คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 595

ตอนที่ 1189 ข้าช่วยเขาได้

อาหนิวตกใจจนตาค้าง บ้านที่หลายวันก่อนยังอยู่ดีแท้ๆ เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ พี่ไป๋เล่า

ซ่งหลางสาวเท้าวิ่งไปข้างใน ทว่ารีบร้อนเกินไปจึงชนเข้ากับคนผู้หนึ่งที่มุมเลี้ยว

ทั้งสองคนชนกันแล้ว ต่างก็ถอยหลังกันไปคนละสองก้าว

อาอู่เงยหน้าขึ้นมองซ่งหลาง ใบหน้านี้เขาไม่มีทางจำผิดไปได้ “ซ่งหลาง เหตุใดถึงเป็นเจ้า เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

ซ่งหลางมีสีหน้าร้อนใจ “ไป๋จื่อเล่า นางเป็นอย่างไรบ้าง นางไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

จู่ๆ อาอู่ก็นึกอะไรขึ้นได้ ถลันเข้าไปคว้าคอเสื้อของซ่งหลาง เอ่ยถามด้วยความโมโหว่า “เจ้าไม่ได้เป็นคนทำเรื่องนี้ใช่หรือไม่”

ซ่งหลางดันอีกฝ่ายออกไปในทันที “เจ้าพูดมั่วอะไรของเจ้า ข้าเพิ่งกลับมาถึงเมืองหลิวเซี่ยน และเพิ่งรู้ว่านางพักอยู่ที่นี่ แล้วข้าจะไปทำอะไรได้ เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรนาง”

อาอู่เองก็ร้อนใจถึงได้พูดออกมาเช่นนี้ เขารู้ว่าซ่งหลางชอบพอไป๋จื่อ ดูท่าทางแล้วอีกฝ่ายไม่มีทางทำร้ายนางเป็นแน่

เมื่อนึกได้ว่าซ่งหลางก็เป็นหมอเช่นกัน อีกทั้งยังเป็นหมอที่เก่งกาจมากด้วย เขาจึงเดินเข้าไปหาซ่งหลางอีกครั้ง จับแขนของซ่งหลางไว้จนแน่น “ฝ่าบาทได้รับบาดเจ็บ อาจื่อจิตใจไม่มั่นคง เจ้าต้องช่วยนางนะ”

ซ่งหลางร้อนใจมาก คิดเพียงแต่อยากจะเห็นไป๋จื่อสักครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่านางปลอดภัย

“รีบพาข้าไปเถอะ ยังพูดมากอะไรอยู่อีก” ซ่งหลางพูดเสียงดัง

อาอู่รีบนำซ่งหลางเข้าไปในเรือน ด้านนอกห้องนอนทางใต้ยืนไว้ด้วยองครักษ์ในชุดสีดำเจ็ดแปดคน แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งเครียด

“เร็วเข้า รีบหลบไป” อาอู่ถลันไปข้างหน้า เปิดประตูห้องนอนออกในทันที

ไป๋จื่อคุกเข่าอยู่ข้างๆ ฉู่เยี่ยน สองมือจับธนูเอาไว้ สีหน้าซีดขาว มือสั่นเทาเล็กน้อย

หัวธนูถูกดึงออกแล้ว ขอเพียงนำตัวธนูออกจากร่างได้ก็เป็นอันใช้ได้ แต่ตอนนี้นางไม่มีแรง จะให้คนอื่นดึงออกนางก็ไม่วางใจ

ประตูถูกเปิดออก เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมา นางไม่ได้หันหลับไปมอง ท่าทางจะเป็นอาอู่กระมัง

มือข้างหนึ่งจับข้อมือของนาง มันอบอุ่นและมีเรี่ยวแรง ไม่ใช่มือของอาอู่

นางหันหน้าไปมองดวงตาที่คุ้นเคยและแปลกตาคู่นั้น ความรังเกียจสลักลึกอยู่ในความทรงจำของนาง

“ข้าทำเองดีกว่า” ดวงตาของซ่งหลางอ่อนโยนมาก มือเคลื่อนไปที่ตัวธนู ก่อนจะดึงนิ้วมือของนางออกทีละนิ้ว “ข้าทำเอง เชื่อใจข้านะ”

หากบอกว่าตอนนี้ยังมีใครทำให้นางเชื่อใจได้ ก็มีเพียงแต่ซ่งหลางเท่านั้น

ซ่งหลางเชี่ยวชาญวิชาแพทย์และยาพิษ มีเขาอยู่ด้วยต้องช่วยฉู่เยี่ยนได้อย่างแน่นอน

ไป๋จื่อร้องไห้ออกมา พลางมองซ่งหลางด้วยดวงตาเปียกปอน “ต้องช่วยเขานะ ต้องช่วยเขาให้ได้”

ซ่งหลางพยักหน้า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะช่วยเขาเอง ไม่ต้องร้องไห้นะ” เขายกมือขึ้น หมายจะเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของนาง ทว่ายกมือขึ้นได้ไม่ทันไรก็ต้องวางลง

เสี่ยวชิงเดินเข้ามาพร้อมตาแดงๆ ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าให้นาง เมื่อเห็นนางมีคราบเลือดเต็มตัวก็พลันถามด้วยความตกใจว่า “เจ้าบาดเจ็บหรือไม่ บาดเจ็บที่ตรงไหน”

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าไม่ได้บาดเจ็บ ไม่เป็นไร”

ซ่งหลางมองตำแหน่งของบาดแผล คาดเดาได้คร่าวๆ ว่าบาดเจ็บได้อย่างไร ในใจลอบถอนหายใจเสียงหนึ่ง

ฉู่เยี่ยนเป็นประมุขของแคว้น เพื่อไป๋จื่อแล้ว เขายังคงไม่สนใจแม้กระทั่งชีวิตของตนเอง หากเปลี่ยนเป็นเขาซ่งหลาง เขาจะทำได้ถึงเพียงนี้หรือไม่

“ล่วมยาของเจ้าอยู่หรือไม่” ซ่งหลางถามไป๋จื่อ

อาอู่รีบนำกล่องสีเงินที่วางอยู่ตรงมุมห้องเข้ามา

ซ่งหลางเคยเห็นไป๋จื่อใช้อุปกรณ์ในล่วมยาจัดการบาดแผลมาแล้ว เขารู้สึกว่าสิ่งของพวกนั้นไม่เลวเลย ทั้งสะดวกและสะอาด

แม้จะเห็นเพียงครั้งเดียว แต่เขาก็มีความมั่นใจว่าจะใช้อุปกรณ์เหล่านั้นได้อย่างดี

ดึงธนู ห้ามเลือด เย็บแผล

ถึงจะเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก แต่เขากลับทำได้อย่างคล่องแคล่ว คล่องแคล่วจนแม้แต่ไป๋จื่อก็สงสัยว่าเขาเป็นคนจากยุคปัจจุบันที่เดินทางข้ามเวลามาที่นี่

ซ่งหลางว่า “ข้าเคยได้เรียนวิทยาศาสตร์มาบ้าง แม้อุปกรณ์จะไม่ค่อยเหมือนของเจ้า แต่ก็มีความมหัศจรรย์เฉกเช่นเดียวกัน หลายปีนี้ข้ามักจะนึกถึงข้าวของเหล่านี้ของเจ้า หลังจากลอบวิเคราะห์อยู่ในใจก็คล้ายกับว่าใช้งานได้เสียอย่างนั้น”

……….

ตอนที่ 1190 ผงหานเฟิง

ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง ไป๋จื่อถอนใจโล่งอก

นางถามซ่งหลางว่า “เป็นพิษอะไร เจ้ารู้หรือไม่”

ซ่งหลางพยักหน้า สีหน้าเคร่งเครียดอยู่บ้าง “นี่เป็นพิษจากดินแดนทางตะวันตก ชื่อว่าผงหานเฟิง ที่นี่ไม่มีโดยสิ้นเชิง”

“เจ้าแก้พิษได้หรือไม่” ไป๋จื่อถาม

ทว่าซ่งหลางส่ายหน้า “ไม่รู้ ลองดูก่อนแล้วกัน” เขามีวิธีแก้พิษเป็นพันหมื่น ทว่าพิษประหลาดจากดินแดนทางตะวันตกนี้กลับไม่ได้อยู่ในวิธีพันหมื่นเหล่านั้น

เขาทำได้แต่ลองดูก่อน ไม่รู้ว่าจะใช้ได้หรือไม่

“เจ้าคิดจะทำอย่างไร” ไป๋จื่อถาม

ซ่งหลางอธิบายว่า “ต้องลองใช้วิธีความร้อนขับพิษก่อน พิษหานเฟิงสามารถไหลเวียนในเลือดและกระจายไปทั่วร่างกาย ตอนนี้มีเพียงวิธีความร้อนขับพิษเท่านั้นที่สามารถขับพิษออกจากจุดต่างๆ บนร่างกายได้พร้อมกัน”

ไป๋จื่อเอ่ย “ทำตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน เช่นนั้นลองวิชาฝังเข็มสามหยางขับพิษของข้าได้เช่นกันใช่หรือไม่”

ซ่งหลางพลันมีสีหน้าประหลาดใจ “เจ้าเป็นวิชาฝังเข็มสามหยางขับพิษด้วยหรือ”

ไป๋จื่อพยักหน้า “เป็นอยู่บ้าง น่าจะลองได้สักครั้ง”

“คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะเป็นวิชาฝังเข็มที่ประณีตเช่นนั้นด้วย” ซ่งหลางยิ้ม “ข้าเรียนอยู่หลายปีแล้ว จนวันนี้ยังไม่กล้าพูดว่าเป็นวิชา และไม่เคยใช้วิชานี้กับใครมาก่อนเลย”

ไป๋จื่อไม่อยากพูดมากอีก มีซ่งหลางอยู่ด้วย ความกระวนกระวายใจก่อนหน้านี้ของนางค่อยๆ หายไป ตอนนี้นางกลับมาสงบนิ่งเหมือนปกติแล้ว

นางหยิบห่อเข็มออกมาอย่างรวดเร็ว วางแผ่ไว้ที่ข้างกายของฉู่เยี่ยน และถอดเสื้อผ้าของเขาออกทีละชิ้น

เสี่ยวชิงหน้าแดง รีบหมุนกายกลับไป ไม่กล้ามองตรงๆ

ในสายตาของไป๋จื่อกลับมีเพียงบาดแปลที่น่าตกใจ มีเพียงร่างกายที่เริ่มเปลี่ยนสีเพราะพิษเท่านั้น

ลงเข็มรวดเร็ว แทงอย่างแม่นยำ

ในใจของซ่งหลางมีเพียงแปดพยางค์นี้

ที่แท้วิชาฝังเข็มของนางก็ยอดเยี่ยมปานนี้ แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกด้อยกว่าเลย

นางเป็นเพียงแม่นางน้อยอายุสิบกว่าปีเท่านั้น แล้วนางไปเรียนวิชาแพทย์ที่ดีเช่นนี้มาจากไหนกัน อาจารย์ของนางเป็นใครกันแน่

เลือดสีแดงคล้ำปนสีดำหลายสายไหลออกมาจากจุดมากมายบนร่างกาย แต่ก็เป็นพิษส่วนน้อยที่ขับออกมาจากร่างกายเท่านั้นเอง

ซ่งหลางยังคงใช้วิชาความร้อนขับพิษ ช่วยขับเลือดพิษส่วนหนึ่งให้ฉู่เยี่ยนได้เช่นกัน

“แม้จะยังขับพิษออกมาไม่หมด แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่าสองวิธีนี้ของพวกเราใช้ได้ ไม่ต้องรีบร้อน สามวันหลังจากนี้ค่อยฝังเข็มและใช้ความร้อนอีก น่าจะขับพิษออกมาได้หมด”

ไป๋จื่อพยักหน้า พลางมองอาอู่ใส่เสื้อผ้าให้ฉู่เยี่ยนอย่างดี คราวนี้ถึงได้กลับหลังหัน “ซ่งหลาง วันนี้ขอบคุณเจ้ามาก หากเจ้ามาไม่ทันกาล ข้าก็ไม่รู้จริงๆ ว่า...”

ซ่งหลางส่ายหน้า “ไม่ต้องขอบคุณข้า ข้าเพียงทำสิ่งที่สมควรทำ และข้าเพียงทำเพื่อเจ้า”

เขามองนางด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง เหมือนเมื่อสามปีก่อน

และนางก็ยังคงมองเขากลับด้วยสายตาเรียบเฉย เหมือนเมื่อสามปีก่อนเช่นกัน

“การขับพิษชนิดนี้จะเร่งร้อนไม่ได้ เจ้ารู้ส่วนประกอบของผงหานเฟิงหรือไม่” หากรู้ส่วนประกอบก็สามารถทำยาถอนพิษได้ ช่วยขับพิษที่สะสมอยู่ในร่างกาย ซึ่งจุดต่างๆ ไม่อาจขับออกมาได้จนหมด

ซ่งหลางพยักหน้า “ข้ารู้สูตรผงหานเฟิง เคยเห็นในตำราเล่มหนึ่ง แต่สมุนไพรในสูตรล้วนไม่มีที่นี่ เจ้ารอเดี๋ยวนะ ข้าจะเขียนให้เจ้าเอง”

เขาเขียนกระดาษแผ่นหนึ่งให้ไป๋จื่ออย่างรวดเร็ว สมุนไพรในสูตรเป็นสมุนไพรที่แปลกและหายากทั้งสิ้น นอกจากใบสนตะวันตกแล้ว นางไม่เคยได้ยินชื่อสมุนไพรอย่างอื่นมาก่อนเลย

โลกกว้างใหญ่มีสมุนไพรแปลกๆ หลายพันหลายหมื่นชนิด นางรู้จักน้อยยิ่งนัก

ซ่งหลางเห็นนางมีสีหน้าผิดหวังก็รีบถามว่า “เจ้าอย่าเพิ่งกังวลไป ข้ามีบันทึกพิษของทางตะวันตกอยู่เล่มหนึ่ง น่าจะหาวิธีแก้พิษชนิดนี้จากในนั้นได้”

ไป๋จื่อดีใจมาก เร่งเร้าให้เขาไปนำหนังสือมาในทันที

กู้ปั๋วหยางนวดเอวและศีรษะเดินเข้ามา ครั้นเห็นอาอู่และซ่งหลาง เขาจึงถามไป๋จื่อทันใด “พวกเขาเป็นใคร”