คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 641

ตอนที่ 1281 วิชาเสน่ห์

เหล่าข้ารับใช้ได้ยินดังนั้นก็รู้ตัวว่ารอดพ้นหายนะไปได้ครั้งหนึ่ง ย่อมรีบร้อนตกปากรับคำ

เมื่อครู่จ้องมองคุณหนูหูลี่เพราะยากจะห้ามใจได้ ต่อไปนี้หากพวกเขามีโอกาสอีก พวกเขาก็ไม่กล้าแล้ว!

เสี่ยวชิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จึงหมุนกายไปเฝ้าอยู่ที่ด้านนอกห้องหนังสือของคุณชาย

ภายในห้องหนังสือ ซ่งหลางนั่งอยู่บนเก้าอี้ แผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้กว้าง สองมือซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ เขาหลับตา คล้ายกับกำลังงีบหลับ

หูลี่เฟยน่ายืนอยู่ที่หน้าโต๊ะ ดวงตาคู่สวยจ้องซ่งหลาง ในดวงตามีความรู้สึกมากมาย พร้อมรอยยิ้มลวงให้คนหลง

“เจ้าไม่กล้ามองข้าหรือ” หูลี่เฟยน่าถาม

ซ่งหลางร้องรับเบาๆ เสียงหนึ่ง “อืม ไม่กล้า”

“เพราะเหตุใด” หูลี่เฟยน่าถาม

ซ่งหลางยิ้มจาง “เพราะอะไรเจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องถามมากด้วย”

หูลี่เฟยน่าเงียบไปครู่หนึ่ง ยังคงจ้องตาซ่งหลาง นางกล่าวอีกว่า “ข้าไปล่อหลอกคนทั้งโลกเพื่อบรรลุเป้าหมายก็ได้ แต่กับเจ้า ซ่งหลาง ข้าจริงใจกับเจ้า”

จริงใจ?

นี่เหมือนเป็นเรื่องตลกที่สุดที่ซ่งหลางเคยได้ยิน

ใครๆ ก็บอกว่าตนเองจริงใจได้ มีแต่หูลี่เฟยน่านี่แหละที่บอกว่าตัวเองจริงใจแล้วเป็นเรื่องน่าขบขัน

เขายังคงไม่ลืมตา ไม่ใช่ว่าเขากลัวมองนาง แต่เขากลัวว่าตัวเองจะกลบความรังเกียจที่มีต่อนางไม่มิดต่างหาก

“เจ้าพูดคำพูดเช่นนี้กับบุรุษมากี่คนแล้ว” เขาถาม

หากถามคำถามเช่นนี้กับสตรีคนอื่น สตรีนางนั้นคงจะโมโหแทบแย่แล้ว

ทว่าหูลี่เฟยน่าผู้นี้ไม่ใช่สตรีประเภทนั้น นางกลับยิ้มโดยไม่โมโห ยิ้มอย่างได้ใจ “ความจริงก็เยอะทีเดียว ข้าจำไม่ได้แล้วละ แต่ตอนนี้เจ้าเป็นบุรุษที่ข้าชอบมากที่สุด นี่คือเรื่องจริง”

เรื่องจริง? ช่างเป็นเรื่องจริงที่น่าหัวร่อนัก!

ซ่งหลางขยับตัว คล้ายกับว่าพิงพนักเก้าอี้แล้วไม่สบายตัว เขาจึงหาท่าที่สบายกว่าเดิม

“หูลี่เฟยน่า เจ้าบอกให้ข้าพาเจ้ามาที่เมืองหลวง ข้าก็ทำให้เจ้าแล้ว แล้วเรื่องที่เจ้ารับปากข้าไว้ เจ้าจะทำให้ข้าได้เมื่อไร”

หูลี่เฟยน่าจ้องมองซ่งหลางเขม็ง ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พิงเอวนุ่มและเรียวบางของนางกับขอบโต๊ะหนังสือ จากนั้นก็เอนกายไปข้างหน้า หน้าอกเป็นเนินสูงแทบจะชนกับจานฝนหมึกที่อยู่บนโต๊ะหนังสืออยู่แล้ว

นางยื่นมือออกไป ข้อมือขาวราวกับเนื้อหยกโผล่ออกจากแขนเสื้อ ก่อนที่นิ้วมือเนียนจะขยับไป หมายจะลูบไล้ใบหน้าของซ่งหลาง

ซ่งหลางเบือนหน้าหนีเล็กน้อย หลีกลี้การสัมผัสของนาง มุ่นคิ้วเอ่ยว่า “อย่าแตะต้องข้า”

มือของหูลี่เฟยน่าค้างอยู่กลางอากาศ ชะงักไปครู่เดียวเท่านั้น สุดท้ายก็ชักมือกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงสองส่วน “เจ้ายังจะบอกว่าไม่กลัวข้าอีกหรือ”

ซ่งหลางแค่นเสียงในจมูก ไม่ได้ต่อความมยาวสาวความยืด

หูลี่เฟยน่ากล่าวอีกว่า “เหตุใดเจ้าต้องกลัวข้า ข้าไม่มีทางทำร้ายเจ้า”

ในที่สุดซ่งหลางก็ลืมตา ดวงตาเย็นเยียบฉายแววเฉยชาจ้องเขม็งที่ใบหน้านาง จากนั้นก็เลี่ยงสายตาของนางตามสัญชาตญาณ เอ่ยเสียงเย็นว่า “หากการวางยาพิษคนไม่ใช่การทำร้ายสำหรับเจ้า เช่นนั้นข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว”

หูลี่เฟยน่ารีบพูด “ใช่ ข้าวางยาพิษเจ้า แต่นั่นเป็นเพราะเจ้าไม่ยอมรับข้า ขอเพียงเจ้ายอมรับข้า พิษบนตัวเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องใช้ยาถอน มันจะหายดีเอง”

แววตาของซ่งหลางพลันเคร่งขรึม ยังคงเอ่ยเสียงเย็น “หากข้าไม่ยอมรับเจ้าเล่า”

รอยยิ้มบนใบหน้าหูลี่เฟยหน้าแข็งค้างไปเล็กน้อย สีหน้าดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “หากเจ้าไม่ยอมรับข้า เจ้าจะต้องเจอกับการแว้งกัด”

ตอนนี้เขาเจอกับการแว้งกัดแล้ว เพียงแต่ไม่ได้บอกนางเท่านั้นเอง

ซ่งหลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เหมือนเดิม “ก่อนหน้านี้เจ้ารับปากแล้ว ขอเพียงพาเจ้ามาเมืองหลวง เจ้าจะมอบยาถอนพิษให้ข้า ยาถอนพิษเล่า”

หูลี่เฟยน่ามุ่นคิ้ว ถอนสายตาที่จับต้องใบหน้าซ่งหลาง สีหน้ากระวนกระวายใจอยู่บ้าง

……….

ตอนที่ 1282 หนอนความรัก

“พูด!” ซ่งหลางแอบรู้สึกไม่ดี เขาพลันนั่งตัวตรง กดกลั้นความรู้สึกไม่สบายตัวเองไว้ ตะคอกใส่หูลี่เฟยน่า

หูลี่เฟยน่าหลุบตาลง ไม่กล้ามองเขาอีก ใช้เสียงเล็กๆ พูดอ้ำอึ้งว่า “ความจริงแล้ว...ไม่มียาถอนพิษ”

ซ่งหลางจ้องหูลี่เฟยน่าด้วยสายตาเหม่อลอย ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง ความโมโหภายในนั้นปะทุขึ้นมา เขาอยากจะฉีกทึ้งนางเสียตอนนี้จริงๆ

“เจ้าพูดจริงหรือ” เขาถาม

หูลี่เฟยน่าพยักหน้า “จริง หนอนความรักเป็นหนอนกู่ที่ข้าเลี้ยงมาเป็นสิบปี ด้วยเลือดจากหัวใจยามที่ข้ามีความรัก มีเพียงเจ้ายินยอมอยู่กับข้าด้วยใจจริง เจ้าถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ไม่เช่นนั้นหนอนความรักจะแว้งกัดเลือดและเนื้อของเจ้า จนกระทั่งกลืนกินร่างกายของเจ้าจนไม่เหลือ”

ซ่งหลางย่อมรู้ถึงความเจ็บปวดของการถูกหนอนความรักกินเป็นอาหาร ทว่าเขาเข้าใจว่าหูลี่เฟยน่ามียาถอนพิษมาโดยตลอด และนางสามารถนำหนอนความรักภายในตัวเขาออกมาได้

เขาถึงได้พานางมาที่เมืองหลวงอย่างไรเล่า ไม่เช่นนั้นเขาจะพานางมาทำไม ตลอดทางมานี้นางมีอะไรกับบุรุษที่จริงใจกับนางกี่คน ทำลายครอบครัวที่เดิมทีมีความสุขสมบูรณ์แบบตั้งมากมายเท่าไร

ในเมื่อนางไม่อาจกำจัดหนอนพิษนี้ได้ เช่นนั้นนางอยู่ต่อไปแล้วจะมีประโยชน์อันใด เหตุใดเขาต้องไว้ชีวิตนางด้วย

เมื่อคิดถึงตรงนี้แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินออกมาจากด้านหลังโต๊ะหนังสือ ก้าวอาดๆ ไปถึงตรงหน้าหูลี่เฟยน่า

หูลี่เฟยน่ามองเห็นจิตสังหารอันดุดันจากในดวงตาเขา ทำให้นางหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ รีบถอยหลังไปหลายก้าว เอ่ยถามด้วยความตกใจว่า “จะ เจ้าจะทำอะไร”

ซ่งหลางยิ้มเย็น “ข้าเกือบจะตายเพราะเจ้าแล้ว หรือเจ้าคิดว่าข้าจะยังไว้ชีวิตเจ้าอยู่อีก” เขาพูดพลางยื่นมือผอมเห็นกระดูกไปที่เรียวคอขาวเนียนของนาง

หูลี่เฟยน่าถอยหลังไปอีกสองก้าว ดวงตามองไปที่มือเขา นางตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ที่แท้เขาเจอกับการแว้งกัดของหนอนความรักแล้ว เขาอาการหนักขนาดนี้แล้ว

มิน่าเล่า ตลอดทางมานี้เขาซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อเสมอ ไม่เคยยื่นมือออกมาต่อหน้านางเลย

ก่อนหน้านี้นางคิดว่าเขามีใจให้นางอยู่บ้าง หนอนความรักจึงไม่ได้ออกฤทธิ์อะไร อย่างมากก็ดูดเลือดเขาเล็กน้อย ทำให้สติของเขาพร่าเลือน

ขอเพียงพวกเขาผูกพันกัน เป็นสามีภรรยาที่แท้จริง หนอนความรักนั่นย่อมหายไปเองโดยปริยาย

กระนั้น เขายอมตาย แต่กลับไม่ยอมรับความรักของนาง

“ขอเพียงเจ้าแต่งกับข้า ขอเพียงพวกเรากลายเป็นสามีภรรยากัน หนอนความรักบนตัวเจ้าย่อมหายไป ถึงตอนนั้นทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับเจ้า”

ซ่งหลางแค่นเสียงเย็น “ข้าซ่งหลางทำได้ทุกอย่าง แต่จะไม่มีทางให้ตัวเองแต่งงานกับสตรีที่ไม่ได้รัก ไม่มีวัน”

เขาอยู่ในคุกนานสามปีได้ เขาหมั้นหมายกับองค์หญิงเชียนฟางเพื่อปกป้องวงศ์ตระกูลได้ สละความสุขชั่วชีวิตของตัวเองเป็นข้อแลกเปลี่ยน เพื่อปกป้องชีวิตของคนสกุลซ่งนับร้อย

แต่ความจริงโหดร้ายนัก ไม่ว่าเขาจะทำมากแค่ไหน สกุลซ่งก็ยังคงจบสิ้น

เขาต้องเจอกับประสบการณ์บ้านแตกสาแหรกขาด และทำผิดมากมายเพื่อการแก้แค้น หากไม่ใช่เพราะไป๋จื่อ เขาก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้โดยสิ้นเชิง

ทว่าวันนี้ไป๋จื่อมีฉู่เยี่ยนแล้ว นางไม่มีทางลงเอยกับเขา เขาย่อมตัดอกตัดใจ ความตายอาจจะเป็นทางรอดพ้นเดียวแล้ว

เขาก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว บีบให้หูลี่เฟยน่าถอยหลังไปอีกสองก้าว

วิชาเสน่ห์ของนางยอดเยี่ยม เรียกได้ว่าไม่มีบุรุษคนไหนหนีไปจากนางได้

แต่ครั้งนี้นางกลับพ่ายแพ้ต่อซ่งหลาง

นอกจากเหล้าพิษที่มีหนอนกู่จอกนั้นแล้ว ซ่งหลายไม่เคยมอบโอกาสให้นาง ไม่เคยแม้สักครั้งเดียว