่ในมือ ข่มความรู้สึกที่อยากจะพุ่งเข้าไปฟันอีกฝ่ายในกระบี่เดียวเอาไว้

หัวหน้ากลุ่มย่อมไม่เชื่อ วรยุทธ์ของคนผู้นี้ยอดเยี่ยมมาก ลูกน้องมากมายล้วนตายด้วยกระบี่ของเขา แม้วรยุทธ์ของตนเองจะเหนือกว่าพวกลูกน้อง แต่ก็ไม่ได้สูงส่งเท่าคนที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้

หากเสียตัวประกันในมือไป เขาจะตายอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้เลย

“เจ้าตัดแขนตัวเองก่อนสิ แล้วข้าจะปล่อยนาง” หัวหน้ากลุ่มคิดถึงละครที่เคยได้ดูก่อนหน้านี้ ในละครเล่นเช่นนี้เหมือนกัน

แต่ในความเป็นจริง เขาไม่เคยพบบุรุษเช่นนี้ บุรุษที่ไม่สนใจชีวิตของตนเองเพื่อสตรีนางหนึ่ง

และบุรุษที่อยุ่ตรงหน้าเขา คงจะทำไม่ได้กระมัง

หัวหน้ากลุ่มคิดเช่นนี้แล้วก็รู้สึกเครียดเกร็งเป็นอย่างมาก ข้อมือที่ใช้ถือกริชเริ่มสั่นเทา

ความสนใจของฉู่เยี่ยนอยู่ที่มือของอีกฝ่ายตลอด คอขาวละเอียดถูกคมกริชกรีดจนเป็นรอยเลือด มีเลือดสีแดงไหลคดเคี้ยวลงมาแล้ว

เขากระวนกระวายใจมาก ตะคอกด้วยโทสะว่า “อย่าขยับมือของเจ้า!”

เมื่อเห็นเขามีท่าทีเช่นนี้ ในใจของหัวหน้ากลุ่มก็พลันมีความมั่นใจขึ้นมา ดูท่าทางบุรุษผู้นี้จะเป็นห่วงสตรีนางนี้มา เฮอะ...เป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงามของจริงสินะ

“ขืนเจ้ายังไม่ตัดแขนอีก ข้าจะให้นางตายเดี๋ยวนี้” หัวหน้ากลุ่มแค่นเสียงหัวเราะ

หัวคิ้วของไป๋จื่อขยับเบาๆ นางเพิ่งคิดจะลืมตาก็ได้ยินเสียงดุร้ายของบุรุษผู้นั้นอยู่ข้างกาย ทั้งยังรู้สึกได้ถึงคมกริชเยือกเย็นจ่ออยู่ที่คอของตัวเอง

เขากำลังพูดกับใคร

ไป๋จื่อลอบลืมตาขึ้นเป็นช่องเล็กๆ เห็นฉู่เยี่ยนยืนห่างออกไปสองจั้ง กระบี่ในมือมีเลือดหยดลงมา บนเสื้อสีม่วงอ่อนเต็มไปด้วยเลือดเช่นกัน

องครักษ์ลับสองคนที่บาดเจ็บหนักยืนอยู่ข้างหลังเขา ครั้นเห็นเขายกกระบี่ขึ้น ทั้งสองคนก็พุ่งเข้าไปจับมือของเขาเอาไว้ สีหน้าตกใจไม่น้อย

บัดนี้บุรุษข้างกายนางพูดขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะนับถึงสาม หากเจ้ายังไม่ตัดแขนขวาของตัวเองทิ้ง ข้าจะฆ่านางเสีย” เขาพูดพลางใช้กริชในมือกรีดคอของนางอีกครั้ง ความเจ็บทำให้นางตื่นเต็มตาโดยสมบูรณ์

และทำให้นางตระหนักได้ในทันทีว่าตอนนี้ เวลานี้กำลังเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ฉู่เยี่ยนผลักองครักษ์ลับที่อยู่ข้างๆ ออก “ไสหัวไป”

เขายกกระบี่ยาวในมือขึ้น คมกระบี่เล็งไปที่แขนขวาของเขาแล้ว

ทันใดนั้นเอง ไป๋จื่อพลันเบิกตาโพลง มือข้างหนึ่งจับหมับเข้าที่ข้อมือของหัวหน้ากลุ่ม ส่วนมืออีกข้างใช้เข็มเงินยาวและบางแทงใส่หัวไหล่ของเขาทันที

มือของหัวหน้ากลุ่มสั่นอย่างแรง กริชร่วงลงบนพื้น แขนทั้งแขนสูญเสียความรู้สึกทั้งหมดไปในพริบตา

ไป๋จื่อถือโอกาสนี้เก็บกริชขึ้นมา แล้วแทงใส่หน้าอกของหัวหน้ากลุ่มอย่างแรง

กริชแหลมมาก นางใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดโจมตีอีกฝ่ายจนตายในคราวเดียว

หัวหน้ากลุ่มมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ เขาแพ้ด้วยน้ำมือของสตรีคนเดียวหรือนี่ เขาแพ้แล้ว!

เขาล้มลงบนพื้น ไป๋จื่อตะเกียกตะกายลุกขึ้น ก่อนจะหมุนกายไปมองทางฉู่เยี่ยนที่มีสีหน้าแปลกใจระคนดีใจ

สีหน้าเหล่านั้นของเขาหายไปในพริบตา จู่ๆ เขาก็ห้อตะบึงเข้าไปหานางอย่างบ้าคลั่ง ดึงตัวนางเข้ามาในอ้อมกอดของตนเอง ทว่าได้ยินเพียงเสียง ‘ฉึก’ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจหนักๆ เพราะความทรมานของเขา

วินาทีนี้นางรู้สึกว่าตนเองได้กลับไปอยู่ที่เมืองชิงหยวนอีกครั้ง เมืองชิงหยวนในปีนั้น เขาพุ่งเข้ามาถึงข้างกายนางอย่างกะทันหันใต้กำแพงใหม่เช่นกัน ดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดของเขา ปกป้องนางจากก้อนอิฐที่กำลังจะกระแทกใส่นาง

คราวนี้เป็นอะไร

ธนูคมๆ อีกดอกหนึ่งบินมา ฉู่เยี่ยนโบกกระบี่ ใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดโยนธนูกลับไป เห็นเพียงเงาดำสายหนึ่งร่วงลงจากหลังคาที่อยู่ไม่ห่างออกไปมากนัก ตกลงบนพื้นอย่างแรง

……….

ตอนที่ 1186 พี่ใหญ่ซ่ง

องครักษ์ทั้งสองคนถลนเข้ามา “ฝ่าบาท...”

ฉู่เยี่ยนโบกมือให้พวกเขาอย่าพูดอะไร บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ฝืนเค้นออกมา “ข้าไม่เป็นไร”

น้ำตาหยดลงจากเบ้าตาของนางไม่ขาดสาย หยดแล้วหยดเล่า พาให้คราบเลือดและคราบสกปรกบนใบหน้าเกิดเป็นทางสีขาวสองสาย

“เจ้ายังพูดว่าไม่เป็นไรได้อีก เหตุใดเจ้าโง่เช่นนี้” นางเห็นธนูยาวๆ ปักอยู่ที่หัวไหล่ของเขาแล้ว

ธนูทะลุไหล่ซ้ายของเขา หัวธนูอยู่ตรงหน้านาง

สีหน้าของฉู่เยี่ยนอ่อนล้าและโรยราลงเรื่อยๆ เขาฝืนตั้งสติเอาไว้หมายจะปลอบใจไป๋จื่อ ทว่าเขาอ้าปากแล้วกลับพูดอะไรไม่ออก ตรงนี้ถูกความมืดมิดเข้ากลืนกิน จนสุดท้ายเขาก็ล้มลงเพราะไร้เรี่ยวแรง ที่ข้างหูมีแต่เสียงร้องไห้และเสียงเรียกของไป๋จื่อ

เขาลอบถอนหายใจเสียงหนึ่ง

บุรุษที่อยู่เหนือใต้หล้า บุรุษที่เป็นถึงฮ่องเต้เช่นเขา เหตุใดถึงได้หมดสติ ขยับร่างกายไม่ได้ต่อหน้าสตรีนางหนึ่งเสมอเลย

เขาพยายามลืมตา ด้วยอยากจะมองใบหน้าของไป๋จื่อ ทว่าเปลือกตาของเขาเหมือนกับหนักถึงพันชั่ง ลืมตาอย่างไรก็ลืมไม่ขึ้น จากนั้นร่างกายของเขาคล้ายกับตกลงไปในเหวน้ำแข็ง รู้สึกหนาวเย็นไปถึงกระดูก

“เร็วเข้า รีบยกร่างเขาเข้าไปข้างใน” ไป๋จื่อกระวนกระวายใจอยู่บ้าง ตอนนี้นางได้แต่บอกตัวเองว่าจะแตกตื่นไม่ได้

ทว่ามือของนางกลับสั่นเทาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะหยุดอย่างไรก็ทำไม่ได้

นางเห็นบนหัวธนูส่องประกายสีดำ นั่นเป็นสีที่จะปรากฏขึ้นได้เมื่อถูกพิษมานาน

อาอู่นำองครักษ์ลับสองคนเร่งร้อนเข้ามา เมื่อเห็นภาพตรงนี้ก็ตกใจจนเข่าอ่อน ฮ่องเต้และไป๋จื่อล้วนเปื้อนเลือดไปหมดทั้งตัว บัดนี้ฮ่องเต้ไม่ได้สติ ไป๋จื่อเองก็ทำอะไรไม่ถูก

เขาเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า เพื่อยืนยันว่าฮ่องเต้ยังมีลมหายใจอยู่ ก่อนจะจับมือที่ยังคงสั่นเทาของไป๋จื่อเอาไว้ “อาจื่อ เจ้าไม่ต้องกังวลนะ ไม่เป็นไร ตอนนี้มีเพียงเจ้าที่ช่วยฝ่าบาทได้ มีเพียงเจ้าที่ทำได้ เจ้าจะกลัวไม่ได้”

ไป๋จื่อรู้ แต่นางควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว

จนกระทั่งตอนนี้ ในที่สุดนางก็ได้รับประสบการณ์เหมือนญาติผู้ป่วยที่รออยู่หน้าห้องผ่าตัดเหล่านั้น มองอะไรไม่เห็นแท้ๆ แต่กลับยังคงจ้องมองไปข้างใน ไม่ละสายตาจากไปแม้แต่วินาทีเดียว

ในที่สุดนางก็เข้าใจญาติผู้ป่วยที่เข้ามาจับมือนางตอนที่ออกมาจากห้องผ่าตัด ถามนางว่าต้องใช้เวลาเท่าไร นางเข้าใจว่าเหตุใดมือของพวกเขาถึงสั่นเทา นางเข้าใจความรู้สึกทำอะไรไม่ถูกของพวกเขาแล้ว

…

ในลานบ้านเก่าที่ห่างออกไปหนึ่งถนน อาหนิวสานตะกร้าปลาเสร็จแล้ว บัดนี้กำลังฝึกอ่านตัวหนังสือที่ไป๋จื่อกำลังจะสอนอยู่กับน้องสาว

จู่ๆ ก็มีเสียงสนทนาของมารดากับคนอื่นดังมา อาหนิวรีบวิ่งออกไปดู เห็นพี่ใหญ่ซ่งที่ไม่ได้พบกันนางถือตะกร้าใบหนึ่งเข้ามา ด้านหลังตามมาด้วยสตรีนางหนึ่ง

อาหนิวดีใจเป็นอย่างยิ่ง จึงวิ่งเร็วๆ ไปถึงตรงหน้าของพี่ใหญ่ซ่ง “พี่ใหญ่ซ่ง พี่เสี่ยวชิง ในที่สุดพวกท่านก็มาแล้ว อาหนิวและนิวนิวคิดถึงพวกท่านจะตายแล้ว”

ซ่งหลางยิ้มที่มุมปาก บนใบหน้าน่ามองเผยรอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยนราวกับหยก “ช่วงนี้มีเรื่องให้ต้องล่าช้า เพิ่งมาถึงเมืองหลิวเซี่ยนก็รีบมาพบพวกเจ้าเลย” เขาวางตะกร้าลง กล่าวอีกว่า “ข้านำยามาด้วย น่าจะรักษาดวงตาของมารดาเจ้าให้หายได้ ครั้งก่อนข้ารีบร้อนจากไป ยังไม่ทันได้ตรวจให้นางอย่างละเอียด วันนี้จึงมาตรวจให้นางโดยเฉพาะเชียว”

อาหนิวยิ้มร่า “ดวงตาของมารดาข้าหายดีแล้ว มีพี่สาวคนหนึ่งรักษานางจนหาย”

ซ่งหลางประหลาดใจอยู่บ้าง จึงหันไปมองมารดาของอาหนิว เห็นนางยิ้มให้เขาเช่นกัน ดวงตาของนางไม่เหม่อลอยแล้วจริงๆ และมีแววสดใสขึ้นมาแล้ว

เขาเดินเข้าไปดู สอบถามอีกหลายคำถึงจะแน่ใจว่าดวงตาของนางดีขึ้นมากแล้ว คาดว่าอีกไม่นานจะกลับมาเป็นปกติ