คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 615

ตอนที่ 1229 ชื่อเสียงเกียรติยศ สามี

ทรมานคนคนหนึ่งให้มีสภาพนี้ได้ สตรีนางนี้ไม่ใช่แค่บ้า แต่ยังเลวร้ายมาก

“จินเสี่ยวอัน พานางไปทำแผล” เมิ่งหนานมอบเสี่ยวเหอให้จินเสี่ยวอันไปจัดการ

จินเสี่ยวอันรีบอุ้มเสี่ยวเหอที่แทบจะหมดสติไปแล้วขึ้นมา ก่อนจะรีบร้อนออกจากเรือนไป

“เจ้าใส่ใจสาวใช้คนหนึ่งมากกว่าใส่ใจข้าอีกนะ หากข้าถูกไป๋จื่อทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้บ้าง เจ้าจะสนใจข้าหรือไม่” ฉู่หนิงก้าวไปหาเขาทีละก้าว

เมิ่งหนานมีสีหน้าเย็นชา “ไป๋จื่อไม่ใช่เจ้า นางไม่มีจิตใจเลวร้ายเหมือนกับเจ้า”

“นางไม่เลวร้าย? หากนางไม่เลวร้าย นางจะยุยงให้สามีของข้าหย่าขาดกับข้าต่อหน้าได้อย่างไร ความคิดของนางไม่เลวร้ายหรืออย่างไร”สำหรับสตรีนางหนึ่งแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไร

ชื่อเสียงเกียรติยศ สามี

และสองอย่างนี้ล้วนถูกสตรีนางนั้นทำลายจนหมดสิ้น

ไม่มีสามีแล้ว ยังจะพูดเรื่องชื่อเสียงเกียรติยศอะไรได้อีก

เมิ่งหนานไม่คิดจะสนทนาเรื่องพวกนี้กับนาง เพราะพูดไปแล้วก็มีแต่จะต้องจมดิ่งอยู่ในวังวนแห่งความตายไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบสิ้น

“นางพูดถูก พวกเราสองคนเป็นความผิดพลาดมาตั้งแต่แรกแล้ว”

“เฮอะ...” ฉู่เหนิงแค่นหัวเราะเสียงเย็น “จะใช่ความผิดพลาดหรือ นางตัดสินเองได้หรือ นางเป็นใครกัน ข้ากลับคิดว่าพวกเราสองคนเหมือนสวรรค์สรรสร้างให้คู่กันเสียอีก”

เมิ่งหนานว่า “ข้าจะไปเจรจาเรื่องการหย่าขาดกับบิดามารดาเจ้าที่จวนหนานเจียงจวิ้นอ๋อง หากเจ้ายินยอมก็ดี ไม่ยินยอมก็ช่าง เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ ครั้งนี้ข้าไม่มีทางเปลี่ยนใจ”

เขาเสนอเรื่องหย่าขาดมากกว่าหนึ่งครั้ง ทว่าทุกครั้งล้วนมีการบีบบังคับของบิดามารดา หรือไม่สตรีนางนี้ก็ขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย เขาจึงยอมแพ้ไปหลายครั้ง ทว่าครั้งนี้เขาจะไม่ยอมแพ้แล้ว

ไม่ว่าจะต้องแบกเสียงต่อว่าอย่างไร ถูกผู้คนประณามก็ไม่เป็นไร เขาต้องการหย่าขาดกับนาง

ไป๋จื่อพูดถูกต้อง อยู่ด้วยกันด้วยความทุกข์ มิสู้แยกทางกันโดยเร็ว ต่างฝ่ายต่างมีชีวิตที่มีความสุขดีกว่า

เขาไม่รู้ว่าหลังจากนี้เขาจะมีความสุขหรือไม่ เขาเพียงรู้ว่าตอนนี้ วันนี้เขาอยากทำเช่นนี้ ต้องการทำเช่นนี้ และจะต้องทำเช่นนี้เท่านั้น

...

เรื่องที่ฉู่หนิงวิ่งแจ้นไปหาเรื่องไป๋จื่อที่จวนจิ้นอ๋องย่อมต้องไปถึงหูของฉู่เยี่ยน

ฉู่เยี่ยนที่กำลังอ่านฎีกาเงยหน้าขึ้นจากกองฎีกา มองไปทางฝูกงกง “เจ้าว่าอะไรนะ ฉู่หนิงไปก่อเรื่องที่จวนจิ้นอ๋อง? นางก่อเรื่องอะไร”

ฝูกงกงว่า “ข้าได้ยินองครักษ์รายงานว่าอี๋ผิงจวิ้นจู่ไปเพราะสามีของนาง ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรให้ชัดเจน ก็คล้ายกับว่านางจะยั่วโมโหคุณหนูไป๋แล้ว จึงถูกคุณหนูไป๋ตบหน้าพ่ะย่ะค่ะ”

“ถูกไป๋จื่อตบหน้า?” แปลกใหม่ทีเดียว ฉู่เยี่ยนวางพู่กันในมือลง พลางมองฝูเซิ่งด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ “เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าไม่ได้ฟังผิด ไป๋จื่อตบหน้าฉู่หนิงจริงๆ หรือ” เขาจำได้ว่าฉู่หนิงผู้นั้นเป็นหญิงงามที่สง่าและรู้จักมารยาท แต่ความจริงแล้วนิสัยของนางกลับร้ายกาจเป็นอย่างยิ่ง

เขารู้จักนิสัยของไป๋จื่อดี หากไม่โมโหจนถึงขีดสุด นางไม่มีทางลงมือแน่ ฉู่หนิงผู้นี้ต้องพูดอะไรเลวร้ายมากเสียจนทำให้ไป๋จื่อลงมือ

ฝูเซิ่งเองก็ยิ้ม “กระหม่อมฟังมาเช่นนี้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่าคุณชายเมิ่งก็ไปที่นั่นแล้วด้วย”

รอยยิ้มบนหน้าฉู่เยี่ยนแข็งค้าง “เมิ่งหนาน? เขาไปทำอะไร”

ฝูเซิ่งว่า “ฝ่าบาทลืมแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ อี๋ผิงจวิ้นจูแต่งงานกับคุณชายเมิ่งเมื่อสามปีก่อน วันนี้คุณชายเมิ่งน่าจะได้ยินว่าอี๋ผิงจวิ้นจู่ไปที่จวนจิ้นอ๋อง เขาถึงได้ตามไปที่นั่น ทั้งสองคนยังวิวาทกันอยู่ในจวนอ๋องยกหนึ่งด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่เยี่ยนเข้าใจแล้ว เมิ่งหนานผู้นี้ต้องยังไม่ตัดใจจากไป๋จื่อเป็นแน่ และเขาไม่ได้ซ่อนความในใจนี้ไว้ดีพอ ภรรยาของเขารู้เรื่องเข้า และด้วยนิสัยวางอำนาจบาตรใหญ่ของภรรยาเขาแล้ว ไหนเลยนางจะกลั้นโทสะนี้ไว้ได้ ย่อมต้องไปโต้เถียงกับไป๋จื่อสักรอบหนึ่งอยู่แล้ว

ทำให้ไป๋จื่อลงมือได้ ฉู่หนิงจะต้องพูดอะไรที่ไม่น่าฟังอย่างยิ่งยวดแน่นอน

เขาเกิดความรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก ฉู่หนิงพูดอะไรกันแน่

……….

ตอนที่ 1230 ช่วยฝ่าบาทลดความเหนื่อยล้า

องครักษ์ลับรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยของไป๋จื่อและส่งข่าว ทั่วไปแล้วไม่มีทางแอบฟังว่าปกติไป๋จื่อพูดเรื่องอะไรบ้าง แต่เขาก็ยังคงถามฝูเซิ่ง “ได้ยินหรือไม่ว่านางพูดอะไร”

ฝูเซิ่งส่ายหน้า บนใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อย หางตาพับเข้าหากันจนเกิดรอยย่น “หากฝ่าบาทอยากรู้ กระหม่อมไปถามดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่เยี่ยนก็คิดเช่นนั้น ทว่าจะทำอย่างไรกับฎีกากองเท่าภูเขาตรงหน้านี้ดี

ฝูเซิ่งว่า “ความจริงแล้วตอนที่คุณหนูไป๋กลับวังพร้อมกับฝ่าบาทครั้งก่อน นางพูดเรื่องบางอย่างกับกระหม่อม ตอนนั้นกระหม่อมยุ่งทีเดียว ทว่าจู่ๆ ตอนนี้ก็นึกขึ้นได้พ่ะย่ะค่ะ”

“โอ้? นางพูดอะไรหรือ” เขาพลันมีสีหน้าตื่นเต้น รอยยิ้มยังคงค้างอยู่บนหน้าฝูเซิ่ง ต้องเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน

ฝูเซิ่งมองฎีกาบนโต๊ะ “คุณหนูไป๋บอกวิธีหนึ่งกับกระหม่อม ช่วยฝ่าบาทลดความเหนื่อยล้าได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ไหนลองว่ามาสิ!” ฉู่เยี่ยนหมุนกายไปด้วยความสนอกสนใจ สายตาจับจ้องไปที่ฝูเซิ่ง

ฝูเซิ่งกล่าว “คุณหนูไป๋บอกว่า ฝ่าบาทควรจะเลือกผู้ช่วยที่เชื่อถือได้ไว้จำนวนหนึ่ง ให้พวกเขาอ่านฎีกาและจำแนกฎีกา ทุกเรื่องมีความหนักเบา ความเร่งด่วนแตกต่างกันไป บ้างต้องตั้งใจเป็นพิเศษ บ้างไม่จำเป็นต้องสนใจมาก บ้างต้องให้ฝ่าบาทอ่านด้วยพระองค์เอง จัดลำดับความสำคัญก่อน แล้วค่อยจำแนกให้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่เยี่ยนพยักหน้า “นับเป็นวิธีที่ดี ก่อนหน้านี้เสด็จพ่อก็ใช้วิธีนี้เช่นกัน แต่ก็พบการประพฤติทุจริตจำนวนหนึ่ง หลังจากนั้นจึงเลิกใช้ไป ทว่าตอนนี้คิดดูให้ละเอียดแล้ว หากกำจัดการประพฤติทุจริตไปได้ ย่อยแต่ละขั้นตอนอย่างพิถีพิถันก็ไม่น่าจะมีปัญหา”

เมื่อคิดถึงตรงนี้แล้ว ฉู่เยี่ยนก็เกิดความคิดใหม่ๆ มากมาย ราวกับกระดาษสีขาวใบหนึ่งถูกคนวาดพู่กัน มองรูปแบบที่ไม่เป็นแบบแผนนั้นแล้วก็พลันเกิดแรงบันดาลใจจำนวนมาก รอบพู่กันที่เรียบง่ายคล้ายกับเกิดเป็นงานศิลปินชิ้นใหญ่ พาให้เขารู้สึกอารมณ์ดีในทันที

...

ไม่รู้เหมือนกันว่ามีคนตั้งใจปล่อยข่าวลือในที่ลับหรือไม่ ไม่ถึงสามวัน ทั้งในถนนใหญ่และตรอกเล็กๆ ของเมืองหลวงล้วนรู้ข่าวลือเรื่องหนึ่ง

คุณหนูไป๋จื่อที่มีหมั้นหมายกับฮ่องเต้นานถึงสิบเจ็ดปี นางพเนจรอยู่ต่างแดนนานถึงสามปี ต้องพบเจอเรื่องอะไรบ้างไม่มีใครรู้ชัด นางกลับมาแล้วก็สานสัมพันธ์อันคลุมเครือกับคุณชายสกุลเมิ่ง จับปลาสองมืออย่างโจ่งแจ้ง ยุยงให้คุณชายสกุลเมิ่งหย่าขาดกับภรรยา

ข่าวลือพรรค์นี้แพร่สะพัดไปได้เร็วที่สุด โดยเฉพาะกับสตรีปากยื่นปากยาวที่อยู่ในเรือนหลังเหล่านั้น พวกนั้นชอบข่าวลือที่ฟังความข้างเดียวเช่นนี้เป็นอย่างยิ่ง และตอนที่แพร่ข่าวลือก็ชอบใส่สีตีไข่เพิ่มขึ้น เมื่อหนึ่งเล่าไปสิบ สิบเล่าไปร้อย ข่าวลือเดิมถูกปากต่อปากไปหนึ่งร้อยครั้ง เนื้อความย่อมเปลี่ยนแปลงไปอยู่แล้ว

ว่ากันว่าคุณหนูไป๋จื่อแต่งงานที่ต่างแดนตั้งนานแล้ว เพราะใช้ชีวิตยากจนข้นแค้นอยู่ที่นั่น นางถึงได้ตัดสินใจตามเรือสินค้าของแคว้นฉู่กลับมา ทอดทิ้งสามีและลูกที่อยู่ทางนั้น

บางคนเล่าว่าไป๋จื่อและคุณชายสกุลเมิ่งผูกใจรักกันตั้งแต่ตอนที่อยู่เมืองชิงหยวน แต่เพราะการเข้าไปแทรกของฮ่องเต้ในตอนนั้น คุณชายสกุลเมิ่งจึงต้องแต่งงานกับอี๋ผิงจวิ้นจู่ ทว่าเขาและไป๋จื่อยังคงสานสัมพันธ์กันอย่างลับๆ สนิทชิดเชื้อกันเป็นอย่างยิ่ง

ยังมีคนบอกว่าเคยเห็นนางและคุณชายสกุลเมิ่งร่ำสุราด้วยกันในยามวิกาล ท่าทางสนิทสนมกันมาก เหมือนสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันยิ่งนัก

ข่าวลือแพร่สะพัดไปเช่นนี้ ราวกับทุกคนเห็นสามีและลูกของไป๋จื่อที่ต่างแดนกับตาของตัวเองกันทั้งนั้น และเห็นว่าไป๋จื่อลอบพลอดรักกับเมิ่งหนานเองด้วย...

หูจ่างหลินโมโหจนสบถออกมา ตั้งแต่ได้ยินข่าวลือที่ไม่มีมูลเหล่านี้ เขาก็ไม่กล้าให้จ้าวหลานออกจากจวน ทั้งยังมีคำสั่งเด็ดขาดกับข้ารับใช้ในจวน ห้ามพูดอะไรต่อหน้าพวกนางสองแม่ลูกแม้แต่ครึ่งคำ

แต่บนโลกนี้ทุกกำแพงมีหู ทุกประตูมีช่อง

หลังจากเสี่ยวชิงคุ้นเคยกับสาวใช้หลายคนในจวนแล้ว ตอนที่ไปคุยเล่นกับพวกนางจึงได้ยินอะไรมาบ้างโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อถามต่อไปเรื่อยๆ ก็รู้เรื่องชัดแจ้ง

เดิมทีคิดว่าไป๋จื่อฟังข่าวลือแล้วจะโมโหจนกระทืบเท้า บันดาลโทสะทำลายข้าวของจนหมดสิ้น แม้กระทั่งเตรียมพร้อมจะเก็บของตกแต่งราคาแพงเหล่านั้นแล้ว