คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 591

ตอนที่ 1181 สานตะกร้าปลา

หากเขาฉู่เยี่ยนละทิ้งตำแหน่งฮ่องเต้ ต่อไปไม่ว่าใครจะนั่งตำแหน่งนั้น ล้วนต้องเห็นเขาฉู่เยี่ยนเป็นหนามตำตา เสี้ยนตำเนื้อ กำจัดทิ้งให้ไว้ดีที่สุด

เช่นนั้นแล้วพ่อบุญธรรมที่เลี้ยงดูเขามา อาจารย์ที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาเสมอ และเหล่าทหารที่ติดตามเขากลับมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ สุดท้ายแล้วพวกเขาจะมีจุดจบอย่างไร

เขาส่ายหน้า ยิ้มด้วยความขมขื่น จนใจที่ชีวิตไร้อิสระ

“พี่ไป๋ นี่คืออะไรหรือ มันอร่อยยิ่งนัก!” มือเล็กและสั้นของนิวนิวจับจีตั้นปิ่งม้วนหนึ่ง กินไปแล้วปากมันแผล็บ

กู้ปั๋วหยางลูบศีรษะของนิวนิวเบาๆ ยิ้มอย่างเอ็นดู “อร่อยก็กินให้มากหน่อย จะได้ตัวสูงๆ”

นิวนิวยิ้มกว้าง ดวงตาเหมือนจันทร์เสี้ยว น่ารักน่าชังยิ่ง “ตอนเย็นนิวนิวอยากกินสิ่งนี้อีก”

ไป๋จื่อยังไม่ทันได้ตอบอะไร กู้ปั๋วหยางก็พยักหน้าเสียแล้ว “ได้สิ ตอนเย็นนิวนิวอยากกินสิ่งนี้อีก เช่นนั้นก็ให้พี่ไป๋ทำให้ดีหรือไม่”

นิวนิวพยักหน้าด้วยความดีใจ ส่วนไป๋จื่อยิ้มอย่างจนใจทีเดียว

มารดาของอาหนิวรีบเอ่ยว่า “ได้อย่างไรกัน รบกวนพวกเจ้าเกินไปแล้ว ข้าทำอาหารเย็นเองก็ได้”

ดวงตาของนางมองเห็นอะไรบ้างแล้ว แม้จะไม่ได้ชัดเจนเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ใช้ชีวิตได้ไม่มีปัญหา ทำอาหารย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

ทว่านิวนิวกลับงอแง “ไม่เอาๆ ข้าอยากกินอาหารที่พี่ไป๋ทำ นางทำอร่อยกว่าท่านแม่ตั้งเยอะ”

ไป๋จื่อพลันเอ่ยขึ้นมา “ในครัวยังเหลือไข่ไก่และแป้งอยู่บ้าง อีกเดี๋ยวข้าจะทำไว้สักหน่อย ตอนเย็นพวกท่านอุ่นแล้วค่อยกินนะ”

“ลำบากเจ้าแล้ว ข้าทำเองดีกว่า” มารดาของอาหนิวยังคงปฏิเสธ

แม่นางไป๋และกู้ปั๋วหยางมาเยี่ยมพวกเขาทุกวัน กู้ปั๋วหยางสอนอาหนิวสานตะกร้าปลา ส่วนแม่นางไป๋รักษาดวงตาให้นาง อีกทั้งยังสอนนิวนิวให้รู้จักหนังสือ คนดีเช่นนี้จะไปหาจากที่ใดได้อีก

หลังจากไป๋จื่อฝังเข็มให้มารดาของอาหนิวแล้ว นางก็ทำจีตั้นปิ่งเสียเต็มจาน แล้วจึงออกจากบ้านของอาหนิวไปพร้อมกับกู้ปั๋วหยาง

ฉู่เยี่ยนมองเงาร่างของไป๋จื่อและกู้ปั๋วหยางออกจากประตูบ้าน เห็นประตูบ้านปิดสนิท ครั้นไม่มีวี่แววของใครอื่นอีก เขาถึงจะปรากฏตัวบ้าง

อาอู่ลอบถอนหายใจ พลางลูบท้องเอ่ยว่า “ข้าหิวแล้วพ่ะย่ะค่ะ หาอะไรกินกันดีหรือไม่”

ฝ่ายฉู่เยี่ยนพยักหน้า “กินสิ ดื่มสุราอีกสักสองจอกด้วย!”

จู่ๆ เขาก็อยากดื่มสุราเป็นพิเศษ อยากจะเมาสักครั้ง อาศัยความเมาทำเรื่องที่อยากทำ พูดสิ่งที่อยากพูด ไม่ต้องใช้ชีวิตที่ต้องอึดอัดเสียบ้าง

แต่เขาเป็นถึงฮ่องเต้เชียวนะ...

แต่ฮ่องเต้ก็ยังสู้คนขาเป๋แปลกหน้าคนหนึ่งไม่ได้ บุรุษที่อยู่ข้างกายไป๋จื่อผู้นั้นถูกนางเรียกว่าพี่ใหญ่ด้วย ช่างโชคดียิ่งนัก

ทั้งสองคนนั่งลงที่ร้านสุราริมทาง ภายในร้านขายเพียงสุรา ไม่ได้ขายกับแกล้มอย่างอื่น แปลกเสียจริงๆ

ตอนที่พวกเขามาถึงบนถนนเส้นนี้ พวกเขาเห็นร้านขายเนื้อตุ๋นหม้อไฟเข้าพอดี อาอู่จึงให้ฉู่เยี่ยนดื่มสุราไปก่อน ส่วนเขาไปซื้อกับแกล้มมาสักเล็กน้อย

อาอู่เพิ่งเดินไปไม่ทันไร เจ้าของร้านก็ยกสุราสองไหเข้ามา ทว่าไม่ให้ถ้วยมาด้วย

ฉู่เยี่ยนรออยู่สักพักแล้ว เจ้าของร้านก็เอาแต่ยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ ไม่ขยับเลยสักนิด

เขาจึงถามไปว่า “ไม่ให้ถ้วยหรือ”

คราวนี้เจ้าของร้านถึงจะดึงสติกลับมา สาละวนหาถ้วยในกล่องออกมาสองใบ ตอนที่เขาหาถ้วยเจอนั้นเอง ฉู่เยี่ยนก็เห็นเขาเปิดตู้ที่อยู่ข้างๆ ด้วย ภายในนั้นวางอาหารไว้ไม่น้อย เป็นเนื้อวัวตุ๋นชิ้นใหญ่ที่ยังไม่ได้หั่น และขาหมูซีอิ๊วทั้งขา

ทำมาขายชัดๆ ไม่เช่นนั้นจะมีปริมาณมากถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

ในเมื่อมีกับแกล้ม เหตุใดบอกว่าไม่มีเล่า

ร้านสุราแห่งนี้ก็ดูไม่เหมือนเพิ่งเปิดใหม่ แต่เถ้าแก่กลับไม่รู้ว่าถ้วยสุราอยู่ที่ไหน ทุกอย่างนี้ไม่แปลกเกินไปหรืออย่างไร

“ลูกค้าเชิญดื่ม” ฉู่เยี่ยนเตรียมป้องกัน มองท่วงท่าของเถ้าแก่ด้วยสายตาเย็นชา

เป็นเช่นที่คาดเอาไว้ หลังจากเถ้าแก่วางถ้วยสุราลงแล้ว เขาไม่ได้หมุนกายเดินกลับไป ทว่าจู่ๆ ก็ควักกริชออกมาเล่มหนึ่งเสือกแทงมาทางเขา

……….

ตอนที่ 1182 คนจ่ายเงินมา ข้าทำงานให้

เดิมทีตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะแทงกริช ตอนแรกเขาคิดจะลงมือหลังจากชายผู้นี้เมายาที่อยู่ในสุราแล้ว

สุดท้ายตนเองเผยพิรุธก่อน ช่วยไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงเสี่ยงอันตรายลงมือก่อน

ไม่นานนักคนที่ไปซื้อกับแกล้มก็จะกลับมา เช่นนั้นแล้วโอกาสชนะของเขาจะยิ่งต่ำลงอีก

ใครเล่าจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะเตรียมป้องกันทันที หลังจากที่มองความผิดปกติของเขาออก จู่ๆ เขาจู่โจมเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางสำเร็จอยู่แล้ว

ฉู่เยี่ยนจับมือของนักฆ่าเอาไว้ คมกริชที่ส่องประกายจึงไม่อาจขยับไปข้างหน้าได้อีกแม้แต่ชุ่นเดียว

“ใครส่งเจ้ามา” ฉู่เยี่ยนถาม

นักฆ่าไม่ตอบ เพียงยิ้มอย่างเยือกเย็นและสะบัดมือ ปลายนิ้วหนีบอาวุธลับแล้ว

เพื่อหลบเลี่ยงอาวุธลับ ฉู่เยี่ยนปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายในทันที หลบพ้นอาวุธลับอาบยาพิษพวกนั้นไปได้

ภายในตู้ไม้ที่ปิดสนิทมียอดฝีมือสองคนพังประตูออกมา ทั้งสามคนยืนกันอยู่คนละมุม ล้อมฉู่เยี่ยนไว้ตรงกลาง

เงาสีดำสองสายแฉลบเข้าร้านสุรา เริ่มลงมือก่อน

กระบี่ยาวทอประกายแทงไปทางนักฆ่าสองคนนั้น

สามรุมหนึ่งในตอนแรกกลายเป็นสามต่อสามแล้ว

เถ้าแก่ร้านสุรามีสีหน้าคร่ำเคร่ง เขาแค่นหัวเราะ “มีคนอีกเท่าไรก็เอาออกมาให้หมดเลยเถอะ

ฉู่เยี่ยนหัวเราะเย้ย “จะรับมือกับพวกเจ้า ไม่ต้องใช้คนมากขนาดนั้น”

ฝ่ายเถ้าแก่ร้านสุรายิ้มอย่างเมินเฉย “ไม่รู้ว่าคุณหนูสกุลไป๋จะโชคดีเหมือนเจ้าหรือไม่”

บัดนี้สีหน้าของฉู่เยี่ยนเปลี่ยนไปในทันที ความสุขุมบนร่างกายพลันหายไป เขารีบลงมือ ใช้ความเร็วสูงสุดจัดการเถ้าแก่ร้านสุรา จากนั้นเขาก็กล่าวกับองครักษ์สองคนที่กำลังต่อสู้อยู่ว่า “รีบสู้ให้จบ ข้าจะไปที่สกุลไป๋ก่อน พวกเจ้ารีบตามมาให้เร็วที่สุด”

เมื่ออาอู่นำกับแกล้มกลับมาด้วยความเบิกบานใจ ฉู่เยี่ยนก็หายไปไม่เห็นเงาแล้ว จะเห็นก็แต่องครักษ์ลับสองคนเพิ่งจัดการนักฆ่าเสร็จ

อาอู่ทิ้งอาหารในมือลง เดินเข้าไปหาองครักษ์ลับ “ฝ่าบาทเล่า”

องครักษ์ตอบความว่า “ฝ่าบาทไปที่สกุลไป๋แล้ว บอกว่าคุณหนูไป๋มีอันตราย”

หัวใจของอาอู่พลันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาวิ่งไปอย่างว่องไว องครักษ์ลับสองคนก็ตามไปทันที ทั้งสามคนรีบร้อนไปที่สกุลไป๋

...

หลังจากไป๋จื่อและกู้ปั๋วหยางกลับถึงบ้าน เพิ่งเข้าประตูบ้านไปไม่ทันไรก็พบว่าชายชราที่คอยเฝ้าประตูนอนตายอยู่ในลานบ้าน เลือดไหลนองพื้น บาดแผลอยู่ตรงหน้าอกข้างซ้าย มีดเล่มหนึ่งทำให้เขาสิ้นชีพ

ทั้งสองคนหน้าถอดสีในทันที รีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว แต่ยังถอยไปไม่ถึงข้างประตูหน้าก็มีบุรุษหน้าตาดุร้ายสามสี่คนเผยโฉมจากความมืด ล้อมพวกเขาทั้งคู่เอาไว้

ไป๋จื่อเร่งนำมีดผ่าตัดออกมา แต่นางยังไม่ได้ถือไว้ในมือ หินก้อนหนึ่งก็กระแทกเข้าที่ง่ามนิ้ว ทำให้มีดผ่าตัดเล่มนั้นตกพื้นไป

บุรุษที่เป็นหัวหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “สาวน้อย เจ้าจะใช้มีดเล็กๆ นั่นสู้กับพวกข้าหรือ”

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก้าวเข้ามาใกล้ เอ่ยกับหัวหน้าหน้าบากว่า “พี่ใหญ่ นางปราดเปรียวมาก เก็บนางไว้ก่อน ให้เหล่าพี่น้องของพวกเราได้ทำเรื่องอย่างว่ากับนางก่อนค่อยฆ่าทิ้งก็ยังไม่สาย”

ไป๋จื่อจับข้อมือที่เริ่มรู้สึกเจ็บ ถามด้วยความโมโหว่า “พวกเจ้าเป็นใครกัน”

หัวหน้าหน้าบากผู้นั้นมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะถีบเขาออกไป “ไสหัวไปเสีย สตรีอย่างนางหากได้ขายให้หอนางโลมต้องได้อย่างน้อยห้าร้อยตำลึงเงิน หากเจ้าทำให้นางแปดเปื้อน นั่นไม่เสียราคาหมดหรืออย่างไร”

ชายหนุ่มถูกถีบไปครั้งหนึ่ง เขาสบถออกมา ทว่าไม่โมโหเลยสักนิด ยังคงใช้สายตาลุ่มหลงจ้องมองไป๋จื่อ ฝ่ายไป๋จื่อเห็นแล้วอยากจะควักลูกตาของเขาออกมาเสียจริงๆ

กู้ปั๋วหยางยืนอยู่ข้างหน้าไป๋จื่อ เอ่ยเสียงทุ้ม “หากต้องการฆ่า ก็ฆ่าพวกข้าให้ตายไปเลยเถอะ”

ชายร่างใหญ่ที่เป็นหัวหน้าพลันพูดขึ้นมา “คนจ่ายเงินมา ข้าทำงานให้ ข้าพี่ใหญ่ชุ่ยไม่มีความแค้นกับพวกเจ้า หากพวกเจ้าอยากแก้แค้นก็อย่ามาลงที่ข้า ข้าแค่ทำธุรกิจเท่านั้นเอง”