คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 592

ตอนที่ 1183 คนที่ถูกควบคุม

“ไม่ลงที่เจ้าแล้วจะให้ลงที่ใคร” ไป๋จื่อถาม

หัวหน้าตอบทันที “ถามอะไรมากความ ทำธุรกิจเช่นพวกข้า หากพูดชื่อผู้ว่าจ้างก็ถือว่าสะเพร่ามาก วางใจเถอะ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก ข้าเป็นคนทำธุรกิจ แม่นางเช่นเจ้า ข้าจะตัดใจปล่อยให้เจ้าตายได้อย่างไรกัน”

ไป๋จื่อสังเกตว่าเขามองไปทางประตูตลอดเวลา แม้แต่ในยามที่กำลังพูดก็กระชับด้ามดาบในมือครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ได้คลายมือเลยแม้แต่วินาทีเดียว

นางกับกู้ปั๋วหยางถูกพวกเขาควบคุมตัวเอาไว้แล้ว ไม่อาจต่อสู้กับพวกเขาได้ด้วยซ้ำ เขาไม่จำเป็นต้องเคร่งเครียดขนาดนั้น

จริงสิ องครักษ์ลับเล่า ไม่ใช่ว่ามีองครักษ์ลับติดตามนางอยู่ตลอดหรอกหรือ เหตุใดยังไม่ปรากฏตัวอีก

เมื่อคิดถึงองครักษ์ลับ นางก็เห็นเงาดำสองสายกระโจนออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ แฉลบมาถึงตรงหน้านางและกู้ปั๋วหยางราวกับวิญญาณ พวกเขาลงมือโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เพิ่งลงมือก็จัดการนักฆ่าสองคนที่อยู่ข้างกายนาง รวมถึงกู้ปั๋วหยางได้แล้ว

หัวหน้ากลุ่มเห็นดังนั้นก็ชักดาบที่ข้างเอวทันที นักฆ่าอีกสองสามคนไม่กล้าประมาท เร่งฝีเท้าเข้าไปพันตู

กู้ปั๋วหยางเก็บดาบสองเล่มขึ้นจากพื้น ก่อนจะส่งดาบให้ไป๋จื่อเล่มหนึ่ง

ดาบหนักมาก หนักอย่างน้อยยี่สิบจิน ไป๋จื่อถือไว้แล้วกลับโบกสะบัดมันไม่ไหว มันกินแรงเกินไปสำหรับนาง

นางทิ้งดาบลงแล้วหยิบมีดผ่าตัดของตัวเองขึ้นมา แม้มีดนี้จะสั้นและเล็ก ทว่าก็คมกริบไม่มีสิ่งใดเทียบ ขอเพียงนางประชิดตัวได้ อานุภาพของมีดเล็กเล่มนี้ก็เหนือกว่ามีดสับเนื้อใหญ่ๆ พวกนี้อีก

ทั้งสองคนถอยไปทางประตูบ้าน ครั้นใกล้จะถึงแล้ว จู่ๆ ก็มีธนูสองดอกบินมาจากที่ใดก็ไม่รู้ปักลงบนประตูหน้าอย่างแรง บีบให้พวกเขาต้องถอยหลังไปสองก้าว

ธนูสองดอกนี้มาจากข้างหลัง พวกมันต้องการกำจัดทางหนีของพวกเขา ทว่าไม่ได้ต้องการชีวิตของพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด

ความสงสัยในตอนแรกของไป๋จื่อได้รับการยืนยันในทันที

คนเหล่านี้ท่าทางดุร้ายหมายจะกินคน แต่อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีทางฆ่าพวกตน

พวกเขาคล้ายกับกำลังรอใครบางคน ชายร่างใหญ่ที่เป็นหัวหน้าผู้นั้นกวาดสายตามองมาทางประตูหน้าหนึ่งครั้งทุกหลายวินาที

พวกเขาคิดใช้นางควบคุมใคร

นางหันไปมอง สายตาตกลงที่องครักษ์ลับที่กำลังต่อสู้กับผู้ชาย ในใจกล่าวว่าเป็นไปไม่ได้

เป็นไปไม่ได้กระมัง!

“เจ้าคิดอะไรอยู่ รีบหนีเถอะ ข้าจะป้องกันให้เจ้าเอง” กู้ปั๋วหยางกางแขนทั้งสองข้าง บดบังเบื้องหน้าของไป๋จื่อ

ไป๋จื่อส่ายหน้า “พวกเราหนีไม่ได้ มือยิงธนูอยู่ในที่ลับ พวกเราอยู่ในที่แจ้ง ขอเพียงพวกเราเข้าใกล้ประตูหน้า ธนูก็จะถูกยิงมาอีก”

ธนูสองดอกเมื่อครู่นี้บ่งบอกว่ามีมือยิงธนูซ่อนตัวอยู่หลายคน

ตอนที่กู้ปั๋วหยางและไป๋จื่อกำลังหาที่ซ่อนตัว ไม่รู้ว่ามีนักฆ่าสองคนลอดออกมาจากที่ใด ทั้งคู่ยกดาบฟันมาทางนางในทันที

กู้ปั๋วหยางยกดาบขึ้นสู้กลับ บัดนี้เขาปกป้องตัวเองได้ แต่กลับปกป้องไป๋จื่อไม่ได้ ครั้นหันไปมองก็เห็นไป๋จื่อถูกชายหนุ่มหน้าตาบ้ากามจับไว้แล้ว

“สาวน้อย คิดจะหนีไปไหน”

ถึงเวลานี้แล้ว แต่ไป๋จื่อกลับไม่ได้กระวนกระวายเหมือนตอนแรก นางใจเย็นขึ้นเรื่อยๆ ในเวลาเช่นนี้ยิ่งกระวนกระวายไม่ได้

ตอนที่ชายหนุ่มผู้นั้นคิดจะลงมือกับไป๋จื่อ นางสบโอกาส จึงแทงมีดผ่าตัดไปที่หน้าอกของเขา

ชายหนุ่มมองหน้าอกของตัวเองอย่างไม่กล้าเชื่อ มีดเล็ก บาง และเงาวับแทงเข้าไปตรงๆ เช่นนี้ เขาแม้กระทั่งไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เพียงรู้สึกว่าเรี่ยวแรงทั่วร่างกายหายไปอย่างรวดเร็ว

เขาอ้าปาก ทว่าพูดอะไรไม่ออก และล้มลงไปทั้งอย่างนั้น

ไป๋จื่อดึงมีดผ่าตัดออกจากหน้าอกของอีกฝ่าย เลือดสดๆ พุ่งออกมา เปื้อนเต็มตัวนางไปหมด

……….

ตอนที่ 1184 จับเป็น

บนแก้มขาวใสเหมือนกับหยกเปื้อนเลือดสีแดงเป็นปื้น

กู้ปั๋วหยางได้รับบาดเจ็บ ตรงหน้าเริ่มมืดมน เขาใกล้จะแพ้แล้ว ไป๋จื่อเข้าไปช่วยไม่ทัน จึงเก็บก้อนหินบนพื้นขึ้นมาโยนใส่นักฆ่าอย่างแรง เหมือนกับที่โยนหินใส่เสือร้ายในตอนนั้น

ไหนเลยนักฆ่าจะคาดคิดว่าจะมีคนโยนก้อนหินใส่เขา ด้วยความไม่ทันระวัง หินกระแทกครั้งนี้ทำให้เขาหัวแตก ของเหลวอุ่นๆ ไหลลงมาจากมุมหน้าผาก หยดลงทีละหยด

เขาโมโหจนแทบคลั่ง จึงยกเท้าขึ้นถีบกู้ปั๋วหยางที่ได้รับบาดเจ็บ กู้ปั๋วหยางกระเด็นไปจนถึงโต๊ะหินข้างๆ ก่อนจะสลบไปทั้งอย่างนั้น

นักฆ่าสาวเท้าก้าวใหญ่มาทางไป๋จื่อ ยกดาบหมายจะแทงนาง

หัวหน้ากลุ่มที่ชมการต่อสู้อยู่ไกลๆ ตะโกนขึ้นว่า “จับเป็น”

ฝ่ายนักฆ่าไม่ได้วางดาบลง ทว่าเปลี่ยนด้าน ใช้สันดาบฟาดที่ท้ายทอยของนาง ทำให้นางหมดสติไปในทันที

แม้องครักษ์ลับทั้งสองคนจะมีวรยุทธ์สูงส่ง ทว่าสุดท้ายแล้วก็เป็นการใช้สองมือสู้สี่มือ เมื่อพบกับการกลุ้มรุม พวกเขายังคงเป็นฝ่ายได้เปรียบนานขนาดนั้นก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ตอนที่พวกเขาเขาทั้งสองคิดว่ากำลังจะตายในหน้าที่ คนที่มีความคุกคามไม่ธรรมดาราวกับเป็นเทพเซียนก็ปรากฏตัวตรงหน้าพวกเขา ยกกระบี่ขึ้นต้านแทนพวกเขา

ฉู่เยี่ยนกดดันนักฆ่าจนถอยไป พลางถามองครักษ์สองคนข้างหลัง “คนเล่า”

องครักษ์ลับมองไปรอบๆ สีหน้าตื่นตระหนกยิ่ง “เมื่อครู่ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ามองหาใครอยู่ เป็นนางใช่หรือไม่” ฉู่เยี่ยนเงยหน้าขึ้น เห็นไป๋จื่อนอนอยู่บนพื้นด้านหลังคนผู้นั้น เลือดเต็มหน้าเต็มตัวไปหมด

ดวงตาสองข้างของฉู่เยี่ยนแทบจะถลนออกมา หัวใจเจ็บปวดคล้ายกับถูกใครฉีกเป็นชิ้นๆ ในวินาทีนี้ สตรีที่เขาสาบานว่าจะปกป้องนางนั้น ตอนนี้เป็นตายอย่างไรก็ไม่รู้อยู่ตรงหน้าเขา

“พวกเจ้า...รนหาที่ตายแล้ว!” เขาออกกระบี่อย่างบ้าคลั่ง ใช้พละกำลังที่มีตั้งแต่เกิด แทบจะสังหารคนตายได้ภายในหนึ่งกระบี่

หัวหน้ากลุ่มเห็นเขาโหดเหี้ยมไร้สติ ฝีมือยอดเยี่ยมยิ่งนัก องครักษ์ลับสองคนเมื่อครู่นี้เทียบไม่ติดโดยสิ้นเชิง

เพียงชั่วพริบตาเดียว คนที่มากับเขาตายเกลี้ยง บัดนี้อีกฝ่ายยกกระบี่ห้อตะบึงมาหาเขา ในใจเขาพลันกระวนกระวาย จึงนั่งยองลงในทันที ใช้กริชวางไว้ที่คอหอยของไป๋จื่อ “อย่าเข้ามานะ ขืนเข้ามาอีกข้าจะฆ่านางเสีย”

ฉู่เยี่ยนหยุดฝีเท้า ชี้กระบี่ไปที่คนผู้นั้น “เจ้าอย่าได้บุ่มบ่ามจะดีที่สุด ไม่เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าต้องรับโทษที่ต้องเจ็บยิ่งกว่าถูกฟันด้วยดาบเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง”

หัวหน้ากลุ่มจิตใจสั่นไหว ในใจสงสัยว่าคนผู้นี้เป็นใครกันแน่ ทันทีที่ปรากฏตัวก็ทำให้เขารู้สึกกวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจแล้ว

เขาตั้งสติให้มั่นก่อนจะแค่นเสียงเย็น “อยากให้ข้ารับโทษที่ต้องเจ็บยิ่งกว่าถูกฟันด้วยดายเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง เช่นนั้นก็ต้องให้ข้ารอดออกไปจากที่นี่ก่อนค่อยว่ากล่าว”

กล่าวจบแล้วเขาก็ยกมือขึ้น มือธนูที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มือเหล่านั้นก็ยิงธนูทันที ลูกธนูดอกแล้วดอกเล่าโบยบินมาจากทุกทิศทาง

ฉู่เยี่ยนยกลูกธนูขึ้นต้าน แล้วจึงใช้กำลังภายในขว้างธนูแหลมคมกลับไป เสียงร้องน่าเวทนาดังขึ้นตรงนั้นที ดังขึ้นตรงนี้ที ครั้นลูกธนูระลอกที่สองถูกยิงมา ก็เห็นได้ชัดว่าจำนวนลดน้อยไปครึ่งหนึ่ง

หลังจากโต้ตอบกันอยู่สามรอบก็ไม่มีลูกธนูยิงมาอีก ฉู่เยี่ยนมองไปทางหัวหน้ากลุ่ม เอ่ยถามเสียงเย็นว่า “พูดมาสิ เจ้าคิดจะทำอะไร” เขาไม่ได้ฆ่าไป๋จื่อ ชัดเจนว่าเขารอตนมาที่นี่ คนพวกนี้พุ่งเป้ามาที่ตนต่างหาก

หัวหน้ากลุ่มรู้สึกกลัวอยู่บ้าง ลอบเสียใจที่ตนรับจ้างทำงานนี้ เพียงลมหายใจเดียวก็เสียลูกน้องไปตั้งมากมาย ขาดทุนเกินไปแล้ว อีกทั้งคนตรงหน้าผู้นี้ยังดูไม่เหมือนคุณชายสกุลร่ำรวยทั่วไป ฐานะของเขาต้องไม่ต่ำต้อยเป็นแน่

เขาได้ยินมาว่าอีกฝ่ายมาจากเมืองหลวง คนที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงล้วนเป็นอำนาจบารมีทั้งนั้น

ทว่าตอนนี้เขาขึ้นหลังเสือแล้ว ยากจะลงมาได้ อีกอย่างเขามาถึงตรงนี้แล้ว ไหนเลยจะมีทางให้หวนกลับ

“ธุรกิจที่ข้าทำ มีคนจ่ายเงินซื้อชีวิตของเจ้า ขอเพียงเจ้าตาย ข้าย่อมปล่อยนางไป” หัวหน้ากลุ่มกล่าว

ฉู่เยี่ยนตะคอกด้วยโทสะ “เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่หรือไร ถ้าหากข้าตาย เจ้าจะปล่อยนางไปได้หรือ”