คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 577

ตอนที่ 1153 บุรุษผู้ไร้ที่ติ

สองปีมานี้เขาต้องจัดการราชกิจตลอดทั้งวันทั้งคืน ทว่าก็ได้ผลตอบรับดียิ่ง เรียกได้ว่าเขานั่งตำแหน่งฮ่องเต้ได้อย่างมีอำนาจและมั่นคงท่ามกลางประชาชน รวมถึงในกองทัพแล้ว

มีเพียงเรื่องเดียวที่จนวันนี้เขาก็ยังไม่สำเร็จ นั่นคือการมีทายาท

นอกจากเรื่องการมีทายาท สามารถพูดได้ว่าเขาเป็นบุรุษผู้ไร้ที่ติแล้ว

เช้าวันต่อมา

ขุนนางสิบกว่าคนโดยมีหยวนเหว่ยโหวเป็นผู้นำต่างก็ตบเท้าขอแนะนำฉู่เยี่ยน ให้เขารีบแต่งตั้งฮองเฮาเพื่อสืบสกุลโดยเร็ว ราชวงศ์จะได้มั่นคงสืบไป

ฉู่เยี่ยนมองขุนนางใหญ่ที่คุกเข่าเรียงกัน ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ฟังจากเจตนาของพวกเจ้าแล้ว หากข้าไม่มีโอรส นั่นหมายความว่าข้าไม่เหมาะสมกับตำแหน่งฮ่องเต้แล้วกระมัง”

“กระหม่อมไม่ได้หมายความเช่นนั้น ฮ่องเต้โปรดไตร่ตรองด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เหวยหย่วนโหวรีบเอ่ย

“ไม่ได้หมายความเช่นนั้น แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร เอาแต่พูดเรื่องทายาทกับข้าไม่ยอมหยุด ข้าต้องแต่งตั้งฮองเฮา มีโอรสหรือไม่ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเจ้าหรือ มิสู้วันนี้เลือกป้ายชื่อให้ข้าเสียเลยสิ เห็นทีว่าให้พวกเจ้าตัดสินใจคงจะดีกว่า” ฉู่เยี่ยนว่า

เสียงของฉู่เยี่ยนราบเรียบมาก ขุนนางใหญ่ที่คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดีล้วนรู้ ในวาจาที่ดูคล้ายกับไม่ยี่หระแฝงไว้ด้วยความเย็นชา อาจจะบันดาลโทสะได้ทุกเมื่อ และเมื่อเขาบันดาลโทสะขึ้นมาแล้ว ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ยากจะจินตนาการนัก

พวกเขาเริ่มรู้สึกเสียใจในภายหลังแล้ว ไม่น่าบุ่มบ่ามเข้ามาเลย

ฉู่เยี่ยนกล่าวอีกว่า “พวกเจ้าซ้ายแต่งตั้งฮองเฮา ขวาแต่งตั้งฮองเฮา ดูท่าในใจของพวกเจ้าคงจะเลือกคนเอาไว้แล้วกระมัง ไหนลองพูดมาให้ข้าฟังสิ เจ้าเลือกบุตรีของสกุลไว้กันแน่ ถึงทำให้ขุนนางใหญ่ที่มีความสำคัญเช่นพวกเจ้าต้องบุกมาถึงที่นี่”

แผ่นหลังของเหวยหย่วนโหวเปียกชุ่มไปทั้งผืน ปกติฮ่องเต้ดูอ่อนโยน น้อยครั้งนักจะกล่าวหนักเช่นนี้

วันนี้ฮ่องเต้พูดถึงขนาดนี้แล้ว หากมีคนเอ่ยถึงชื่อของซีเอ๋อร์ในเวลานี้ เช่นนั้นก็โชคร้ายแสนสาหัสแล้วจริงๆ

เขารีบขยิบตาให้ขุนนางใหญ่หลายคนที่อยู่ข้างๆ ให้พวกเขาปิดปากให้สนิทก่อน อย่าเพิ่งสุมไฟให้ตนเอง

ขุนนางใหญ่พวกนั้นก็ไม่ใช่คนโง่ เมื่อได้ฟังวาจาของฮ่องเต้แล้ว ไหนเลยพวกเขาจะกล้าเอ่ยปาก ล้วนก้มหน้างุด ไม่อาจสัมผัสเกล็ดมังกรอีก และไม่กล้าสุมไฟใส่ตัวเหวยหย่วนโหวเช่นกัน

ความเงียบงันทั้งตำหนักในตอนนี้คือภาพที่ฉู่เยี่ยนอยากจะเห็นเป็นที่สุด เขาหัวเราะเสียงเย็น “ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องพรรค์นี้อีก ข้ามีความคิดอ่านดี พวกเจ้าทำสิ่งที่ตนเองควรทำให้ดี อย่าบังอาจเอาแต่สอดเรื่องในวังหลังของข้าอีก”

หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่เยี่ยนเหลือบเห็นขุนนางใหญ่ที่อยู่บนพื้นต่างก็มีเหงื่อชุ่มเสื้อ จึงเอ่ยเสียงเรีบว่า “ไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปเถอะ!”

ครั้นฮ่องเต้จากไปแล้ว เหวยหย่วนโหวถึงจะลุกขึ้นโดยให้ข้ารับใช้ช่วยเหลือ เขาคุกเข่าบนพื้นหินที่ทั้งแข็งและเย็นจนเจ็บหัวเข่าไปหมดแล้ว

เขาหันไปมองทิศทางที่ฮ่องเต้จากไป ขณะเดียวกันนั้นรู้สึกหนักใจเป็นอย่างยิ่ง ด้วยคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าท่าทีของฮ่องเต้ในครั้งนี้จะเป็นเช่นนี้

เรื่องการแต่งตั้งฮองเฮาถูกพูดในการว่าราชการมากกว่าสองครั้ง ก่อนหน้านี้ฮ่องเต้ล้วนบอกบ่ายเบี่ยง เลี่ยงงานหนักไปทำงานเบา แต่เหตุใดครั้งนี้เขาถึงมีท่าทีเช่นนี้ได้

หรือซีเอ๋อร์จะไปยั่วโมโหฮ่องเต้เข้า

เป็นไปไม่ได้ หากซีเอ๋อร์ยั่วโมโหฮ่องเต้จริง เกรงว่าฮ่องเต้คงจะสั่งให้คนส่งนางออกจากวังไปแล้ว เหตุใดยังต้องเก็บนางไว้ในวังด้วย

“ท่านโหว เป็นอย่างไรบ้าง” ใต้เท้าจางก้าวเข้ามาหา เอ่ยถามเหวยหย่วนโหวที่กำลังงุนงง

จัวจงหยวนคืนสติกลับมา ยิ้มให้ใต้เท้าจาง “ไม่มีอะไรหรอก รีบไปเถอะ” เขานำหน้าออกไปก่อน เบื้องหลังตามมาด้วยขุนนางใหญ่เป็นพรวน

ตำแหน่งโหวของสกุลจัวถูกส่งทอดมาแล้วหลายร้อยปี มีอำนาจมากมายในเมืองหลวงจนยากจะแยกออก สำหรับฮ่องเต้แล้ว เขาจำเป็นต้องให้ความสำคัญสกุลจัวเป็นพิเศษ

พูดได้ว่าจัวจงหยวนไม่เคยถูกเมินเฉยจากใคร

……….

ตอนที่ 1154 จากกันที่เจียงเป่ย

วันนี้นับว่าเขาได้เจอหายนะ ที่แท้หายนะมันรสชาติเป็นเช่นนี้นี่เอง

รสชาตินี้มันช่างน่ากลัวจริงๆ!

ไม่มีใครรู้ว่าจัวจงหยวนคิดอะไรอยู่ เพียงแต่เงาหลังที่สาวเท้าก้าวใหญ่จากไปมีอะไรที่พูดไม่ออก อธิบายไม่ได้แฝงอยู่

...

เจียงเป่ย

เมื่อมาถึงเจียงเป่ย ไป๋จื่อพาเสี่ยวชิงและกู้ปั๋วหยางไปกินซาลาปาทอดแสนอร่อยมื้อหนึ่งก่อน

เสี่ยวชิงรู้สึกเป็นกังวลอยู่บ้าง สีหน้าคร่ำเคร่ง

ไป๋จื่อคีบซาลาเปาทอดที่มีควันฉุยใส่ในถ้วยของนาง ยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “รีบกินเถอะ หลายวันก่อนเจ้าบอกว่าอยากกินซาลาเปาทอดของที่นี่ไม่ใช่หรือ”

เสี่ยวชิงร้องรับเสียงหนึ่ง ก่อนจะคีบซาลาเปาทอดขึ้นมากัด นางเคี้ยวมันอย่างไม่รู้รสชาติ

เมื่อนึกได้ว่าทันทีที่มื้ออาหารนี้จบลง ไป๋จื่อและพี่ใหญ่กู้จะต้องจากไป ส่วนนางหัวเดียวกระเทียบลีบ ในใจก็พลันว้าวุ่นเป็นอย่างมาก เพราะนางไม่รู้เช่นกันว่าตนเองจะตามหาคุณชายพบหรือไม่

หากตามหาไม่พบจะทำอย่างไร หากไม่พบเบาะแสของคุณชายที่เจียงเป่ย เช่นนั้นนางจะทำอย่างไร

ไป๋จื่อย่อมรู้ว่าเสี่ยวชิงคิดอะไรอยู่ เพียงแต่นางเองก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วเช่นกัน

นางไม่อาจไปตามหาซ่งหลางกับเสี่ยวชิงได้ ส่วนเสี่ยวชิงก็ไม่อาจเลิกตามหาซ่งหลางได้

ดังนั้นพวกนางจึงตัดสินใจแยกทางกัน ต่อให้ไม่วางใจให้เสี่ยวชิงอยู่ตามลำพังอย่างไรก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว

เมื่อกินซาลาเปาทอดเสร็จ ไป๋จื่อก็ยัดตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงสองใบใส่ในมือของเสี่ยวชิง ก่อนจะมอบเหรียญที่เหลืออยู่ให้นางด้วย ทั้งกำชับให้นางดูแลตัวเองให้ดี

เสี่ยวชิงมองไป๋จื่อด้วยตาแดงๆ สีหน้าอาลัยอาวรณ์ยิ่ง นางอยากยื่นมือไปจับแขนเสื้อของอีกฝ่ายไว้ ขอให้นางอย่าไป แต่ก็รู้เช่นกันว่าเป็นไปไม่ได้ สำหรับไป๋จื่อแล้ว คุณชายไม่อาจนับได้ว่าเป็นมิตร ไม่อาจนับได้ว่าเป็นศัตรู

ไป๋จื่อทำเป็นมองไม่เห็นความอาลัยอาวรณ์ของนาง พร้อมทั้งกำชับอย่างอดทน แล้วตัดใจจากไปพร้อมกับกู้ปั๋วหยาง

เสี่ยวชิงมองเงาหลังของนางค่อยๆ จากไป ในที่สุดน้ำตาก็ไหลลงมา

ตลอดระยะเวลาสามปีที่ได้อยู่กับไป๋จื่อ ไป๋จื่อเห็นตนเป็นเหมือนพี่น้องแท้ๆ ไม่เคยดูถูกนางเพราะมีฐานะเป็นแค่บ่าวเลยด้วยซ้ำ แม้กระทั่งสอนเรื่องต่างๆ ให้กับนางมากมาย เรื่องเดียวที่ไม่ได้สอนกลับเป็นการใช้ชีวิตเพียงลำพังนี่แหละ

ในหัวใจของเสี่ยวชิง นางไม่เพียงเห็นไป๋จื่อเป็นเหมือนญาติ ยังยึดไป๋จื่อเป็นเสาหลักของตนเอง วันนี้เสาหลักจากนางไปแล้ว นางจึงไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่าตนเองควรจะทำอย่างไร

จนกระทั่งเงาหลังของไป๋จื่อหายไปโดยสิ้นเชิง นางถึงจะถอนสายตากลับมา พลันหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตา หวนรำลึกถึงคำพูดที่ไป๋จื่อสอนนางในคืนนั้นอย่างเต็มที่

ไป๋จื่อบอกว่าเมื่อมาถึงเจียงเป่ยแล้ว สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกคือสอบถามเรื่องอุบัติเหตุเรือล่มที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน

อุบัติเหตุใหญ่ขนาดนั้น ฝ่ายราชการจะต้องมีบันทึกไว้ และเคยรวบรวมกำลังคนไปช่วยเหลืออย่างแน่นอน

อยากจะตามหาคุณชาย มีเพียงไปตรวจสอบเรื่องนี้กับฝ่ายราชการ

และนางทำได้แค่อ้างว่าเป็นญาติของคุณชาย มอบเงินให้พวกเขาสักเล็กน้อย แค่นั้นก็จะได้รู้สิ่งที่นางอยากรู้แล้ว

หากคุณชายยังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นก็ต้องมีใครช่วยเขาแน่ๆ และต้องมีบันทึกเอาไว้แน่นอน หากไม่มีบันทึกก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าคุณชายจะมีชะตากรรมเหมือนพวกนาง ถูกคลื่นพัดพาไปที่อื่นแล้ว

นางสูดหายใจเข้าลึก ซ่อนตั๋วเงินไว้กับตัวอย่างดี แล้วถือเงินที่เหลือๆ ไปยังศาลาว่าการ

รถม้าออกจากเจียงเป่ยแล้ว ไป๋จื่องีบหลับอยู่ในตัวรถ ส่วนกู้ปั๋วหยางถือแท็บเล็ตของไป๋จื่อเอาไว้ ดูไฟล์ที่อยู่ในนั้นซ้ำไปซ้ำมา

ไฟล์พวกนี้เป็นสิ่งที่หลินหยางตั้งใจเก็บรวบรวม มีแผนการนำตัวไป๋จื่อกลับมารวมอยู่ด้วย

แผนแรกคือการใช้ยารักษาไป๋จื่อให้หายดี เช่นนั้นแล้วไป๋จื่อก็จะกลับไปที่โลกนั้นได้ และไม่มีทางกลับมาได้อีก

อีกแผนหนึ่งก็คือจังหวะที่จู่ๆ ก็เกิดเรื่องกับไป๋จื่อขณะเดินทางด้วยจิต คำนวณตำแหน่งที่นางอยู่ในตอนนั้นด้วยจังหวะนั้น และหาทางเข้ามายังโลกใบนี้