คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 588

ตอนที่ 1175 คอยดูเถอะ

เด็กหญิงที่ถูกชายหนุ่มจับเอาไว้ยังคงร้องไห้ไม่หยุด เอาแต่ร้องเรียกมารดาและพี่ชายอยู่ตลอด ชายหนุ่มผู้นั้นเกิดความรำคาญ จึงฟาดฝ่ามือใส่หน้าของนาง ทำเอานางเลือกกบปาก ร้องไห้น่าเวทนายิ่งกว่าเดิม

ไป๋จื่อโมโหมาก นางเกลียดที่ต้องเห็นคนตีเด็กเป็นที่สุด

กู้ปั๋วหยางก็โมโหสุดขีดเช่นกัน เขาก้าวไปข้างหน้าหลายก้าว ต่อยกำปั้นหนึ่งใส่ชายหนุ่มผู้นั้นอย่างแรง

ชายหนุ่มไม่คาดคิดว่าจู่ๆ อีกฝ่ายจะลงมือ ทำเอาเขาชะงักไปชั่วขณะ มือที่จับเด็กหญิงคลายออกเล็กน้อย เด็กหญิงถือโอกาสนี้หนีรอดจากเขา ก่อนจะวิ่งไปหลบข้างหลังพี่ชาย

เวลานี้ไป๋จื่อเก็บท่อนไม้สองท่อนขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะส่งท่อนหนึ่งให้กับอาหนิว “ปกป้องครอบครัวเอาไว้ บางครั้งการพูดจาเพียงอย่างเดียวก็ไม่มีประโยชน์ ต้องใช้ท่อนไม้ด้วยถึงจะใช้ได้”

ก่อนหน้านี้อาหนิวรู้สึกกลัวอยู่บ้าง ทว่าตอนนี้เลือดร้อนๆ สายหนึ่งเอ่อขึ้นมา ทำให้เขากดกลั้นไฟโทสะเอาไว้ไม่ไหว เขาพยักหน้าให้ไป๋จื่อ “อืม ข้าเข้าใจแล้ว”

เมื่อหมุนกายไปแล้ว อาหนิวยกท่อนไว้ถลาไปข้างหน้า แล้วฟาดมันที่หัวไหล่ของชายหนุ่มผู้นั้น

ไป๋จื่อส่งท่อนไม้อีกท่อนหนึ่งให้กู้ปั๋วหยาง ยิ้มว่า “อาหนิวไม่รู้จักการตีคน เจ้าสอนเขาหน่อยเถอะ”

กู้ปั๋วหยางสาธิตอยู่ข้างหน้า ให้อาหนิวเรียนรู้ตาม ฟาดท่อนไม้บนร่างกายของชายหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า จนเขาไม่มีโอกาสได้โต้กลับเลยสักนิด

“ตีตรงนี้จะรู้สึกเจ็บเท่านั้น แต่ไม่บาดเจ็บ”

“ตีตรงนี้จะไม่เจ็บ แต่จะบาดเจ็บภายใน”

“ตีตรงนี้จะไม่เกิดบาดแผล แต่กลับทำให้คนเจ็บเจียนตาย”

ชายหนุ่มถูกตีจนต้องกุมหัว ก่อนจะหนีไปได้ก็ยังไม่ลืมพูดทิ้งท้ายว่า “พวกเจ้าคอยดูเถอะ”

กู้ปั๋วหยางโยนท่อนไม้ลงบนพื้น แค่นหัวเราะว่า “พวกข้าจะรอดู เจ้าเก่งจริงก็เรียกคนมา แต่หากไม่กล้าก็ไสหัวไปให้ไกลหน่อยละ”

ชายหนุ่มสวมชุดคลุมยาวสีเขียวเข้ม เป็นการแต่งกายที่เรียบง่ายมาก บนรองเท้าแม้กระทั่งมีรูขาดอยู่ด้วย แถมบนเสื้อผ้าก็มีรอยปะอยู่หลายรอย เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนรวยอะไร ยิ่งไม่ใช่ลูกน้องของคุณชายตระกูลร่ำรวย คนเช่นนี้ก็แค่อาศัยที่ตนเองอายุมากกว่าหน่อย มารังแกเด็กหญิงและสตรีอายุมากที่อยู่ตามลำพังเท่านั้นเอง

โชคดีที่วันนี้พวกเขามาที่นี่ ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

สตรีที่ล้มอยู่บนพื้นวาดมืออยู่กลางอากาศ “อาหนิว เจ้ารีบมาตรงนี้หน่อย”

อาหนิวรีบเข้าไปประคองนางลุกขึ้น “ท่านแม่ ท่านไม่เป็นไรกระมัง”

สตรีนางนั้นมองตรงไปยังจุดเดียว ไม่ขยับลูกตาแม้สักนิด สองมือของนางจับอาหนิวไว้แน่นขนัด “อาหนิว เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ไม่บาดเจ็บตรงไหนกระมัง”

อาหนิวส่ายหน้า ในดวงตาพลันมีน้ำตา ทว่ากลับไม่ได้ยินเสียงสะอื้นจากเขา แม้กระทั่งยิ้มออกมาด้วยซ้ำ “ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร เมื่อครู่ข้าเก่งมากเลยนะ ตีคนผู้นั้นจนหนีหัวซุกหัวซุนไป หากท่านแม่ไม่เชื่อก็ลองถามนิวนิวดูสิ”

นางยื่นมืออีกข้างหนึ่งออกไป “นิวนิว เจ้าอยู่หรือไม่”

แม่นางน้อยรีบวิ่งเข้าไปถึงข้างกายมารดาและพี่ชาย “ท่านแม่ นิวนิวอยู่ตรงนี้” นางยื่นมือเล็กๆ ออกไป ทว่าคิดแล้วก็เปลี่ยนเป็นอีกข้างหนึ่ง

มือข้างนั้นของนางมีแผลถลอก มีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย นางไม่อยากให้มารดารู้ เพราะมารดาจะต้องร้องไห้ และนางจะให้มารดาร้องไห้อีกไม่ได้

สตรีนางนั้นจับมือของบุตรสาว กอดนางไว้ในอ้อมอกของตนเอง พลางลูบใบหน้าของนางด้วย “เจ็บหรือไม่”

น้ำตาบนใบหน้าของเด็กหญิงยังไม่แห้งดี แต่ตอนนี้นางกลับยิ้มเอ่ยว่าไม่เจ็บ

ไหนเลยจะไม่เจ็บ ใบหน้าบวมปูดขนาดนั้น เลือดที่มุมปากยังไม่แห้งเลยด้วยซ้ำ จะไม่เจ็บไปได้อย่างไร

เด็กชายในบ้านที่ยากจนเป็นเจ้าบ้าน เขาจึงโตเร็วกว่าปกติ

นอกลานบ้านมีคนมุงดูอยู่จำนวนหนึ่ง นอกจากส่งสายตาเห็นใจมาให้แล้ว พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น

ชีวิตที่นี่ พวกเขาจำเป็นต้องสนใจเรื่องของตัวเอง ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัวหรอก

……….

ตอนที่ 1176 ท่านเป็นพี่สาวเทพธิดาหรือ

พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งโชคร้ายจะตกมาอยู่ที่พวกเขา เหมือนที่พวกอาหนิวพบเจอในวันนี้ ถึงตอนนั้นแล้วความเมินเฉยในยามปกติจะกลายเป็นความไร้น้ำใจ ไม่มีใครก้าวออกมาช่วยพวกเขาพูดแม้แต่ประโยคเดียว

หลังจากชายหนุ่มถูกตีหนีไป คนที่มุงดูก็แยกย้ายกันไปเช่นกัน

ไป๋จื่อเดินไปถึงตรงหน้าสตรีนางนั้น ยืนมือส่ายไปมาตรงหน้านาง

ลูกตาของนางขยับแบบทื่อๆ เคลื่อนไหวติดขัดอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยังนับว่าขยับได้

ไป๋จื่อถามว่า “อาสะใภ้ ท่านมองเห็นหรือไม่”

สตรีนางนั้นไม่ตอบความ มือจับบุตรทั้งสองคนข้างกายไว้แน่น

อาหนิวรีบกล่าวว่า “ท่านแม่ พี่สาวท่านนี้เป็นคนดี นางและพี่ใหญ่ผู้นี้มาช่วยพวกเรา พี่ใหญ่ยังบอกอีกว่าจะสอนข้าสานตะกร้า ต่อจากนี้พวกเราจะมีวิชาติดตัวไปทำอาชีพได้แล้ว”

เมื่อนางได้ยินดังนั้น สีหน้าเครียดเกร็งก็ผ่อนคลายขึ้นมา นางยิ้มขื่นว่า “ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ทั้งสองท่านต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้”

ไป๋จื่อเอ่ยว่า “อาสะใภ้ไม่ต้องเกรงใจ ได้พบกันนับว่าเป็นชะตาลิขิต อาหนิวกับพวกข้ามีวาสนาต่อกัน และตกลงกันแล้วว่าเขาจะทำน้ำแกงปลาเลี้ยงพวกข้า”

นางพูดพลางจ้องอีกฝ่ายเขม็ง ถามว่า “อาสะใภ้มองไม่เห็นสักนิดเลยหรือ”

สตรีนางนั้นกล่าว “บางครั้งมองเห็นเงาจุดหนึ่ง บางครั้งก็ไม่เห็นอะไรเลย ไม่ต่างอะไรกับคนตาบอด”

ไป๋จื่อยิ้ม “ต่างกันมากต่างหาก คนตาบอดจะมองเห็นแต่สีดำ ไม่เห็นอะไรเลยทั้งสิ้น อาสะใภ้ยังมองเห็นเงาจุดหนึ่ง นั่นบ่งบอกว่าท่านไม่ใช่คนตาบอด ยังมีทางรักษานะ”

เมื่ออาหนิวได้ยินดังนั้น เขาก็ดีใจจนแทบตัวลอย ยื่นมือไปจะจับแขนของไป๋จื่อทันที ทว่าเพิ่งยื่นมืออกไปก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงรีบหดมือกลับ “พี่สาวพูดจริงหรือ ดวงตาของท่านแม่ข้ายังมีทางรักษาจริงๆ ใช่หรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้า ผ้าโปร่งขยับไหวตามท่วงท่าของนาง แม้จะมองเห็นใบหน้าหลังผ้าโปร่งไม่ชัด ทว่าเพียงฟังเสียงของนางก็รู้สึกได้ถึงความสุขแล้ว “แน่นอน ดวงตาของแม่เจ้าไม่ได้สูญเสียการมองเห็นมาตั้งแต่เกิด น่าจะเกิดขึ้นภายหลังมากกว่า อีกทั้งไม่ได้บาดเจ็บถึงรากฐาน ย่อมรักษาได้อยู่แล้ว”

กู้ปั๋วหยางเก็บตะกร้าปลาขึ้นมา เอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ไป๋เป็นหมอ วิชาแพทย์ของนางยอดเยี่ยมมาก นางบอกว่ารักษาได้ เช่นนั้นก็ต้องรักษาได้อย่างแน่นอน”

ที่แท้พี่สาวที่อยู่ตรงหน้าก็เป็นหมอนี่เอง มิน่าเล่านางถึงถามเรื่องดวงตาของมารดาเป็นอันดับแรก

อาหนิวฟังแล้วก็รู้สึกดีใจมาก รู้สึกว่าวันคืนข้างหน้าสดใสขึ้น ไม่ได้มืดมนเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

นิวนิวมองผ้าโปร่งที่บดบังใบหน้าไป๋จื่อด้วยความอยากรู้อยากเห็นมาโดยตลอด จู่ๆ นางก็ก้าวเข้ามาจับผ้าโปร่งเอาไว้ หมายจะเปิดขึ้นเพื่อชมโฉมหน้าที่แท้จริงข้างหลังผ้าโปร่งนั่น

ถึงอย่างไรเสียนางก็เป็นเพียงแม่นางน้อยอายุห้าหกปี จึงไม่ได้ปราดเปรียวเหมือนผู้ใหญ่ นางจับผ้าโปร่งคราวนี้จึงดึงหมวกทั้งใบลงมาด้วย

เรือนผมสีดำร่วงลงมา ขับเน้นใบหน้าของไป๋จื่อให้งดงามเหมือนกับหยก

อาหนิวและนิวนิวต่างตะลึงงัน ด้วยไม่เคยเห็นพี่สาวคนใดงดงามเช่นนี้มาก่อน

นิวนิวจับมือของไป๋จื่อ เขย่าไปมา “ท่านเป็นพี่สาวเทพธิดาหรือ”

ไป๋จื่อยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนจะเก็บหมวกที่ตกลงพื้นขึ้นมา “แน่นอนว่าไม่ใช่ ข้าเป็นเพียงพี่สาวธรรมดาเท่านั้น”

กู้ปั๋วหยางมองไปข้างหลัง ครั้นเห็นว่าไม่มีใครอื่น จึงไม่ได้เร่งให้นางสวมหมวก เขายิ้มว่า “เอาละ เจ้าไปทำน้ำแกงปลาเถอะ ข้าจะสอนอาหนิวสานตะกร้าปลา”

อาหนิวรีบโบกมือ “ไม่ได้บอกให้ข้าทำหรือ”

“สานตะกร้าปลาต้องใช้เวลา” กู้ปั๋วหยางว่า “ให้พี่ไป๋ทำเถอะ น้ำแกงปลาที่นางทำอร่อยมาก จะได้บำรุงพวกเจ้าสามแม่ลูกสักหน่อย”

อาหนิวพยักหน้าพร้อมกับตาแดงๆ ด้วยไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าตนจะได้เจอคนดีเหมือนพี่ใหญ่ซ่ง ที่ช่วยเหลือพวกเขาโดยไม่ร้องขอสิ่งตอบแทน

เมื่อคิดถึงพี่ใหญ่ซ่ง จู่ๆ อาหนิวก็รู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาพี่ไป๋อยู่บ้าง!