คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 594

ตอนที่ 1187 กลับเขตจิงโจว

ซ่งหลางพยักหน้า “ฟื้นฟูได้ไม่เลวจริงๆ ดูท่าทางพวกเจ้าจะเจอหมอดีๆ แล้ว” เขามองตะกร้าที่วางอยู่ในลานบ้าน “เจ้าสานตะกร้าพวกนี้เองหรือ”

อาหนิวเกาศีรษะ ยิ้มอย่างเหนียมอาย “เป็นพี่ใหญ่กู้สอนข้าสาน เมื่อสานตะกร้าเป็นแล้ว ข้าก็เลี้ยงดูท่านแม่และน้องสาวได้”

ซ่งหลางไม่รู้ว่าพี่ใหญ่กู้เป็นใคร แต่คิดๆ ดูแล้วต้องเป็นคนดีแน่นอน ยอมช่วยเด็กเช่นอาหนิวย่อมต้องเป็นคนดีจากเนื้อแท้อย่างแน่นอน

“พี่ใหญ่ซ่ง ท่านไปทำธุระที่เขตจิงโจวราบรื่นหรือไม่” อาหนิวถาม

“ราบรื่นดี” ซ่งหลางพยักหน้า “ข้าซื้อร้านค้าหนึ่งที่เขตจิงโจว ลุงหยวนเตรียมการอยู่ที่นั่น เดือนหน้าก็เปิดกิจการได้แล้ว” เดิมทีเขาไม่ต้องกลับมาที่เมืองหลิวเซี่ยนอีก เพียงแต่คิดถึงอาหนิวทีไรก็อยากช่วยเหลือเขาเสมอ จึงเสียเวลาเจียดยารีบกลับมาที่นี่

ซ่งหลางกล่าวอีกว่า “ในเมื่อเจ้าอยู่ที่นี่ได้ดีแล้ว เช่นนั้นข้าจะกลับเขตจิงโจวทันที จะได้ช่วยลุงหยวนเตรียมนู่นเตรียมนี่ด้วย”

อาหนิวจับมือเขา”จะไปเลยหรือขอรับ ไม่อยู่อีกสักสองสามวันหรือ”

ซ่งหลางยิ้มพลางขยี้ผมของอาหนิว “ข้ากลัวว่าลุงหยวนจะเตรียมการคนเดียวไม่ไหว เขาอายุไม่น้อยแล้ว หากเหนื่อยแล้วส่งผลต่อสุขภาพจะทำอย่างไรเล่า” เรือล่มที่ท่าเรือเจียงเป่ยในปีนั้น ลุงหยวนเป็นไข้หวัดครั้งใหญ่เพื่อช่วยเขา เกือบจะป่วยตายทีเดียว กว่าจะรอดชีวิตมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย สุขภาพของเขาในวันนี้จึงไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

หลังจากเกิดเรื่องกับบิดามารดา สกุลซ่งที่เคยรุ่งเรืองเหลือเพียงเขาลำพัง เขาคิดว่าจะไม่ให้ใครเป็นห่วงเขาเหมือนกับบิดามารดาอีกแล้ว

จนกระทั่งถึงวันนั้น เขาเห็นลุงหยวนแทบจะถอนหายใจทุกวินาทีที่อยู่ในคุก และถึงตอนนี้ลุงหยวนก็ยังคงเป็นห่วงเขา ทุกครั้งที่บ่นว่าก็เพราะไม่สบายใจ เหมือนบิดามารดาก็ไม่ปาน

มารดาของอาหนิวเดินเข้ามา เอ่ยกับซ่งหลางว่า “คุณชายซ่ง ถึงจะรีบร้อนอย่างไรก็ต้องกินข้าวก่อนสักมื้อแล้วค่อยไป ไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้กระมัง”

ซ่งหลางไม่ได้ปฏิเสธอีก เพียงยิ้มรับเท่านั้น

เสี่ยวชิงกล่าวกับมารดาของอาหนิว “ท่านป้า พวกข้ารีบเดินทางมา ไม่ได้กินข้าวกลางวันพอดีเลย ทำข้าวกลางวันกันตอนนี้เลยดีหรือไม่ ข้าช่วยท่านเอง” เพื่อมาส่งยาให้อาหนิวเร็วๆ คุณชายแม้กระทั่งไม่ได้กินข้าว

มารดาของอาหนิวตกใจ “รีบร้อนปานนั้นได้ที่ไหน ข้าคิดว่าจะไปซื้อไก่สักตัวก่อน” หลายวันนี้อาหนิวมอบเงินให้นางทุกวัน นางเก็บออมอยู่หลายวันจนพอจะซื้อไก่ได้สักตัวแล้ว

เสี่ยวชิงมองซ่งหลาง

ซ่งหลางส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ชอบกินไก่ ในบ้านมีอะไรก็ทำสิ่งนั้นเถอะ กินง่ายๆ สักมื้อก็พอแล้ว”

มารดาของอาหนิวรู้ว่าเขากำลังเกรงใจ จะมีใครที่ไหนบ้างไม่ชอบกินไก่ แต่เห็นเสี่ยวชิงมีท่าทางรีบร้อน นางก็ไม่ได้ยืนกรานอีก ทันใดนั้นนางนึกถึงจีตั้นปิ่งและเกี๊ยวที่แม่นางไป๋ทำทิ้งไว้ พลันยิ้มว่า “วันนี้พวกเจ้ามาได้พอดีทีเดียว ในบ้านมีของอร่อยอยู่สองอย่าง ข้าจะไปอุ่นร้อนให้เดี๋ยวนี้”

นางกำชับให้อาหนิวต้อนรับคุณชายซ่งอย่างดี ส่วนนางนำเสี่ยวชิงไปที่ห้องครัว

ไม่นานนักก็มีเสียงร้องของเสี่ยวชิงดังมาจากที่นั่น

ซ่งหลางมีสีหน้าแข็งค้าง หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขารีบวิ่งไปที่ห้องครัว

อาหนิวและนิวนิวก็วิ่งตามไปด้วย

ทั้งสามคนเข้าไปในห้องครัว ทำให้ห้องครัวที่มีขนาดไม่ใหญ่มากแคบลงไปถนัดตา

“เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้น” ซ่งหลางวิ่งเข้ามาในห้องครัวเป็นคนแรก เห็นทั้งสองคนยืนอย่างสงบนิ่งอยู่ในนั้น

อาหนิวเองก็ชะงักค้าง ไม่รู้ว่าเหตุใดเสี่ยวชิงถึงร้องเสียงแหลม

ซ่งหลางมองเสี่ยวชิง ฝ่ายเสี่ยวชิงชี้ไปยังม้วนแป้งและเกี๊ยวที่วางอยู่บนเตา ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

……….

ตอนที่ 1188 ตอนนี้นางอยู่ที่ใด

ซ่งหลางไม่เข้าใจ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ รีบพูดเร็ว!”

เสี่ยวชิงไม่ตอบเขา เพียงยื่นมือไปคว้าเกี๊ยวชิ้นหนึ่งมาใส่ปาก นางเคี้ยวไปพลาง พยักหน้าไปพลาง น้ำตาทำให้ดวงตาของนางพร่าเลือน “ใช่ เป็นนางทำ เป็นนางทำจริงๆ”

ตอนอยู่ที่แคว้นอูซุน ไป๋จื่อเคยทำเกี๊ยวเช่นนี้ให้นางกิน รสชาติเหมือนกับอย่างกับแกะ อีกทั้งยังมีจีตั้นปิ่งนั่นอีก นางมองปราดเดียวก็ดูออกแล้วว่าไป๋จื่อเป็นคนทำ

ซ่งหลางมุ่นคิ้ว “เจ้าหมายถึงใคร พูดให้ชัดเจนหน่อย”

เสี่ยวชิงน้ำตาไหล ทั้งร้องไห้ ทั้งยิ้มว่า “คุณชาย นี่เป็นอาหารที่แม่นางไป๋ทำ แม่นางไป๋ทำจริงๆ เจ้าค่ะ”

ซ่งหลางตะลึง มองเสี่ยวชิงอย่างงุนงง

อาหนิวกล่าวต่อ “พวกท่านรู้จักพี่ไป๋ด้วยหรือ”

คำพูดของอาหนิวคล้ายกับไฟฟ้าสถิตสายหนึ่งที่จู่โจมซ่งหลางอย่างแรง ก่อนที่เขาจะจับแขนของอาหนิว ถามทันที “พี่ไป๋ที่เจ้าพูดถึง คือไป๋จื่อหรือ”

อาหนิวพยักหน้า “ใช่ เป็นพี่ไป๋จื่อ นางนี่แหละที่เป็นคนรักษาดวงตาของท่านแม่ข้า”

“นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่านางกลับเมืองหลวงไปแล้วหรือ” เขาคิดว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่ได้พบนางอีกแล้ว เขาคิดว่านางเข้าวังฉู่แห่งนั้นไปแล้ว ไม่มีทางเหยียบย่างมาที่โลกของสามัญชนอีก

อาหนิวส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ใด” ซ่งหลางรีบถาม

เขาคิดว่านางตายไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน เป็นเขาที่ทำร้ายนาง

หากไม่ใช่เพราะเขา นางจะติดอยู่บนเรือ ออกมาไม่ได้ได้อย่างไร

เขาเกลียดตัวเอง แม้กระทั่งอยากจะจบชีวิตตัวเองเสีย

แต่เขาก็มีความหวังเล็กๆ หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น

ลุงหยวนที่เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายยังรอดมาได้ไม่ใช่หรือ เหตุใดจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับนางบ้างไม่ได้ นางอาจจะยังไม่ได้กระมัง

เมื่อมีความเชื่อเช่นนี้แล้ว เขาจึงรอคอยอยู่ในคุกของเมืองเจียงเป่ยอย่างสงบ ปฏิเสธการช่วยเหลือของเหล่าลูกน้อง เขาต้องการใช้วิธีนี้ลงโทษตัวเอง รอนางอยู่ที่นี่ รอฟังข่าวของนาง

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทว่าก็ยังไม่มีข่าวของนาง ตอนที่เขาสิ้นหวัง ไม่อาจมีความหวังใดได้อีกแม้สักนิดเดียว เสี่ยวชิงก็ปรากฏตัวขึ้น

ท้องฟ้าที่เย็นเยียบและมืดมนของเขา เหมือนมีใครจุดตะเกียงให้มันอีกครั้ง

เมื่อออกจากคุกเมืองเจียงเป่ยแล้ว เดิมทีเขาอยากไปตามหานาง แต่ตอนที่เขาออกจากคุกถึงได้รู้ว่าฉู่เยี่ยนได้ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ของแคว้นฉู่แห่งนี้แล้ว และไป๋จื่อก็จะได้เป็นฮองเฮาของเขา

หลังจากกลัดกลุ้มใจอยู่นานมาก บวกกันมีลุงหยวนและเสี่ยวชิงโน้มน้าว ในที่สุดเขาก็ไม่ได้เดินทางเข้าเมืองหลวง ทว่าลงใต้ตลอดทางมายังเมืองหลิวเซี่ยนแห่งนี้

อาหนิวกล่าวว่า “นางและพี่ใหญ่กู้อยู่บนถนนข้างหน้า ข้าจะพาพวกท่านไปเอง”

ซ่งหลางชะงัก “พี่ใหญ่กู้? ใครคือพี่ใหญ่กู้” เขามุ่นคิ้ว นอกจากฉู่เยี่ยนแล้ว เขายังมีศัตรูหัวใจคนอื่นอีกหรือนี่

เสี่ยวชิงรีบเอ่ย “เป็นพี่ใหญ่กู้ปั๋วหยางกระมัง เขาเป็นพี่ชายบุญธรรมของแม่นางไป๋ พวกเขาสองคนสาบานเป็นพี่น้องกันตอนอยู่ที่อาณาจักรอูซุนเจ้าค่ะ”

ซ่งหลางร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ความแข็งเกร็งบนใบหน้าคลายลงไปมาก ที่แท้ก็เป็นกู้ปั๋วหยางผู้นั้น

ทั้งสองคนตามอาหนิวไปที่ถนนด้านหน้า บัดนี้มาถึงด้านนอกบ้านของไป๋จื่อแล้ว

ประตูที่เดิมทีปิดได้อย่างดีพังทลาย มีชาวบ้านมุงดูความคึกคักอยู่หลายคนทีเดียว

อาหนิวถามชายหนุ่มที่เขารู้จัก “พี่อาเฉิง พวกท่านทำอะไรอยู่ที่นี่หรือ”

ชายหนุ่มผู้นั้นตอบว่า “เกิดเรื่องขึ้นในนั้นน่ะสิ ทางการส่งคนมาแล้ว ยกศพออกไปหลายศพทีเดียว น่าเวทนานัก”

สีหน้าของซ่งหลางเปลี่ยนไปในทันที ก่อนจะพุ่งตัวฝ่าฝูงชนที่เกะกะเหล่านั้นเข้าไปในลานบ้าน

เสี่ยวชิงและอาหนิวเองก็เบียดเข้าไป ในลานบ้านยืนไว้ด้วยคนที่สวมชุดเจ้าหน้าที่จำนวนมาก บนพื้นมีรอยเลือดและร่องรอยการต่อสู้ รวมถึงลูกธนูอาบยาพิษให้เห็นทั่วทุกที่