คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 576
ตอนที่ 1151 สตรีของฮ่องเต้
ฉู่เยี่ยนเปิดเปลือกตาในที่สุด สายตาเคร่งขรึมกวาดมองจัวซีเอ๋อร์ คิ้วที่เดิมก็ขมวดเข้าหากันอยู่แล้ว บัดนี้ขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิม
เหตุใดวันนี้จัวซีเอ๋อร์ผู้นี้ปะแป้งมากมายนัก ใบหน้าที่คล้ายกับไป๋จื่ออยู่หลายส่วนถูกแป้งหนาๆ บดบังไปจนเกือบหมดสิ้น
ในดวงตาสีดำขลับปรากฏโทสะขึ้นจางๆ “พานางไปล้างหน้า”
จัวซีเอ๋อร์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้างดงามแข็งค้าง ละ...ล้างหน้า? หมายความว่าอย่างไร
ฝูกงกงเดินมาถึงตรงหน้าจัวซีเอ๋อร์แล้ว กล่าวว่า “คุณหนูจัว เชิญเถอะ”
จัวซีเอ๋อร์ส่งสายตาสอบถามไปที่ฮ่องเต้อีกครั้ง ทว่าฮ่องเต้หลับตาลงแล้ว ท่าทางเหมือนไม่อยากมองเห็นนางอย่างไรอย่างนั้น
นางพลันตาแดงก่ำในทันที เกิดอะไรขึ้น นางไม่ได้มาเข้าเฝ้าเขาตั้งหลายวัน ในที่สุดวันนี้ก็ได้พบหน้า แต่ท่าทางเช่นนี้ของเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่
ฝูกงกงกล่าวเชิญอีกครั้ง จัวซีเอ๋อร์พลันจนใจ ทำได้เพียงตามฝูกงกงออกจากห้องทรงอักษรไป
หลังออกจากห้องทรงอักษรแล้ว จัวซีเอ๋อร์ก็เร่งฝีเท้าขึ้นสองก้าว เพื่อเดินในระดับเดียวกันกับฝูกงกง “กงกง วันนี้ฝ่าบาทเป็นอะไรไปหรือ เหตุใดจู่ๆ พระองค์ถึงให้ข้าไปล้างหน้า”
ฝ่ายฝูกงกงชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง เพียงแค่ชำเลืองเท่านั้น จากนั้นเขาก็หลุบตาลงทันที เอ่ยตอบเสียงเบาว่า “ฝ่าบาทชอบใบหน้าที่เป็นธรรมดา แต่วันนี้ท่านแต่งหน้าหนาไปหน่อย”
จัวซีเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกว้าวุ่นอยู่บ้าง สาเหตุที่นางแต่งหน้าหนาเป็นเพราะเมื่อวานตะกละ อีกทั้งเป็นไข้ บนใบหน้าจึงมีสิวเม็ดแดงๆ ขึ้นมาหลายเม็ด
เพื่อปกปิดสิวพวกนั้น นางจึงปะแป้งชั้นแล้วชั้นเล่า เดิมคิดว่าฮ่องเต้คงไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เพราะเหล่าจิ้งจอกในวังหลังพวกนั้นยังแต่งหน้าหนากว่านางอีก
ต่อให้ฮ่องเต้ไม่ชอบให้แต่งหน้าหนา เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องแสดงสีหน้ารังเกียจนางกระมัง ยิ่งไม่จำเป็นต้องทำหน้าบึ้งให้นางไปล้างหน้าต่อหน้านางกำนัลมากมาย หากเรื่องนี้ไปถึงหูของนางจิ้งจอกพวกนั้น นางไม่ถูกหัวเราะเยาะตายหรือ
จัวซีเอ๋อร์คิดแล้วก็ถามฝูกงกง “ช่วงนี้ฝ่าบาทไปที่ตำหนักของสนมคนใดบ้างหรือไม่”
ฝูกงกงยิ้ม ตอบด้วยเสียงนุ่มนวล “คุณหนูจัว บ่าวไม่กล้าถามมากเรื่องของฝ่าบาท คุณหนูโปรดให้อภัยด้วย”
จัวซีเอ๋อร์ปลดกำไลหยกสีแดงสลักลายหงส์บนข้อมือ แล้วส่งให้ฝูกงกงทันที “กงกง ข้ารู้จักคนในวังไม่มาก กงกงจะช่วยข้าพูดสักหน่อยได้หรือไม่”
ไหนเลยฝูกงกงจะกล้ารับ หากเขาไม่รู้เส้นสนกลในจะรับไว้ก็รับเถอะ ทว่าเขาเข้าใจความคิดของฮ่องเต้เป็นอย่างดี ยิ่งรู้ชัดว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าไม่มีทางได้ขึ้นเป็นฮองเฮา
ไม่มีวันเด็ดขาด!
แล้วเขาจะกล้ารับสิ่งของของนางได้อย่างไร นี่ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรือ
เขามีวันนี้ได้ เขาย่อมรู้ว่าตนเองพูดอะไรได้ พูดอะไรไม่ได้
วาจาในห้องทรงอักษรเมื่อครู่นี้ ใครเห็นเข้าย่อมคิดว่าเขาต้องตายแน่นอน
แต่เขารู้แจ้งดีว่าฮ่องเต้ไม่มีทางลงโทษเขาเพราะเรื่องพรรค์นี้ เพราะสิ่งที่เขาพูดมาจากใจจริง เพื่ออนาคตของแคว้นฉู่ทั้งนั้น
คุณหนูจัวตรงหน้ามีฐานะที่แตกต่างกับเหล่าสนมที่ได้รับตำแหน่งแล้วในวังหลัง
ต่อให้เหล่าสนมพวกนี้ไม่อาจได้รับความรักจากฮ่องเต้ เช่นนั้นก็เป็นได้เพียงสตรีของฮ่องเต้ไปตลอดกาล ส่วนคุณหนูจัวกลับต่างออกไป นางไม่มีตำแหน่ง ไม่แน่ว่าอาจจะถูกส่งออกจากวังวันไหนก็ได้
กระนั้น บิดาของคุณหนูจัวไม่ใช่คนที่จะกล้าหือด้วยได้
ฝูกงกงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กล่าวพับคุณหนูจัวด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูจัว ขออย่าโกรธบ่าวเลย บ่าวเป็นเพียงบ่าวที่คอยรับใช้ฝ่าบาท รู้เรื่องอะไรไม่มากนัก เกรงว่าจะช่วยอะไรคุณหนูไม่ได้”
……….
ตอนที่ 1152 คุณหนูงดงามตั้งแต่เกิด
จัวซีเอ๋อร์โมโหจนกัดฟันกรอด ขันทีผู้นี้สับปลับเสียจริง รอนางได้นั่งบัลลังก์หยกของฮองเฮาเสียก่อนเถอะ นางจะต้องทำให้ขันทีน่าตายผู้นี้รู้จักความร้ายกาจของนางเสียบ้าง
ทว่าตอนนี้นางไม่กล้าทำอะไรเขา
ขันทีน่าตายผู้นี้อยู่ข้างกายฮ่องเต้เสมอ ใครเล่าจะรู้ว่าเขาจะพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับนาง พาลให้ฮ่องเต้เกลียดนางหรือไม่
จัวซีเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก กดเก็บความไม่พอใจที่อัดแน่นอยู่เต็มท้อง ฝืนยิ้มออกมาว่า “ฝูกงกงพูดเล่นแล้ว ใครบ้างไม่รู้ว่าท่านเป็นคนที่ฮ่องเต้ไว้ใจ แล้วยังมีเรื่องใดของฮ่องเต้ที่ท่านไม่รู้บ้างเล่า”
ฝูกงกงเพียงยิ้มและเดินต่อไปข้างหน้า ไม่ได้ตอบความ
จัวซีเอ๋อร์คร้านจะสนใจ จึงปิดปากเงียบ เดินตามหลังฝูกงกงไปล้างหน้าที่ตำหนักข้างอย่างว่าง่าย จากนั้นก็มัดมวยผมใหม่ทั้งหมด ปลดเครื่องประดับทับทิมออกบ้าง คราวนี้ถึงจะกลับไปที่ห้องทรงอักษรพร้อมกับฝูกงกง
นางผ่อนฝีเท้า เอ่ยกับสาวใช้ข้างๆ ว่า “ตอนนี้ข้าดูน่าเกลียดมากหรือไม่”
สาวใช้ก้มหน้าพลางส่ายหน้าระรัวทันที “คุณหนูงดงามตั้งแต่เกิด จะน่าเกลียดได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”
‘หากไม่มีสิวพวกนั้น นางจะยิ่งงดงามกว่านี้อีก’ สาวใช้พึมพำกับตัวเอง ไม่กล้าพูดออกมา
ด้วยสาวใช้รู้จักนิสัยของคุณหนูดี ต่อให้รู้อยู่ชัดเจนพูดความจริง แต่ขอเพียงนางฟังแล้วไม่ชอบใจ เช่นนั้นตนก็จะต้องเจอกับบทลงโทษ ตอนนี้ตนไม่อยากโดนลงโทษ ย่อมเลือกสิ่งที่นางอยากฟังอยู่แล้ว
ฝูกงกงหูไวตาไว แม้จะเดินเร็วกว่าจัวซีเอ๋อร์สิบกว่าก้าว แต่ก็ยังคงได้ยินเสียงของทั้งสองคนชัดเต็มสองรูหูอยู่ดี
เขาส่ายหน้าเล็กน้อย ลอบถอนใจอยู่ในใจ ทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงเร่งฝีเท้านำทางจัวซีเอ๋อร์กลับไปที่ห้องทรงอักษร
ประตูหน้าของห้องทรงอักษรในเวลานี้ปิดลงแล้ว ขันทีที่คอยท่าอยู่ที่หน้าประตูเห็นเขากลับมาก็รีบเข้ามาต้อนรับ กระซิบบอกเขาว่า “ฝูกงกง ฝ่าบาททรงเหนื่อยล้า บัดนี้นอนหลับไปแล้ว พระองค์มีรับสั่งว่าไม่ให้ใครรบกวนขอรับ”
ฝูกงกงพยักหน้า โรคหัวใจของฮ่องเต้เพิ่งกำเริบ ทุกครั้งที่เขาเจ็บทรวงอกล้วนอ่อนแอลง ตอนนี้ต้องการพักผ่อนจึงเป็นเรื่องปกติ
“เกิดอะไรขึ้นหรือ” จัวซีเอ๋อร์ก้าวเข้ามา เห็นประตูหลักเป็นสนิทแน่นก็ขมวดคิ้วทันที ในใจคิดว่ามีนางจิ้งจอกในวังคนไหนถือโอกาสตอนที่นางไม่อยู่ ชิงตัดหน้านางไปแล้วกระมัง!
ฝูกงกงกล่าว “ฝ่าบาททรงเหนื่อยล้า บัดนี้เข้านอนแล้ว วันนี้คุณหนูจัวกลับก่อนเถอะ วันหน้าค่อยมาใหม่ก็ยังไม่สาย”
จัวซีเอ๋อร์ไม่พอใจอย่างมาก นางมาถึงที่นี่ ล้างหน้าเสร็จแล้วแท้ๆ เพราะอะไรกัน
ผลปรากฏว่าตอนนี้เขาปิดประตูไม่พบนาง เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่
นางมองประตูหลักของห้องทรงอักษรแล้วก็อยากจะถีบมันออก แล้วถลันเข้าไปถามเจตนาของเขาเสียจริงๆ
คิดๆ ดูแล้วสุดท้ายนางก็ไม่กล้าทำเช่นนั้น ถึงอย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นพระราชวัง ส่วนเขาเป็นถึงฮ่องเต้
จัวซีเอ๋อร์หมุนกายเดินไปด้วยความไม่พอใจ เพิ่งเดินออกจากลานใหญ่ของห้องทรงอักษรได้ไม่ทันไร นางก็เอ่ยกับสาวใช้ข้างๆ “กลับจวนคราวนี้ ข้ามีเรื่องต้องปรึกษากับท่านพ่อ”
นางไม่เชื่อว่าด้วยอำนาจในราชสำนักของบิดาตอนนี้จะทำให้การแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาเป็นเรื่องยากอะไร
ก่อนหน้านี้นางไม่พูดไม่ใช่เพราะว่าไม่คิด ส่วนตอนนี้นางคิดจะพูดแล้ว
นางต้องการอยู่เคียงข้างเขาอย่างราบรื่น ได้มองเขาในทุกวัน ไม่ใช่แค่การพบหน้าก็ยากเย็นไม่ต่างจากการขึ้นสวรรค์เช่นตอนนี้
คืนเดียวกันนั้นเอง จัวซีเอ๋อร์กลับไปที่จวนเหวยหย่วนโหว ปรึกษาบิดาอย่างลับๆ อยู่เนิ่นนาน ก่อนจะกลับตำหนักไปอย่างเงียบๆ ในทันที
แม้ฉู่เยี่ยนจะไม่เห็น แต่ย่อมมีคนส่งข่าวไปถึงเขาอยู่แล้ว
เมื่อได้ยินรายงานจากองครักษ์ ฉู่เยี่ยนพลันโยนฎีกาในมือทิ้ง บนใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มเย็น “ข้าอยากจะดูจริงๆ ว่าเหวยหย่วนโหวผู้นี้คิดจะทำอะไร”