คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 568

ตอนที่ 1135 จุดฝังเข็มคืออะไร

คนในห้องออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงคนรับใช้ที่ปกติคอยดูแลนายท่านเท่านั้น

ย่าอันเซื่องซึมมาก แม้กระทั่งเกิดความสงสัยในความสามารถของตนเอง

เดิมทีเขาคิดว่าตนเองมีวิชาแพทย์ที่สุดยอดมาก ทว่ากลับเป็นได้แค่ตัวตลกในสายตาของแม่นางน้อยคนหนึ่ง

เมื่อคิดถึงการพนันกับนาง คิดถึงสายตาดูถูกที่ตนมองนางก่อนหน้านี้ เขายิ่งเงยหน้าไม่ขึ้นเพราะความอับอาย

ซาหยวนตบไหล่เขา ยิ้มว่า “ผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อเจ้ารับปากแล้วก็ต้องทำให้ได้”

ย่าอันพยักหน้า ก่อนจะหมุนกายไปกล่าวกับไป๋จื่อ “แม่นางจากแผ่นดินจงหยวน ข้าขอเรียนวิชาฝังเข็มนี้จากเจ้าได้หรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้า “ได้สิ แต่ก่อนหน้านั้นเจ้าต้องทำความคุ้นเคยกับจุดฝังเข็มบนร่างกายคนเสียก่อน หากทำไม่ได้ก็เรียนวิชาฝังเข็มไม่ได้หรอก”

“จุดฝังเข็ม? มันคืออะไร” พวกเขาชาวอูซุนทำการรักษาโรคโดยการจ่ายยา ไม่เคยรู้จักจุดฝังเข็มว่าคืออะไร

“จุดฝังเข็มหมายถึงตำแหน่งพิเศษตามเส้นลมปราณต่างๆ ของร่างกายคน หมอชาวจงหยวนอย่างพวกข้ารักษาโรคผ่านการฝังเข็ม นวดกดจุด หรือรมยาที่สอดคล้องกันตามเส้นลมปราณ” ไป๋จื่ออธิบาย

ย่าอันฟังแล้วเวียนหัว ทว่าเขาก็คล้ายกับเข้าใจแล้ว นางหมายความว่าก่อนหน้านี้นางไม่ได้ฝังเข็มให้นายท่านซ่างอีมั่วๆ แต่ฝังเข็มลงบนจุดพิเศษ และจุดเหล่านั้นล้วนเป็นจุดที่นางรู้จักดี

เสี่ยวชิงมองไป๋จื่อด้วยสีหน้าเลื่อมใส แม่นางไป๋เป็นนางฟ้าจริงๆ นางสนทนาเรื่องความรู้ลึกซึ้งกับคุณชายตอนอยู่ที่แคว้นฉู่ ครั้นมาถึงต่างถิ่นเช่นนี้ นางไม่เพียงพูดภาษาของที่นี่ได้ ยังสามารถอาศัยวิชาแพทย์ที่สูงส่งทำให้คนที่นี่ไม่กล้าดูแคลนพวกนาง

ยากจะจินตนาการได้จริงๆ ว่าหากคนที่มาที่นี่กับนางไม่ใช่ไป๋จื่อ แต่เป็นองค์หญิงเชียนฟางที่รู้จักแต่การร้องไห้ หลังจากนี้พวกนางจะมีจุดจบเช่นไร

“ข้าขอนับถือเจ้าด้วยใจจริง ต่อไปหมอที่ทำหน้าที่รักษาให้ตระกูลซ่างอีก็คือเจ้าแล้ว แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง” ย่าอันล่าว

ไป๋จื่อพยักหน้า “เชิญกล่าว”

“ข้ามาดูเจ้าทำการรักษได้หรือไม่” ย่าอันมองไป๋จื่อด้วยสีหน้าคาดหวัง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าดวงตาที่เหมือนองุ่นดำคู่นั้นของนางช่างน่ามองทีเดียว

ไป๋จื่อไม่มีทางปฏิเสธคนที่ใฝ่เรียน

“ย่อมได้” หากเผยแพร่วิชาแพทย์แผนจีนไปยังดินแดนอื่นได้ในเวลานี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีเช่นกัน

ย่าอันดีใจมาก ขณะเดียวกันเขาก็อยากรู้ยิ่งนักว่าสตรีจากแผ่นดินจงหยวนจะมีวิชาแพทย์มหัศจรรย์ที่เขาไม่เคยเห็นมากน้อยเพียงใด คนแผ่นดินจงหยวนอย่างพวกนางกับคนอูซุนอย่างพวกเขา แท้จริงแล้วแตกต่างกันมากเพียงใด

เมื่อส่งย่าอันไปแล้ว ซาหยวนก็กล่าวกับซาลู่ว่า “นางชื่อไป๋จื่อ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนางจะเป็นหมอของท่านปู่ เจ้าคัดค้านหรือไม่”

ซาลู่ยิ้มแห้งๆ “เจ้าหาหมอที่ดีกว่ามารักษาท่านปู่ได้ ข้าจะไปคัดค้านได้อย่างไรกัน เจ้าตัดสินใจดีแล้ว” เขาพูดจบแล้วก็เดินไป รีบร้อนไปหาพี่ใหญ่ซาปา

ขณะมองเงาหลังที่จากไปด้วยความเร่งรีบของซาลู่ ความเย็นชาบนใบหน้าของซาหยวนค่อยๆ จางลง ในที่สุดเขาก็ถอนใจเสียงหนึ่ง

พ่อบ้านเดินเข้ามา ในมือถือเหรียญเงินสองเหรียญ เขาส่งให้ไป๋จื่อโดยตรง “คุณหนูไป๋ นี่เป็นค่ารักษาของเจ้า”

ไป๋จื่อเองก็ไม่เกรงใจ ยื่นมือไปรับไว้ ก่อนจะกล่าวขอบคุณ

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเกรงใจ นาง เสี่ยวชิง และกู้ปั๋วหยางล้วนต้องกินต้องใช้

ซาหยวนเอ่ยกับไป๋จื่อ “ที่อยู่ของข้าอยู่ใกล้กับที่นี่มาก มีห้องว่างอยู่มากมาย พวกเจ้าพักอย่างสบายใจได้”

ไป๋จื่อตอบรับอย่างตรงไปตรงมา ด้วยคิดว่าอาศัยอยู่เพียงชั่วคราว นางจะใช้เวลาไม่นานมาก ขอเพียงตระกูลซ่างอีต่อเรือใหญ่ได้สำเร็จ นางก็จะไปจากที่นี่และกลับแคว้นฉู่

……….

ตอนที่ 1136 ใต้เท้าอู่

แต่นางจะคาดคิดได้อย่างไร ว่าการอาศัยอยู่นี้จะยาวนานถึงสามปี

ซาหยวนไม่ได้หลอกนาง ตั้งแต่อาการป่วยของนายท่านดีขึ้น เขาก็รับช่วงต่อกิจการโรงต่อเรือ และต่อเรือขนาดใหญ่อย่างตั้งอกตั้งใจ

แต่พวกเขาเพิ่งเคยต่อเรือลำใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก เมื่อไม่มีประสบการณ์ ลองอยู่หลายครั้งจึงยังไม่สำเร็จ

จนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่ง เรือลำใหญ่หน้าตาแปลกๆ ก็ปรากฏที่ท่าเรือของอาณาจักรอูซุน ดึงดูดความสนใจของคนนับไม่ถ้วน

เรือลำนี้มีขนาดใหญ่โตและสวยงาม ไม่เพียงใหญ่ ยังสูงมากอีกต่างหาก ราวกับบ้านที่มีหลายชั้นอย่างไรอย่างนั้น

บนดาดฟ้าเรือที่โอ่โถงมีคนยืนอยู่จนเต็ม พวกเขามองคนบนฝั่งด้วยความแปลกใจ คนบนฝั่งก็มองพวกเขาด้วยความแปลกใจเช่นกัน

มีคนใจกล้าตะโกนบอกคนบนฝั่ง “พวกข้ามาจากแผ่นดินจงหยวน นำสินค้าจากแผ่นดินจงหยวนมาด้วย พวกเจ้าอยากดูหรือไม่”

คนบนฝั่งมองพวกเขาด้วยสีหน้างุนงง ด้วยฟังไม่รู้เรื่องว่าพวกเขากำลังพูดอะไร

“ใต้เท้าอู่ พวกเขาคล้ายกับฟังพวกเราไม่รู้เรื่องนะขอรับ” ชายหนุ่มที่ตะโกนเมื่อครู่นี้กล่าวกับชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างกาย

ใต้เท้าอู่พยักหน้า “เอ้อร์หูบอกว่าภาษาที่คนที่นี่พูดไม่เหมือนกับพวกเราชาวจงหยวน หน้าตาก็ไม่เหมือนพวกเราเช่นกัน เห็นทีจะเป็นจริงตามนั้น”

“ใต้เท้า นี่คืออาณาจักรอูซุน บ้านเกิดของเอ้อร์หูหรือขอรับ”

ใต้เท้าอู่กล่าวว่า “หน้าตาของคนที่นี่คล้ายกับเอ้อร์หู ดูท่าจะมาถูกที่แล้ว เจ้าไปดูเอ้อร์หูหน่อยเถอะว่าเขาฟื้นแล้วหรือยัง ตอนนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่สื่อสารกับคนพวกนี้ได้ หวังว่าเขาจะช่วยขายสินค้าเต็มเรือของพวกเขาออกไปได้ ไม่เช่นนั้นก็ไม่เท่ากับมาเสียเที่ยวหรือ” เขารู้สึกเสียดายอย่างมาก หากรู้แต่แรกว่าอาณาจักรอูซุนจะอยู่ไกลขนาดนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางตอบตกลง

ทีแรกเขาคิดไว้ว่าอย่างมากสิบวันถึงครึ่งเดือนก็จะถึงที่หมาย ผลปรากฏว่าเดินทางอยู่สองเดือนเต็มๆ สองเดือนเชียวนะ...เขาเอวบางลงตั้งรอบหนึ่งแน่ะ

ชายหนุ่มรีบไป ไม่นานนักก็ย้อนกลับมา “ใต้เท้า เอ้อร์หูยังไม่ฟื้น สีหน้าไม่สู้ดีมากๆ อีกทั้งพูดเพ้อ อาการแย่ลงกว่าก่อนหน้านี้อีก”

ใต้เท้าอู่ขมวดคิ้ว สีหน้าคร่ำเคร่ง

ใครจะคิดว่าเอ้อร์หูที่ร่างกายแข็งแรงมาโดยตลอด จู่ๆ จะเป็นลมหมดสติเมื่อวาน ทำอย่างไรเขาก็ไม่ฟื้น

หมอที่ติดตามมาด้วยก็หมดหนทาง ยาอะไรล้วนใช้ไม่ได้ผล

“ใต้เท้า ทำอย่างไรดี” ชายหนุ่มถามใต้เท้าอู่

เรือของใต้เท้าอู่เป็นเรือสินค้าลำใหญ่ที่ฝ่ายราชการสร้างใหม่ เพราะฮ่องเต้องค์ใหม่มีรับสั่งให้สร้างขึ้นเป็นพิเศษ อีกทั้งรับสั่งให้ใช้เดินทางค้าขายทางทะเลนอกดินแดน ขณะที่ทำการค้าขายก็ทำความรู้จักกับคนต่างถิ่น เพิ่มพูนประสบการณ์ เสริมสร้างความรู้

ใต้เท้าอู่เป็นขุนนางใหญ่จากกรมการค้าที่ฮ่องเต้องค์ใหม่เพิ่งแต่งตั้ง เขาออกทะเลครั้งนี้เพราะราชโองการของพระองค์ ไม่อาจบิดพลิ้วได้

เอ้อร์หูจะเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด เขาต้องทำให้เอ้อร์หูฟื้น เพื่อช่วยทำการค้าขายทางทะเลครั้งแรกนี้ให้สำเร็จ

“ขึ้นฝั่ง!” ใต้เท้าอู่ออกคำสั่งเสียงดัง

เรือสินค้าขนาดใหญ่ค่อยๆ เทียบท่า ท่าเรือที่เดิมทีมีเรือประมงลำใหญ่ไม่กี่สิบลำจอดพร้อมกันได้พลันเบียดเสียด น้ำทะเลบริเวณนั้นก็เพิ่มสูงขึ้นถึงสามส่วนเพราะเรือสินค้าขนาดใหญ่ลำนี้เทียบท่าด้วย

โรงต่อเรือของตระกูลซ่างอีเป็นโรงต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรอูซุน สามปีมานี้พวกเขาต้องการต่อเรือขนาดใหญ่เสมอ แต่กลับสร้างไม่สำเร็จโดยสิ้นเชิง ตอนนี้จู่ๆ มีเรือสินค้าลำใหญ่มาเทียบท่า เรื่องนี้จึงย่อมไปถึงหูของซาหยวนอย่างรวดเร็ว

ซาหยวนหยุดทำงานในมือ ตามคนรับใช้ไปที่ท่าเรือทันที

เรือสินค้าลำใหญ่เทียบท่าอย่างมั่นคงแล้ว ขนาดของตัวเรือใหญ่กว่าเรือหนึ่งลำที่เขาสร้างมาตลอดสามปีนี้เสียอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เรือลำนี้งดงามนัก วัสดุไม้บนตัวเรือถูกขัดจนเงาวับ ด้านบนสลักลวดลายไว้อย่างวิจิตร หัวและท้ายเรือห่อหุ้มด้วยแผ่นเหล็กสีดำ...ทุกมุม ทุกส่วนสวยงาม ประณีตเป็นอย่างยิ่ง