คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 567

ตอนที่ 1133 ทำงาน

นางไม่รู้ว่าเรือลำใหญ่ที่สามารถส่งนางกลับแคว้นฉู่ได้จะสร้างเสร็จเมื่อใด ก่อนหน้านั้นนางต้องทำงานเลี้ยงเสี่ยวชิงและกู้ปั๋วหยาง

เอาแต่พึ่งพิงคนอื่นไม่ใช่นิสัยของนาง

ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดอย่างชัดเจน

หากหมอย่าอันผู้นี้ไม่ชอบดูถูกผู้อื่นขนาดนั้น นางอาจจะไม่แย่งงานของเขาในเวลานี้ก็ได้

ย่าอันตะลึง หัวใจเต้นระรัว ตอนนี้เขารักษาโรคให้คนรวยเท่านั้น ตระกูลซ่างอีเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญที่สุดของเขาแล้ว

เขาหันไปมองซาหยวน ทว่าอีกฝ่ายหันไปมองทางอื่นแล้ว

แม้เขากับย่าอันจะคุ้นเคยกัน แต่ตอนนี้เขายินดียืนอยู่ฝั่งไป๋จื่อมากกว่า

ถึงอย่างไรเสียย่าอันก็เป็นฝ่ายไม่มีมารยาทก่อน ท่าทางไม่สนใจผู้อื่นเช่นนั้น เขามองเห็นแล้วก็รู้สึกไม่ชอบใจเช่นกัน

ย่าอันคิดว่าหากเขาไม่ตอบตกลง ต่อไปคงไม่มีทางได้เชิดหน้าชูตาต่อหน้าคนตระกูลซ่างอีอีก มิสู้ตอบตกลงแล้วค่อยดูว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะมีความสามารถอะไร

เขาพยักหน้า “ตกลง หวังว่าเจ้าจะทำได้อย่างที่พูด แพ้แล้วก็อย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วกัน”

ไป๋จื่อยิ้มเย็น “คำพูดนี้น่าจะเหมาะกับเจ้ามากกว่า” นางพูดจบแล้วก็หมุนกาย กางห่อเข็มในมือออกแล้ววางลงที่ข้างเตียงของนายท่านซ่างอี

นางเลิกผ้าห่มผืนบางออก ร่างนายท่านซ่างอีที่อยู่ใต้ผ้าห่มเปลือยเปล่า มีเพียงท่อนล่างที่สวมกางเกงกระโปรงสามส่วน

เสี่ยวชิงไม่แม้แต่จะกะพริบตา มองร่างกายเปลือยครึ่งท่อนโดยที่ในใจไม่รู้สึกตื่นเต้น ไม่คิดจะละสายตาหรือยกมือขึ้นมาบังตาเลยด้วยซ้ำ..

คนเปลี่ยนกันได้จริงๆ

นางเคยเห็นคนเปลือยครึ่งท่อนเช่นนี้มากเกินไปบนเกาะร้าง หรือแม้แต่ภาพที่บาดตายิ่งกว่านี้ก็เคยเห็น เรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้ไม่ทำให้นางตื่นเต้นอีกต่อไปแล้ว

ตอนที่ไป๋จื่อกางห่อเข็มออก ย่าอันก็เข้ามาใกล้ๆ ด้วย พลางมองเข็มเงินเล่มบางและยาวเรียงรายอยู่ในห่อเข็ม ก่อนจะถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ “นี่คืออะไร”

ไป๋จื่อหยิบเข็มเงินสองเล่ม แล้วแทงลงที่จุดซินโจวสองจุดตรงหน้าอกของนายท่านซ่างอี ทำเอาย่าอันตกใจจนร้องเสียงแหลม “เจ้ากำลังทำอะไร รู้หรือไม่ว่าตรงนั้นคืออะไร”

ทว่าไป๋จื่อไม่สนใจเขา กู้ปั๋วหยางที่ยืนอยู่ข้างหลังไป๋จื่อจึงเอ่ยว่า “ก็แค่หัวใจเท่านั้น จะร้องเสียงดังปานนั้นไปทำไม ไม่เคยได้ยินการฝังเข็มหรือไร”

ย่าอันหันไปมองกู้ปั๋วหยางที่สวมกระโปรงใบไม้ ความดูถูกในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้น เพราะนอกจากคนที่อยู่บนเกาะพวกนั้นแล้ว จะยังมีใครที่สวมกระโปรงใบไม้เช่นนี้อีก เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดกับตน

เพียงแต่น่าแปลกมาก เหตุใดคนผู้นั้นพูดภาษาอูซุนได้ แถมยังพูดได้ดีอีกต่างหาก แม้กระทั่งดีกว่าคนอูซุนขนานแท้อย่างเขาด้วย

“อะไรคือการฝังเข็ม ข้าว่าพวกเจ้ามีเจตนาร้ายมากกว่า” ย่าอันพูดกับกู้ปั๋วหยางอย่างไม่เกรงใจ ตอนที่เขาเบนสายตาไป กลับพบว่ามือของสตรีนางนั้นไม่ได้หยุดอยู่นิ่งเลย เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น บนร่างกายของนายท่านซ่างอีก็มีเข็มแทงอยู่สิบกว่าเล่มแล้ว

เขาหันไปมองซาหยวน “เจ้าจะปล่อยให้นางทำตามใจชอบเช่นนี้หรือ”

ซาหยวนเลิกคิ้ว “มันอาจจะเป็นการทำตามใจชอบในสายตาของเจ้า แต่ในสายตาของข้ากลับเป็นการรักษาคน ย่าอัน หวังว่าตอนที่เจ้าเจอคนแปลกหน้าครั้งต่อไปจะไม่พูดจาอะไรโดยไม่คิดเช่นนี้อีก”

ย่าอันชะงัก ไม่อาจเข้าใจความคิดของซาหยวน เขาเป็นอะไรไป ปกติแล้วเขาใส่ใจนายท่านซ่างอีที่สุดไม่ใช่หรือ

ไป๋จื่อที่ไม่ได้พูดจาอะไรพลันเอ่ยปาก “หมอย่าอัน หากเจ้าจะโวยวายก็ออกไปเสีย หรือหากอยากอยู่ต่อก็เงียบหน่อย”

ตอนที่ทำการฝังเข็ม สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องสงบจิตใจ

……….

ตอนที่ 1134 ไข้ลด

ย่าอันเงียบเสียง ข่มโทสะที่สุมอกอยู่เอาไว้ เขาจะไม่ออกไปไหน เขาต้องการอยู่ที่นี่เพื่อมองดูกับตาตัวเองว่านางจะใช้เข็มลดไข้ให้นายท่านซ่างอีอย่างไรกันแน่

ไข้สูงขนาดนั้น ไม่ต้องใช้ยารักษา แต่ใช้เข็มฝังลงไปเข็มแล้วเข็มเล่าอย่างนั้นหรือ น่าหัวร่อยิ่งนัก

ภายในห้องกลับคืนสู่ความสงบ ได้ยินเพียงเสียงเสียดสีกันของเสื้อผ้าบนร่างกายของไป๋จื่อเท่านั้น

จนกระทั่งถึงตอนนี้ ย่าอันถึงได้พิจารณาเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้านางนี้อย่างจริงจัง ก่อนจะพบว่านางต่างจากคนอื่น

เสื้อผ้าประณีตงดงาม ผมยาวดำและเหยียดตรง รูปร่างผอมบางผิดจากสตรีอูซุน...คนจากแผ่นดินจงหยวน? แผ่นดินจงหยวนคือที่ใดกันแน่

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดไป๋จื่อก็หยุดมือ นางลุกขึ้นบิดเอวเล็กน้อย แล้วใช้หลังมือทุบคลายความเมื่อย

ทางนายท่านเหมือนกับเม่น เข็มเงินเหล่านั้นสั่นไหวอย่างต่อเนื่องตามการหายใจของเขา

ย่าอันตกใจมาก คนถูกเข็มแทงจนเป็นเช่นนี้แล้วก็ยังไม่ตื่นหรือนี่ หรือว่าจะไม่เจ็บเลย

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หน้าผากของนายท่านซ่างอีก็เริ่มมีเหงื่อออก

ไป๋จื่อให้ซาหยวนสั่งคนเตรียมเสื้อผ้าสะอาด ส่วนนางเริ่มถอนเข็ม วิชาฝังเข็มลดไข้เป็นวิชาที่ค่อนข้างเรียบง่าย ทว่านางจะไม่รักษาให้ใครง่ายๆ นอกเสียจากจะเร่งด่วนมากๆ

ครั้นถอนเข็มเรียบร้อย ข้ารับใช้ก็เช็ดเหงื่อและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้นายท่านซ่างอีทันที

ไป๋จื่อถอยไปเก็บเข็มเงินของนางที่ด้านหนึ่ง โดยไม่เงยหน้าขึ้นสบตาใครทั้งสิ้น

สีหน้าของย่าอันไม่น่ามองอย่างยิ่ง เขาเป็นหมอ จึงรู้ดียิ่งว่าผู้ป่วยที่มีไข้ขึ้นสูงเหงื่อออกแล้วหมายความว่าอย่างไร

นายท่านซ่างอีเหงื่อออกมากในคราวเดียวเช่นนี้ ไข้ที่ขึ้นสูงต้องลดลงแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย

พ่อบ้านเข้าไปจับหน้าผากของนายท่านซ่างอี แล้วจึงเอ่ยอย่างยินดีว่า “ไข้ลดแล้วๆ”

ซาหยวนได้ยินดังนั้นก็เข้าไปจับหน้าผากปู่บ้าง เป็นเช่นที่พ่อบ้านพูดจริง หน้าผากไม่ร้อนลวกแล้ว ไข้ลดแล้วจริงๆ ด้วย ใช้เวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้นเอง แทงเข็มมากมายลงบนตัวปู่แล้วก็หายอย่างนั้นหรือนี่

เขาหันไปมองไป๋จื่อที่กำลังนั่งจัดการห่อเข็มอยู่บนเก้าอี้ ถามว่า “ในเมื่อไข้ลดแล้ว เหตุใดเขายังไม่ตื่นเล่า”

ไป๋จื่อตอบเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้าขึ้น “หากเจ้าหยิกเขา เขาย่อมตื่นแน่นอน”

ซาหยวนไม่เข้าใจ “หยิกคืออะไร”

กู้ปั๋วหยางก้าวเข้าไป ใช้นิ้วหยิกนายท่านซ่างอี “นี่คือการหยิก” เขาออกแรงหยิกครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อปล่อยมือออก นายท่านซ่างอีก็ฟื้นในทันที

เขากะพริบตา สีหน้ามึนงง

ซาหยวนเดินเข้าไปหา จับมือปู่เอาไว้จนแน่น เอ่ยเสียงสั่นเครือว่า “ท่านปู่ ซาหยวนกลับมาแล้ว”

ทันทีที่นายท่านซ่างอีได้ยินเสียงหลานชายคนเล็ก แววตาของเขาก็พลันเป็นประกาย “ซาหยวน? เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ หรือ ซาหยวนของข้า”

ซาหยวนพยักหน้าไม่ยอมหยุด ฝังหน้าผากลงกับข้อพับแขนของปู่ น้ำตาซึมแขนเสื้อบางแล้ว

ตอนที่อยู่บนเกาะร้าง เขาคิดว่าตนเองต้องตายเป็นแน่แท้ และคิดว่าตนเองจะไม่ได้เจอปู่อีก ผู้อบรมเลี้ยงดู รัก และทะนุถนอมเขามากที่สุด

เขากลับมาแล้ว ในที่สุดก็กลับมาแล้ว โชคดีที่กลับมาได้แล้ว!

ไป๋จื่อเก็บห่อเข็มเสร็จแล้ว นางลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปที่หน้าเตียงเพื่อกล่าวกับซาหยวนว่า “ร่างกายของนายท่านอ่อนแอมาก ต้องพักผ่อนให้มาก อย่าให้เขาตื่นเต้นจนเกินไป” ตอนที่นางฝังเข็มลดไข้ให้นายท่านซ่างอี นางถือโอกาสลดความดันให้เขาด้วย หากตื่นเต้นจนเกินไป ความดันโลหิตพุ่งขึ้นสูงอีกเมื่อไร นั่นไม่เท่ากับนางลงแรงไปเสียเปล่าเลยหรือ

ซาหยวนพยักหน้า ก่อนจะยกแขนขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตา เอ่ยพร้อมตาแดงๆ “ท่านปู่ ท่านพักผ่อนก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวข้าจะมาเยี่ยมท่านอีก”