คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 597

ตอนที่ 1193 น้ำใจ

นางเชื่อว่าตนเองสามารถทำได้ และต้องทำให้ได้อย่างแน่นอน ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องรักษาฉู่เยี่ยนให้หาย

“จื่อเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรกระมัง” เขาจับมือนาง ดึงนางเข้ามาใกล้ตัว ทว่าเพียงออกแรงเล็กน้อยก็รู้สึกเจ็บอย่างยิ่งยวด สุดท้ายแล้วออกแรงได้ไม่มากเท่าไร

ไป๋จื่อส่ายหน้า น้ำตาบนใบหน้าหยดลงบนหลังมือของเขา เย็นเล็กน้อย

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าเล่า ยังเจ็บหรือไม่”

ฉู่เยี่ยนฉีกยิ้ม “ไม่เจ็บ มีเจ้าอยู่ด้วย ข้าไม่เจ็บเลยสักนิด”

จะไม่เจ็บได้อย่างไร เขาเจ็บจนจะขาดใจอยู่แล้ว

แต่ความเจ็บนี้ไม่นับว่าร้ายแรง หากเทียบกับความเจ็บตรงหัวใจตอนที่ไป๋จื่อล้มอยู่บนพื้นพร้อมกับเลือดเต็มตัว

เขาจับมือนางไว้ไม่ยอมปล่อย นางเองก็ไม่ชักมือออกมาเช่นกัน ทั้งสองมองตากัน สายตาของคนหนึ่งเหม่อลอยอยู่บ้าง ส่วนดวงตาของอีกคนหนึ่งเต็มไปด้วยน้ำตา

“เป็นฮ่องเต้ดีๆ ไม่ชอบ มาทำอะไรที่นี่” นางเอ่ยเสียงเบามาก รู้สึกขมขื่นอยู่บ้าง

ฉู่เยี่ยนหลับตา มุมปากยังคงมีรอยยิ้ม “เดิมทีข้าอยากเห็นเจ้าเพียงสักครั้ง แอบมองเจ้าสักครั้งก็พอแล้ว ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ จื่อเอ๋อร์ อย่าจากข้าไปอีกเลยนะ ข้าขอร้องเจ้าละ อย่าจากข้าไป...” เสียงของเขาเบาลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังละเมออย่างไรอย่างนั้น พูดยังไม่ทันจบก็หมดสติไป

เมื่อรู้สึกได้ว่าแรงที่จับมือนางไว้ค่อยๆ คลายออก นางก็รีบดึงมือออกมาจับมือเขาบ้าง “ข้าไม่ไป ข้าจะไม่แยกจากเจ้าอีกแล้ว เจ้าอย่าหลับนะ รีบตื่นขึ้นมาเถอะ”

ทว่าฉู่เยี่ยนไม่ฟื้น มุมปากยังคงมีรอยยิ้มดังเดิม ไม่รู้ว่าเขาได้ยินคำพูดของนางหรือไม่

นางกระวนกระวายใจมาก นิ้วมือจับที่ชีพจรของเขา รู้สึกได้ว่าชีพจรของเขาอ่อนลงเรื่อยๆ

“เร็วเข้า ไปนำเข็มของข้ามา” ไป๋จื่อร้องบอก

เสี่ยวชิงรีบนำห่อเข็มของนางมา และช่วยนางกางห่อเข็มลงที่ขอบเตียง

ไป๋จื่อดึงเข็มเงินออกมาจากในห่อเข็มทั้งหมดสองเข็ม นางรู้ดีว่าจะต้องฝังเข็มที่ตรงจุดไหน แต่กลับบังคับให้ขยับมือฝังเข็มลงไปไม่ได้เสียที

“ข้าทำเอง” จู่ๆ มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมา หยิบเข็มเงินสองเข็มไปจากมือนาง “เจ้ามือสั่นขนาดนี้จะฝังเข็มได้อย่างไร” ซ่งหลางยัดหนังสือเล่มหนึ่งใส่มือนาง “เจ้าไปพักสักหน่อยก่อน ข้าจะฝังเข็มให้เขาเอง”

“แต่เจ้ารู้ว่าตอนนี้เขา...”

ซ่งหลางขัดจังหวะนาง “ข้ารู้ วิชาฝังเข็มกระตุ้นชีพจรใช่หรือไม่”

“ใช่ เจ้ารู้ได้อย่างไร” มือของไป๋จื่อพลันไม่สั่นแล้ว เพียงมองซ่งหลางด้วยความประหลาดใจ

วิชาฝังเข็มกระตุ้นชีพจรเป็นวิชาลับที่อาจารย์ไม่ถ่ายทอดให้ใคร นางต้องเสียเวลาอยู่ตั้งนานถึงจะได้เรียน

อาจารย์ของนางชื่อว่าซ่งจือหยวน อาจารย์สกุลซ่ง?

ซ่งหลางยิ้ม “วาสนาของพวกเราท่าทางจะไม่ธรรมดาแล้ว”

ไป๋จื่อคิดถามให้ชัดเจน แต่เห็นเขาเริ่มฝังเข็มแล้วจึงเงียบเสียง หลังจากนี้ค่อยถามก็ได้ มีโอกาสให้ถามอยู่แล้ว

วิชาฝังเข็มกระตุ้นชีพจรมีจุดประสงค์ในการกระตุ้นชีพจรเพื่อเพิ่มการไหลเวียน หากจัดการได้อย่างเหมาะสมก็มีโอกาสรอดจากความตายได้

แต่ไม่ใช่ว่าใครก็ทำได้

หากเป็นคนชราที่ใกล้ตาย ใช้วิชาอะไรก็ไม่ได้ผลทั้งสิ้น

หลังจากฝังเข็มเสร็จ เสื้อผ้าบนตัวซ่งหลางชุ่มไปด้วยเหงื่อ เม็ดเหงื่อตรงหน้าผากไหลลงมาไม่หยุดหย่อน เสี่ยวชิงรีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขา “คุณชาย รีบเช็ดหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”

วิชาฝังเข็มกระตุ้นชีพจรไม่เหมือนกับวิชาฝังเข็มทั่วไป สำคัญที่ความเร็ว แม่นยำ และมีแรง ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีทางกระตุ้นชีพจรได้

ตั้งแต่มาที่โลกใบนี้ ไป๋จื่อยังไม่เคยใช้วิชานี้มาก่อน ด้วยคุณสมบัติร่างกายของนางนี้ นางทำไม่ได้โดยสิ้นเชิง

ไป๋จื่อก้าวเข้าไปตรวจอีกรอบ เมื่อพบว่าชีพจรของฉู่เยี่ยนมีเรี่ยวแรงขึ้นบ้างแล้ว สีหน้าของนางก็ดีขึ้น ใจคล้ายได้รับการปลอบประโลม จึงรีบกล่าวขอบคุณซ่งหลาง

ซ่งหลางใช้มือหนึ่งเช็ดเหงื่อ ส่วนอีกมือหนึ่งยกขึ้นโบก “เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ข้าช่วยเขาก็เพราะอยากตอบแทนน้ำใจเขาเท่านั้น”

……….

ตอนที่ 1194 เลือดงูเหมันต์

สามปีก่อนฉู่เยี่ยนไม่ได้ฆ่าเขา แต่กลับไว้ชีวิต เขาถึงมีวันนี้ได้

หากเปลี่ยนเป็นเขาซ่งหลาง เขาจะฆ่าฉู่เยี่ยนหรือไม่ น่าจะฆ่ากระมัง เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้ใจกว้างเช่นฉู่เยี่ยน

ไป๋จื่อหอบบันทึกพิษของดินแดนตะวันตกเดินมาวางลงตรงหน้าโต๊ะหนังสือใต้หน้าต่าง

บันทึกพิษหนามา เนื้อหาข้างในมีมากมาย แต่กลับไม่มีสารบัญ

หากมีสารบัญคงดีมาก ประหยัดเวลาได้ไม่น้อย ค้นหาหน้าที่นางต้องการอ่านได้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้เหมือนกับตอนนี้ที่ต้องค้นหาต่อไปทีละหน้า ไม่กล้าพลาดหน้าไหนสักหน้าหนึ่ง

ซ่งหลางกล่าวว่า “เดิมทีข้าเคยอ่านบันทึกพิษเล่มนี้เมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้จำไม่ได้แล้วเช่นกัน”

ไป๋จื่อโบกมือ “ไม่เป็นไร ข้าจะค่อยๆ อ่าน”

เพื่อค้นหาเบาะแสให้ได้โดยเร็ว ซ่งหลางเสนอให้อ่านด้วยกันสองคน นางอ่านจากด้านหน้าไปด้านหลัง ส่วนเขาอ่านจากด้านหลังไปด้านหน้า เช่นนี้สามารถประหยัดเวลาได้ครึ่งหนึ่ง เพิ่มโอกาสให้มากขึ้นเป็นเท่าตัว

สองคนนั่งเคียงข้างกัน เรือนผมที่เพิ่งได้รับการชำระล้างอย่างดีส่งกลิ่นหอมสดชื่นจางๆ สายหนึ่ง ปะปนกับกลิ่นเฉพาะตัวของสตรีลอยเข้าจมูกของเขา ทำให้หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

ตอนที่นิ้วมือขาวเนียนและเรียวยาวพลิกหน้าหนังสือสัมผัสถูกเขาโดยบังเอิญ แม้จะเป็นการสัมผัสกันเพียงช่วงสั้นๆ และนางเองไม่ได้สนใจโดยสิ้นเชิง แต่ทุกครั้งกลับทำให้เขารู้สึกว่ามีไฟฟ้าสถิต

ตื่นเต้น ตื่นตัว มีความสุข

เขาลอบต่อว่าตนเองอยู่ในใจสองคำ เวลานี้เขายังคิดเรื่องอย่างอื่นได้อีก ไป๋จื่อกังวลใจมาก เขาควรจะตั้งอกตั้งใจช่วยนางถึงจะถูก

ซ่งหลางตั้งใจแน่วแน่ อ่านบันทึกพิษต่อไป ครั้นพลิกไปถึงหน้าหนึ่ง ดวงตาของเขาพลันหยุดขยับ ก่อนจะร้องด้วยความตกใจว่า “เจอแล้ว มีผงหานเฟิงจริงๆ ด้วย”

ไป๋จื่อรีบปล่อยหน้าหนังสือในมือของตนเอง แล้วพลิกไปถึงหน้าที่ซ่งหลางกำลังอ่านอยู่ นางพบสูตรผสมยาถอนพิษผงหานเฟิงจริงๆ

ไปจนถึงลักษะพิเศษของผงหานเฟิงด้วย

นางพึมพำกับตัวเองว่า “มิน่าเล่าเขาถูกพิษแล้วถึงตัวเย็น ที่แท้ในพิษก็มีพิษของงูเหมันต์นี่เอง”

บนโลกนี้มีงูชนิดหนึ่งที่ไม่กลัวความหนาว ไม่จำเป็นต้องจำศีลในฤดูหนาว แม้กระทั่งชอบซ่อนตัวอยู่ในพื้นหิมะ ตัวของมันล้วนเป็นสีขาวราวกับหิมะ หากมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ยากอย่างยิ่งที่ตาเนื้อของคนจะหาตัวพวกมันเจอ

และพิษของมันเป็นพิษที่พิเศษมาก คนที่ถูกงูเหมันต์กัดจะแข็งตาย ศพไม่เปลี่ยนสภาพ แข็งทื่ออยู่อย่างนั้น

โชคดีที่พิษงูเหมันต์ที่อยู่ในผงหานเฟิงมีปริมาณน้อยมาก ไม่เช่นนั้นอาการของฉู่เฟิงในตอนนี้จะต้องสาหัสสากรรจ์เป็นอย่างยิ่ง

เกรงว่าจะไม่ใช่เพราะคนที่ทำผงหานเฟิงนี้จะไม่อยากผสมพิษงูเหมันต์มากๆ เพียงแต่พิษงูเหมันต์หายากเกินไปต่างหากกระมัง

ซ่งหลางเอ่ย “พิษงูเหมันต์ไม่ได้น่ากลัว ใช้เหยียนจือก็คลายพิษได้แล้ว ทว่าลี่ว์เซียวที่อยู่ในผงหานเฟิงกลับไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง อย่างอื่นที่เหลือไม่นับว่าร้ายแรงอะไร มีแค่พิษลี่ว์เซียวนี่แหละที่ยาถอนพิษทั่วไปไม่อาจถอนพิษได้”

ไป๋จื่อไม่เคยได้ยินชื่อพิษลี่ว์เซียวมาก่อน “มันคืออะไรหรือ”

“เป็นนกมีพิษในดินแดนตะวันตกชนิดหนึ่ง มันเกิดมาแปลกมา บนหัวมีถุงกลมๆ สีเขียว พิษอยู่ในถุงกลมนั้นนั่นแหละ พิษนี้จะไหลออกจากถุงสู่จะงอยปากของนกลี่ว์เซียว จากนั้นถึงจะเข้าสู่ร่างกายของสัตว์หรือคนที่ถูกมันจู่โจม แม้จะไม่ถึงขั้นเห็นเลือดแล้วหายใจไม่ออก แต่กลับเป็นพิษร้ายชนิดออกฤทธิ์ช้าที่ยากจะกำจัดออกมาได้เป็นอย่างยิ่ง และจะทำลายอวัยวะภายในร่างกายคนอย่างช้าๆ ทำให้คนเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่” ซ่งหลางอธิบาย

“มิน่าเล่าพวกเราใช้วิชาฝังเข็มขับพิษและความร้อนล้วนไม่อาจขับพิษออกมาจากร่างกายของได้ เมื่อครู่เขาฟื้นขึ้นมารอบหนึ่ง ดวงตาพร่าเลือนแล้ว ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไปเขาต้องตาบอดแน่” ไป๋จื่อกล่าวด้วยความร้อนใจ